 |
||
 |
Inhoudsopgave CIJFERS |  |
 |
||
Maak uw keuze uit de hieronder getoonde lijst
Voluit: 1ste commandantenterugkoppeling. De 1ste CT wordt ± 10 minuten ná de bevelsuitgifte gehouden op de locatie van de bevelsuitgifte. Doel van de 1ste commandantenterugkoppeling is de ondercommandanten, al dan niet aan de hand van te stellen vragen door de commandant, te laten vertellen hoe zij hun rol zien in het hogere verband én in de richting van de eindsituatie. Het gaat er dus om te controleren (“Vertrouwen is goed, controleren is beter”) of de ondercommandant de commandant hebben begrepen. De hamvraag is: “Wat wil de commandant eigenlijk van mij?” Voorbeeld van een format voor een 1ste CT:
Zie ook: zachte steen.
Afgekort: 1 LK. Hoewel het legerkorps al bestaat sinds de oprichting van de Noord-Atlantische Verdragsorganisatie (NAVO) in 1949 (de ministerraad ging in januari 1949 akkoord dat er een legerkorps van drie divisies zou worden gevormd), is een en ander pas geformaliseerd in 1952. 1 Legerkorps kwam voort uit het Commando Strijdkrachten te Velde, zelf opgericht op 1 september 1951. Al vanaf september ’52 zou het nieuwbakken legerkorps gaan oefenen in Duitsland, maar de staf werd eerst dan op 15 november 1952 ingesteld. De staf van 1 Legerkorps (1 LK) bestond in den beginne slechts uit een commandant, bureau chef-staf en de secties 1 t/m 4. De staf van 1 LK was gehuisvest in de Koning Willem III-kazerne in Apeldoorn.
Al tijdens de eerste NAVO-oefening in Duitsland, ‘Hold Fast’, waaraan 1 LK van 15 tot 21 september 1952 deelnam als onderdeel van de British Army of the Rhine (BAOR), bewees de Nederlandse militair “flink vindingrijk en goed gedisciplineerd” te zijn, aldus de Amerikaanse generaal die de oefening controleerde. In ‘Hold Fast’ testten Belgische, Britse, Canadese en Nederlandse troepen een mobiele verdediging tegen een massale aanval over land. Oorspronkelijk was het de bedoeling één parate divisie te formeren en vier mobilisabele, maar dat bleek te hoog gegrepen. Onder druk van de politieke omstandigheden werd 1 Divisie, die van 1949 tot ’57 mobilisabel was geweest, op 1 november 1957 weer paraat gesteld. De naam luidde nu 1 Divisie “7 December” en de letters ‘EM’ – voorheen “Expeditionaire macht” – stonden nu voor “Elke man, elk moment”. Zo ontstond in de loop van de jaren ’60 een legerkorps met twee parate gemechaniseerde divisies (1 en 4 Divisie) en één mobilisabele (5 Divisie). Met betrekking tot de gevechtseenheden was de opbouw van 1 Legerkorps primair als volgt:
(pabrig = pantserbrigade; painfbat = pantserinfanteriebataljon; painfbrig = pantserinfanteriebrigade; tkbat = tankbataljon) 5 Divisie (‘Kastanjeblad’), gelegerd in Kamp Stroe, moest na mobilisatie en een korte oefening in staat zijn als derde divisie van het legerkorps op te treden. 5 Divisie kreeg daartoe, evenals 1 en 4 Divisie, de brigadestructuur maar niet het moderne gemechaniseerde materieel. Pas vanaf 1979 was 5 Divisie volledig gemechaniseerd, konden haar brigades sneller worden gemobiliseerd en kreeg ze daardoor een meer prominente plaats in de verdedigingsoperaties van 1 LK. (In 1993 hield 5 Divisie op te bestaan.)
De mouwemblemen van (de divisies van) 1 Legerkorps (bron: 'Uniformen en emblemen van de Koninklijke Landmacht vanaf 1912', Martien Talens, pagina 109). In 1955, na toetreding van de Bondsrepubliek Duitsland tot de NAVO, werd 1 LK aangewezen om in de BRD de verdediging in het kader van de algemene verdedigingstaak (AVT) van de NAVO op zich te nemen. (Als reactie op het toetreden van de Bondsrepubliek Duitsland regisseerde de Sovjet-Unie nog hetzelfde jaar de oprichting van het Warschaupact.) Door de toegenomen atoomdreiging was de strategie van de NAVO gebaseerd op een verdediging met ver op het grondgebied van de Bondsrepubliek Duitsland gestationeerde parate conventionele strijdkrachten, de zgn. forward-defence strategy (“voorwaartse verdediging”). De NAVO-strategie van de voorwaartse verdediging diende zo dicht mogelijk tegen de innerdeutsche Grenze (Duits-Duitse grens) en de rest van het IJzeren Gordijn (de grens van de BRD met Oost-Duitsland en Tsjecho-Slowakije) plaats te vinden. Hierdoor waren de zwakke punten:
Als gevolg van deze minpunten waren zowel de reactietijd als de parate gevechtskracht van 1 Legerkorps bij wijlen betwistbaar. Echter, maldeployment (ver van de vredeslocaties) gold ook voor de Belgische troepen en belangrijke versterkingen uit Groot-Brittannië en de Verenigde Staten die bij aanvang van een oorlog ook gereed moesten staan. Nederland slaagde er niet in deze maldeployment te corrigeren en had op zijn best slechts 7% van de parate troepen van 1 LK in de BRD gestationeerd. Van alle NAVO-strijdkrachten in Noord-Duitsland waren juist de in Nederland achtergebleven eenheden van 1 LK het meest van hun operatiegebied gedisloceerd.
Maldeployment was overigens niet het enige probleem waarmee NORTHAG, en dus ook 1 LK, te maken had. Het Warschaupact zou zeker de afwezigheid van een gecoördineerde tactische opmars in het vak van de Noord-Duitse legergroep, de gebreken in de besluitvormingsstructuren van de NAVO, de slechte integratie van de luchtstrijdkrachten in het optreden van de landstrijdkrachten en de ongunstige lines of communication uitbuiten – zo was althans de verwachting. Om dergelijke uitdagingen voor te zijn werd vijfjaarlijks in Noord-Duitsland een legerkorpsoefening gehouden. In 1973 vond er – voor het eerst sinds 1954 – een grote legerkorpsoefening plaats: Big Ferro. Een legerkorpsoefening bood de brigades de mogelijkheid gezamenlijk verschillende manoeuvres en taken te beoefenen, zoals de inzet als aflossing, doorschrijding en reserve. Bovendien konden de staven van 1 LK, de divisies en de brigades, alsook de legerkorpstroepen hun organieke oorlogstaken onder realistische tijd- en ruimtefactoren én op grote schaal in de praktijk beoefenen. Na Big Ferro volgden Saxon Drive (1978), Atlantic Lion (1983) en – als laatste autonome legerkorpsoefening uit de geschiedenis van de KL - Free Lion (1988). Het toegewezen Nederlandse vak maakte deel uit van de Northern Army Group (NORTHAG), één van de regionale hoofdkwartieren van de NAVO. Van noord naar zuid waren er vier legerkorpsen ontplooid: 1 (NL) Corps, 1 (GE) Corps, 1 (UK) Corps en 1 (BE) Corps. De legergroep trad op in de Noord-Duitse laagvlakte, met de staf in Mönchengladbach. NORTHAG maakte deel uit van de Allied Forces Central Europe (AFCENT) dat tot taak had het grondgebied in Centraal-Europa te verdedigen. Het hoofdkwartier van AFCENT was vanaf 1967 gevestigd in Nederland, op het complex van de buiten gebruik gestelde staatsmijn Hendrik in het Limburgse Brunssum.
In het NAVO-verdedigingsplan had NORTHAG het gebied toegewezen gekregen dat werd begrensd door Hamburg in het noorden, de Duits-Nederlandse landsgrens in het westen, Kassel in het zuiden en de innerdeutsche Grenze in het oosten. Zowel de kazernelocaties als de forward areas lagen in dit gebied. Het gebied van NORTHAG – de voormalige Britse bezettingszone na W.O. II – werd beschouwd als het meest kwetsbaar, want de meest waarschijnlijke aanvalsas in de richting van het Ruhrgebied na een beperkte verrassingsaanval van Warschaupacttroepen. Omdat de Britse troepen onmogelijk het gehele gebied konden afdekken, zoals de Amerikanen het CENTAG-gebied wel konden behappen, was destijds een beroep gedaan op twee legerkorpsen van België en Nederland. Van het begin af was er een kwantitatieve onbalans tussen CENTAG en NORTHAG, bijvoorbeeld in aantallen nucleaire korteafstandsraketten, zoals Honest John en MGM-29 Sergeant. Overigens had de voorwaartse verdediging ook grote gevolgen voor de Nationale Sector, die vanaf 1963 geheel Nederland omvatte. Hierbij werd de verdedigende taak ingewisseld voor een beveiligende. In de Defensienota 1964 onder Minister van Defensie Piet de Jong (KVP) werden de drie nieuwe NAVO-strategieën voor het eerst aan het Nederlandse publiek gepresenteerd: flexible response, getrapte deterrent en de forward-defence strategy. Gedrieën betekenden deze dat de NAVO in het geval van een grootscheepse aanval van het Warschaupact met een bij de aard van de aanval passend antwoord (getrapt) zou reageren, met als laatste reddingsmiddel het gebruik van nucleaire wapens. De taken van de Nederlandse krijgsmacht waren direct uit de geldende NAVO-verplichtingen afgeleid: het vertragend gevecht voeren alvorens terug te trekken achter de IJssel-Rijnlinie. 1 Legerkorps kreeg hiertoe een vak op de Noord-Duitse laagvlakte. Het toetreden van de Bondsrepubliek Duitsland tot de NAVO én de invoering van tactische nucleaire wapens in de geallieerde defensie maakten het mogelijk in 1958 de hoofdverdedigingslinie voorwaarts, d.w.z. meer naar het oosten, te verplaatsen naar de rivieren Weser en Fulda.
Vanaf 1963 werden troepen van de Koninklijke Landmacht permanent op de Noord-Duitse laagvlakte gelegerd. Nederland had hoofdzakelijk te maken met de bezettingszone waar de British Army of the Rhine (BAOR) was gestationeerd en kon nu evenzo gebruikmaken van de oefenterreinen Hameln, Hohne-Münsterlage (Bergen en Münster-Süd) en Sennelager. Door de bouw van de Berlijnse Muur, waarmee werd begonnen in de nacht van 12 op 13 augustus 1961, bereikten de verhoudingen tussen Oost en West een dieptepunt. Wel kwam door deze gespannen situatie de kwestie van de permanente legering in de BRD in een stroomversnelling. In reactie op de crisis reageerde Nederland in eerste instantie met de vooruitgeschoven stationering van 121 Lichte Brigade – opgericht op 15 december 1960 – in Bergen-Hohne, Celle, Fallingbostel (Lager Örbke) en Langemannshof. De belangrijkste (ad hoc-)eenheden van 121 Lichte Brigade waren 102 en 103 Verkenningsbataljon, 104, 105 en 108 Commandotroepencompagnie en 425 Compagnie Van Heutsz. Opdracht was om zich in geval van een conflict naar de rivier Weser te verplaatsen en daar de taak van de Duitse 3. Panzerdivision over te nemen en zowel opmars als ontplooiing van 1 LK te beveiligen. (De staf van 3. Panzerdivision was gelegerd in Buxtehude en telde een Panzerbrigade, Panzergrenadierbrigade en Panzerleichtbrigade.) Gesprekken over een permanente legering duurden voort, zodat later 41 Pantserbrigade (41 Pabrig) van 4 Divisie (‘Klaverblad’) permanent op de Legerplaats Seedorf kon worden gehuisvest. 41 Pabrig werd versterkt met 41Geniebataljon en 103 Verkenningsbataljon, beiden behorend tot de Divisietroepen. De permanente legering werd mogelijk doordat de verdedigingslinie in het kader van de voorwaartse verdediging verplaatst werd van de rivier Weser naar de rivier Elbe en het Seitenkanal. Het oostelijk van de rivier Weser gelegen Seedorf, op 40 km ten noordoosten van Bremen, kwam nu midden in het nieuwe vak van 1 Legerkorps te liggen. (Het Elbe-Seitenkanal – dat van de Elbe ten oosten van Hamburg naar het Mitellandkanal ten westen van Wolfsburg loopt – was een typisch product van de Koude Oorlog.) De Legerplaats Seedorf was onderdeel van het Budel-Seedorf-Abkommens, getekend op 17 januari 1963. (Twee weken later werd 121 Lichte Brigade formeel opgeheven.) Met de legering van Duitse troepen in het Brabantse Budel was Nederland de eerste NAVO-lidstaat die permanent stationering van Duitse eenheden op zijn grondgebied accepteerde. Bij Seedorf was inbegrepen het medegebruik van het oefenterrein Garlstedt.
In oorlogstijd bestond het voertuigenpark van 1 LK uit ± 9.500 wiel- en 1.200 rupsvoertuigen.
Al op 30 maart ‘93 tekenden de Ministers van Defensie van Duitsland en Nederland een Joint Statement betreffende de vorming van een bi-nationaal legerkorps, waarin 1 (NL) Legerkorps en I. (GE) Korps zouden opgaan. Vanaf 1992 werd 41 Pabrig omgevormd tot 41 Lichte Brigade (41 Ltbrig); in ’98 werd 41 Ltbrig omgevormd tot 41 Mechbrig – in overeenstemming met de gemechaniseerde brigades op Nederlands grondgebied. In 2003 viel het besluit 41 Gemechaniseerde brigade op te heffen, wat in mei 2006 plaatshad. In dat jaar sloot ook de Legerplaats Seedorf, waarmee een einde kwam aan een periode van 43 jaar aanwezigheid van Nederlandse landstrijdkrachten in Noord-Duitsland. Vanaf 5 juni 2009 draagt de kazerne in Seedorf, hoofdlocatie van de 31. Luftlandebrigade, de naam Fallschirmjäger-Kaserne. Ten grondslag aan de vorming van het bi-nationaal legerkorps lagen bezuinigingen, waardoor Nederland het eigen 1 Legerkorps niet op sterkte kon worden gehouden. Door het opschorten van de dienstplicht bleek de instandhouding van het enige Nederlandse legerkorps, met inbegrip van een volledige staf en legerkorpstroepen niet langer mogelijk. Daarnaast werkten de Duitsland en Nederland al langer in NAVO-verband samen en vergemakkelijkten de materiaalstandaardisatie en het naar elkaar toe groeien van beide organisatiestructuren en -procedures de keuze. Tot slot dwong een kleiner wordende Koninklijke Landmacht met de ambitie om internationaal te blijven opereren tot grensoverschrijdende samenwerking. Op 21 februari 1995 ratificeerden de Duitse en Nederlandse legerkorpscommandant, respectievelijk Generalmajor Hannsjörn Boes en luitenant-generaal Ruurd Reitsma, een Technical Agreement. Hierin zijn taken en verantwoordelijkheden van én bevelsverhoudingen in 1 GE/NL Corps vastgelegd. Op 30 augustus 1995 werd 1 (GE/NL) Corps (I. Deutsch/Niederländische Korps) officieel operationeel gesteld in aanwezigheid van de Nederlandse Minister van Defensie Joris Voorhoeve en zijn Duitse ambtgenoot Volker Rühe. Het hoofdkwartier van 1 (GE/NL) Corps werd gevestigd in Münster in de Duitse deelstaat Nordrhein-Westfalen.
De parate eenheden van de beide B&T-bats kenden samen een interne driedeling. Daarmee was, samen met de bevoorradingscompagnieën van de gemechaniseerde brigades, de ondersteuning (National Support Element) ten behoeve van maximaal 3 bataljons over 2 assen mogelijk. Het parate deel van 400 Gnkbat kent een soortgelijke interne driedeling. Daarmee was, samen met de geneeskundige compagnieën van de gemechaniseerde brigades, dienovereenkomstig de ondersteuning ten behoeve van maximaal 3 bataljons over 2 assen mogelijk.
Reorganisaties De organisatie van het logistieke commando binnen de KL is veelvuldig bijgesteld. Sinds 1994, toen het logistiek onderdeel van het 1 ste Legerkorps (1 LK) – het Legerkorps Logistiek Commando (LLC) – ophield te bestaan, vonden de volgende reorganisaties plaats:
Eenheden
Zie ook: Operationeel Ondersteunings Commando Land (OOCL).
101 Gevechtssteunbrigade is de opvolger van het Combat Support Command (CSC). De staf van de eenheid bevindt zich in Apeldoorn. 101 Gevechtssteunbrigade valt rechtstreeks onder het Commando Landstrijdkrachten (CLAS) en levert gevechtsondersteuning: artillerie, genie, gevechtsinlichtingen, luchtverdediging en verbindingen. De eenheden die hieronder vallen zijn:
101 Geniebataljon telt 101 NBC-compagnie, drie constructiecompagnieën (genummerd 102, 103 en 104) en 105 Brugcompagnie. 101 CIS-bataljon telt een stafcompagnie en een A-, B- en C-compagnie. 103 ISTAR-bataljon telt 101 Artillerieondersteuningsbataljon, 101 Remotely Piloted Vehicle-compagnie (RPV), 102 Elektronische Oorlogsvoering-compagnie (EOV), 103 Verkenningsbataljon (vanaf 2006) en 104 Verkenningsbataljon (vanaf 2007) . Het Commando Luchtdoelartillerie is de nieuwste loot aan de stam. De eenheden die hieronder vallen zijn:
Organogram van 101 Gevechtssteunbrigade Zie ook: Operationeel Ondersteunings Commando Land (OOCL).
Voluit: 2de commandantenterugkoppeling. De 2de CT wordt gehouden, wanneer dat gewenst is, nádat de ondercommandanten hun plan gereed hebben. De 2de CT kan plaatsvinden vóór of na hun bevelsuitgifte, vaak in combinatie met een rendez-vous. Hierin vertellen de ondercommandanten hoe zij hun taak zullen uitvoeren. Voorbeeld van een format voor een 2de CT:
Zie ook: zachte steen.
Doctrine die bestaat uit de integratie van de elementen Defence, Development en Diplomacy. De militair van tegenwoordig is óók ontwikkelingswerker en diplomaat. 3D combineert het goede uit militaire inzet die gepaard gaat met ontwikkelingshulp en diplomatie. De tactische counterpart van de 3D-doctrine is het principe van de three block war. De doctrine gaat uit van het beleid van één of meerdere Ministeries van Buitenlandse Zaken in samenspraak met Defensie en spitst zich toe op het verkrijgen van controle van het civiele over het militaire. Naar verluidt is de doctrine uitgedokterd door Jean Chrétien, van 1993 tot 2003 premier van Canada, om fragiele staten te kunnen stabiliseren, en vervolgens overgenomen door zijn opvolgers.
Een schoolvoorbeeld van de integratie van de drie elementen uit de 3D-doctrine is de werking van Provincial Reconstructions Teams (PRT’s) in Afghanistan. Niet toevallig is de intrede van Stage-III van de International Security Assistance Force (ISAF) in Afghanistan in 2006 een test-case voor de implementatie van de 3D-doctrine. Zie ook: comprehensive approach, Effects Based Operations (EBO) en three block war.
Ezelsbruggetje dat wordt gebruikt bij de awareness van en de reactie op een incident, zoals het aantreffen van een mogelijke IED of landmijn. De 4 C’s zorgen ervoor dat een commandant geen essentiële zaken vergeet, daarmee de veiligheid van zijn eenheid vergroot en (verdere) slachtoffers worden voorkomen:
Voluit: fourth generation warfare. Afgekort: 4GW. In het Duits: Krieg(sführung) der 4. Generation. In het Frans: guerre de 4ème génération. In het Nederlands: vierde generatie oorlogvoering. Militaire operaties waarbij (stateloze), belligerente en propagandistische opstandelingen (insurgents) de strijd aangaan met de strijdmacht van één of meer staten. Voor de strijd tegen (de dreiging van) 4GW lijkt vooralsnog geen zuiver militaire oplossing voorhanden. De term ‘4th generation warfare’ verscheen voor het eerst in het blad van het U.S. Marine Corps (Marine Corps Gazette) in oktober 1989, in een artikel getiteld ‘The Changing Face of War: Into the Fourth Generation’, geschreven door William S. Lind, Colonel Joseph W. Sutton, Colonel Keith Nightengale, Lieutenant Colonel Gary I. Wilson en Captain John F. Schmitt: “In broad terms, fourth generation warfare seems likely to be widely dispersed and largely undefined; the distinction between war and peace will be blurred to the vanishing point. It will be nonlinear, possibly to the point of having no definable battlefields or fronts. The distinction between ‘civilian’ and ‘military’ may disappear. Actions will occur concurrently throughout all participants’ depth, including their society as a cultural, not just physical, entity.” Ironischerwijs is 4GW de enige vorm van oorlogvoering die de Verenigde Staten ooit hebben verloren – en niet slechts in Vietnam. In Libanon pleegde Hezbollah op 23 oktober 1983 een aanslag op het hoofdkwartier van de Amerikanen, waarbij 241 mariniers om het leven kwamen. Hierop verlieten de Amerikanen in aller ijl Libanon. In de Somalische hoofdstad Mogadishu leverden Amerikaanse Rangers en Delta Force op 3/4 oktober 1993 na de crash van twee helikopters urenlang straatgevechten met Somalische krijgsheren en rebellen. Nadat gedode Amerikanen triomfantelijk achter pick-ups door de straten van Mogadishu waren gesleept, trokken de VS zich terug. Zowel het optreden in Libanon als Somalië werd door de publieke opinie als zeer vernederend ervaren. Na de Golfoorlog van 2003, onder leiding van de Verenigde Staten en Groot-Brittannië én de aanslagen op de VS van 11 september 2001, is het tijdvak aangebroken van de zgn. non-state opponents waar internationale coalities mee te maken hebben gekregen in Irak en Afghanistan, respectievelijk tijdens de operaties Iraqi Freedom en Enduring Freedom. 4GW – asymmetrisch en non-lineair, met een sterke verwantschap aan guerrilla, insurgency en terrorisme – kent vele dilemma’s, onder welke:
Kenmerken van de tegenstander:
Geïmproviseerde explosieven, lokale/regionale intimidatie en terreur, hinderlagen e.d. moeten de politieke besluitvorming van de vijand ervan overtuigen dat hun doelstellingen onbereikbaar zijn of te duur worden. Het oogmerk van 4GW is de vernietiging van het moreel van de vijand door de toename van angst. Naarmate het geweldsniveau stijgt, zal het belang van cohesie binnen en tussen eenheden ook toenemen, om te voorkomen dat deze gedemoraliseerd raken.
Boeken ter verdieping in het onderwerp:
Op 30 juni 2005 is op de Generaal Spoorkazerne te Ermelo het 10-jarig bestaan (tweede lustrum) gevierd van het enige operationele geneeskundige bataljon van de Koninklijke Landmacht: 400 Geneeskundig bataljon. De eenheid kwam in 1995, als één van de eerste beroepseenheden van de kL, voort uit 103 Geneeskundig bataljon. Sinds 2005 is 400 Geneeskundig bataljon voor de zoveelste maal verwikkeld in een reorganisatieproces: zo komen er twee Opvang- en Afvoercompagnieen in plaats van 430 Ziekenautocompagnie en het in Seedorf opgeheven 41 Geneeskundige compagnie, van de drie hospitaalcompagnieen verdwijnt 422 Hospitaalcompagnie en worden de drie MOGOS-pelotons ‘opgeblazen’ tot compagniesgrootte. De bataljonscommandanten door de jaren heen zijn:
Download hier de Power Point-voorstelling over 400 Geneeskundig Bataljon (3,38 MB) Sinds 22 mei 1997 heeft 400 Geneeskundig Bataljon een ‘Patenschaft’ (vriendschapsverdrag) met Lazaretregiment 11 (LazRgt 11), gelegerd op de Pommern-Kaserne in Fürstenau, Duitsland. Tegenwoordig heet LazRgt 11 Sanitätsregiment 11 en ressorteert onder het Sanitätskommando I (Nord) in Kiel.
Deze bacterie lijkt sterk op MRSA, kan mensen infecteren door bijvoorbeeld open wonden en katheters en is, evenals de MRSA, ongevoelig voor de meeste antibiotica. De eenheid met ± 50 militairen heeft een MOGOS gebouwd met 1 operatiekamer en 2 units met elk 6 bedden. Zie ook: 1 Logistieke brigade.
Ezelsbruggetje voor de controles die moeten worden uitgevoerd bij de verdenking op compartimentsyndroom, crushsyndroom, een fractuur of andere ledemaatbedreigende verwondingen. In alle gevallen kan in meer of mindere mate sprake zijn van de afsluiting van één of meer slagaders, met als gevolg acute ischemie aan het ledemaat. Ischemie (zuurstoftekort) is het gevolg van onvoldoende bloedvoorziening.
De laatste P - die van poikilothermia (koudbloedigheid) - wordt soms vergeten. Indien alle P’s aanwezig zijn, moet het ledemaat onmiddellijk (onder tractie) worden geïmmobiliseerd.
Ezelsbruggetje binnen de Geneeskundige Dienst van de Koninklijke Landmacht:
Het geheel van verschijnselen van 6P kan wijzen op een urineweginfectie - blaasontsteking (cystitis) cq. plasbuisontsteking (urethritis) – of, indirect, op een seksueel overdraagbare aandoening (SOA). Bij vrouwen komen urineweginfecties vaker voor dan bij mannen: bacteriën kunnen via de kortere plasbuis gemakkelijker de blaas penetreren. De meest voorkomende verwekker van de plasbuisontsteking is de bacterie Chlamydia trachomatis. Chlamydia, de meest voorkomende SOA, is zeer besmettelijk en wordt overgedragen via de slijmvliezen van geslachtsorganen en/of anus. De meest voorkomende verwekker van de blaasontstekingen is de bacterie Escherichia coli, die normaal in de ontlasting en rondom de anus voorkomt. Een gonococ-infectie, met gonorroe, wordt veroorzaakt door de bacterie Neisseria gonorrhoea. De infectie kan bij vrouwen via de baarmoeder (endometritis) opstijgen naar de eileiders (salpingitis) en eierstokken, terwijl bij mannen de bijballen (epididymitis) en de prostaat (prostatitis) geïnfecteerd kunnen raken.
Erenaam met veel tradities en een rijke historie. Op 7 december 1941 vielen de Japanners bij verrassing Pearl Harbor aan. De Amerikanen verklaarden Japan de oorlog, Nederland eveneens.
Twee citaten uit de rede van Wilhelmina:
Het uitroepen van de onafhankelijke 'Republik Indonesia', twee dagen na de Japanse capitulatie van 15 augustus 1945, doorkruiste de Nederlandse plannen om Nederlands-Indië langzaamaan een grotere zelfstandigheid te verlenen, zoals Wilhelmina in haar rede had laten doorschemeren. Helaas kon het geweld op de archipel niet worden beteugeld door enkel het Koninklijk Nederlands-Indisch Leger ( KNIL) en de inzet van Nederlandse oorlogsvrijwilligers, zodat vanaf 1 september 1946 de “7 December” Divisie – de eerste eenheid met dienstplichtigen ná de Tweede Wereldoorlog – naar Nederlands-Indië vertrok om te worden ingezet ter herstel van orde en rust, en later om de nationalisten te bestrijden in de Politionele Acties. In overleg met de Britse krijgsmacht was inmiddels besloten tot het opzetten van één divisie van ± 20.000 militairen, die een maand na de bevrijding een opleiding zouden krijgen van ruim 1 jaar. Vanaf het najaar van 1945 werden de dienstplichtigen opgeroepen. In december 1945 was de Bergansiuskazerne te Ede – tegenwoordig een deel van het kazernecomplex Ede-West - aangewezen als de thuisbasis (depot) van de nieuwe divisie. Generaal-majoor Henri Dürst-Britt was de eerste divisiecommandant. De oorsprong voor de naamgeving “7 December” lag bij de kolonel M.R.H. Calmeyer. Er moest, volgens de Chef van het Militair Kabinet van de Minister van Oorlog, een zo treffend mogelijke motivering zijn om militairen naar Nederlands-Indië uit te zenden. Minister van Overzeese Gebiedsdelen Jan Jonkman doopte de nieuwbakken eenheid in juli 1946 dan ook de “7 December” Divisie; niettemin was het Koningin Wilhelmina zélf die op 20 augustus 1946 tijdens een inspectie van de troepen in Assen aankondigde dat de eenheid de erenaam “7 December” mocht gaan dragen. De oprichtingsdatum werd vervolgens bij Ministeriële Beschikking gesteld op 1 september 1946. In Nederlands-Indië wordt “7 December” Divisie als C(harlie)-Divisie gestationeerd in West-Java. De militairen dienen ± 40 maanden overzee en keren eind 1949 / begin 1950 terug in Nederland.Bijna 700 militairen van de "7 December" Divisie komen tijdens de strijd om het leven en liggen begraven op de Indonesische erevelden.
Bronnen:
Zie ook: 1 Legerkorps (1 LK). Laatste update:07.03.2010 | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
