 |
||
 |
nhoudsopgave H |  |
 |
||
Maak uw keuze uit de hieronder getoonde lijst
Afkorting van: Hazard Analysis & Critical Control Point. Een kwaliteitssysteem om de voedsel- en productveiligheid te waarborgen, waartoe de wet ook Defensie verplicht. HACCP komt voort uit de warenwetregeling hygiëne van levensmiddelen. Dit is een Algemene Maatregel van Bestuur (AMVB) die voortvloeit uit de Warenwet. De AMVB stelt eisen aan iedereen die eet- of drinkwaren (klasse I) bereidt, verwerkt, behandelt, verpakt, vervoert of verhandelt. Een van deze eisen geeft aan dat dient te worden gewerkt volgens de principes van HACCP. De eisen van HACCP zijn door Defensie onder andere vertaald in een werkinstructie voor het vervoer van bederfelijke waren. Overigens kan de combinatie van wet- en regelgeving tot strijdige situaties leiden. Zo past bij het gebruik van de mobiele veldkeuken de toepassing van Arbowet, Warenwet en HACCP de commandant soms voor de nodige problemen. Zie ook: klasse en mobiele veldkeuken.
Specialistische technieken die in gebruik zijn bij Special Forces, zoals het Korps Commandotroepen, om vanaf grote hoogte – tot 8 à 10 km – met behulp van een operationele inzet per parachute (diep en) op een niet voor radar zichtbare manier, in vijandelijk gebied te kunnen infiltreren (air infiltration). Deze snelle en relatief veilige inzetmethode begint met een vrije val, gevolgd door de opening van een valscherm (ram-air parachute of 'matras') op hoge cq. lage hoogte. De parachute is min of meer bestuurbaar. Met deze inzetmethode kunnen grote afstanden worden afgelegd, die theoretisch kunnen oplopen tot + 120 km. Feitelijk zijn de enige beperkingen:
Sinds 1998 beschikt het Korps Commandotroepen over tenminste 2 operationele HAHO/HALO-ploegen.Tijdens de sprong houden de commando's hun instrumentarium (GPS, gyroscoop, hoogtemeter en kompas) nauwlettend in het oog. Op de foto's een KCT'er van de HAHO/HALO-ploeg in vol ornaat, d.w.z. met helm, thermohandschoenen, zuurstofmasker, volle bepakking en persoonlijk wapen (© foto's: Nederlands Militair Geneeskundig Tijdschrift, september 2007) Door de draagkracht van de parachute en de luchtstroom (jet-stream) volledig uit te buiten kan, afhankelijk van de afspringhoogte, de omstandigheden en de morfologie van het terrein, een afstand van 50 à 70 km worden overbrugd:
HAHO en HALO worden uitgeoefend met de nodige aanvullende uitrusting en instrumenten, zoals:
Het HAHO/HALO-brevet D is voorbehouden aan leden van de Instructiegroep Para en de leden van de ploegen van het Korps Commandotroepen die gespecialiseerd zijn in deze inzetmethode. Per compagnie is slechts één ploeg gespecialiseerd op de inzet per valscherm middels de HAHO/HALO-methode. Sinds 1987 heeft een selecte groep para-instructeurs van het KCT zich hiermee beziggehouden, maar pas vanaf 1997 is alle materieel ingevoerd.
Er wordt onder andere gesprongen in Lapalisse (Frankrijk) en Vadum (Denemarken). Zie ook: Korps Commandotroepen.
In het Duits: Cervikalstütze. In het Engels: extrication collar. In het Frans: collier cervical.
Binnen het eerste onderzoek van het ABCD-protocol – en als eerste handeling binnen het SOSA-protocol – wordt een slachtoffer met (vermeend) nekletsel onmiddellijk geïmmobiliseerd door middel van manuele fixatie van het halsgebied. Hierbij wordt verergering van het (vermeende) CWK-letsel voorkomen. In het tweede onderzoek wordt de ‘halskraag universeel voor volwassenen’ (NSN 6515-25-150-3047) aangelegd, aangevuld met tape, zandzakjes en/of foamkussentjes. De halskraag maakt het mogelijk de (rotatie)bewegingen van het hoofd ten opzichte van de schouders te minimaliseren, waardoor eventueel letsel aan de wervelkolom kan worden beperkt. De volgorde voor het aanleggen van de halskraag is:
Bij nekletsel zijn één of meer cervicale wervels (mogelijk) beschadigd, d.w.z. traumatische oorzaken als breuken (fracturen) of verschuivingen (dislocaties). De oorzaak is stomp of scherp letsel: een klap, samendrukking van de wervels of een penetrerende verwonding (schot- of steekwond). Hierbij kan het ruggenmerg beschadigd zijn. De kleinste beschadiging aan het ruggenmerg kan ervoor zorgen dat de hersenen minder of in het geheel niet meer met de rest van het lichaam communiceren. Hierdoor ontstaan stoornissen in zowel motorische respons (beweging) als sensorische feedback (gevoel). Als regel geldt: hoe hoger en uitgebreider het ruggenmergletsel, des te ernstiger de gevolgen. De eerste prioriteit van de hulpverlening ter plaatse is het onderkennen van indicaties voor de stabilisatie van het ruggenmerg bij een slachtoffer. Deze indicaties zijn onder andere:
De halskraag, die dient te worden bewaard in opengevouwen in plaats van dichtgevouwen toestand, mag alleen worden aangelegd door daartoe bekwaamd personeel. De halskraag mag pas worden verwijderd als daartoe bekwaamd personeel de nek (ruggengraat) neurologisch heeft onderzocht in een geneeskundige inrichting en tenminste röntgenfoto’s (X-CWK) zijn beoordeeld waarop géén afwijkingen zijn te zien. De Laerdal Stifneck® Select, in gebruik bij de krijgsmacht, is transparant om röntgen, CT en MRI mogelijk te maken.
Download hier de handleiding voor de halskraag Laerdal Stifneck® Select (135 kB) © Laerdal
De halve (of gewone) knoop wordt gebruikt als veiligheidsknoop:
Afkorting voor Handboek KL-militair. Dit is voorschrift 2-1352, dat als uitgangspunt in kennis geldt voor elke individuele militair binnen de Koninklijke Landmacht en behoort tot de Persoonsgebonden uitrusting (PGU). Als zodanig is VS 2-1352 het vervolg op de voorschriften 2-1350 (Handboek voor de soldaat) en 2-1351 (Handboek voor het kader). Het Handboek KL-militair bevat sinds de 7de Opgave van Wijziging de volgende onderwerpen:
Het HAMIL is onbruikbaar indien niet op gezette tijden de Opgaven van Wijziging (OvW) worden aangebracht. Tot en met 2003 kent het HAMIL zeven van dergelijke OvW's:
In het Nederlands: hamer en aambeeld (smidsgereedschap, géén gehoorbeentjes) Klassieke krijgsmethode die een blokkade inhoudt aan één of meerdere kanten van een omcirkeld gebied. De methode is bruikbaar bij het vernietigen van rebellen (counter-insurgency). Hierbij wordt het grootste deel van de eigen troepen in beweeglijk optreden ontplooid met als doel de vijandelijke strijdmacht te omcirkelen, te overvallen, los te weken van contact met de burgerbevolking en daarna (eventueel) gevangen te nemen en/of te doden. De overblijvende vijandelijke strijdmacht kan met behulp van air power in één richting wordt opgejaagd (hamer) in de richting van de onbeweeglijke, wachtende grondtroepen. Het meest eenvoudig kan een blokkade worden gecreëerd met behulp van een natuurlijke hindernis, zoals een gebergte of rivier. Vervolgens worden de ontsnappingsroutes van de vijandelijke strijdmacht door de stationaire, wachtende grondtroepen geblokkeerd en geïsoleerd (aambeeld), met name Special Forces, parachutisten (airborne), air manoeuvre-eenheden (heliborne) en overige infanterie.
Projectiel gevuld met een springlading dat is bedoeld om met de hand naar een doel te werpen. Op werpafstand kan met een handgranaat een vijand buiten gevecht worden gesteld of gehinderd. Daarnaast kan, afhankelijk van het soort, met een handgranaat brand worden gesticht, een rookgordijn worden gelegd of worden geseind. Meestal bevat een handgranaat naast een explosieve lading een tijdontsteker, die het projectiele een aantal seconden na het werpen laten afgaan.
Onder van links naar rechts: fragmentatiehandgranaat M72, scherfhandgranaat NR20 en scherfhandgranaat NR20C1
De volgende soorten handgranaten worden onderkend:
Zie ook P.A.M.A.N. Afgekort: HOTO. In het Nederlands: overgave/overname. Werkwoord: HOTO’en. Het proces van het overgeven respectievelijk overnemen én zich eigen maken van administratieve zaken, (hoofd)uitrustingsstukken, inventaris, projecten en taakstellingen van de ene verantwoordelijke functionaris aan de andere bij het in- en uitroteren van eenheden. De overgave en -name vindt niet alleen plaats op een (statische) locatie, maar tevens in de directe werk- en woonomgeving. Voorbeelden zijn het uitvoeren van een patrouille door zowel uit- als inroterend personeel om gezamenlijk inzicht te delen in de area of respnsibility; de kennismaking met belangrijke gesprekspartner; wegwijs maken op een compound. Een HOTO kan ook deel uitmaken van een directe aflossing (van rotaties) van troepen te velde. De HOTO maakt in de regel deel uit van een programma dat is samengesteld voor de in- en uitroterende militairen, met inbegrip van een volledige briefing, commando-overdracht en verder alles wat belangrijk is om te weten. Hoewel de HOTO extra werkbelasting vraagt, vinden de normal framework operations (NFO) en overige operationele werkzaamheden gewoonlijk doorgang. Van belang tijdens de HOTO zijn:
Op niet-vriendelijke, agressieve manier een huis binnengaan. Hierbij wordt de bewoners, na de overtreffende trap van een “knock on the door”, hardhandig gevraagd naar de handel en wandel bij hen en in hun omgeving. Een hard knock – met name uitgevoerd door Special Forces en lichte infanterie – wordt in zijn algemeenheid niet gewaardeerd door de locals. Omdat verdachten (jackpot) niet in staat mogen zijn tegenstand te bieden, wordt bij een hard knock op een uiterst onvriendelijke manier snel vuuroverwicht gecreëerd: de deur wordt ingetrapt of opgeblazen, geluids- en/of rookgranaten gegooid en naar binnen gestormd. Hard knocks worden dan ook liefst ’s nachts uitgevoerd: verdachten worden hierbij van bed gelicht en geboeid (tie-rips) en geblinddoekt afgevoerd. Hier worden mannen, vrouwen en kinderen gescheiden én naar buiten gestuurd, waarna het huis wordt doorzocht. Omdat hard knocks allesbehalve routine zijn, vergen dergelijke operaties zéér betrouwbare inlichtingen, ruime voorbereidingstijd en een fase van isolatie. Omdat de gevolgen van een hard knock ongunstig kunnen zijn voor de voortgang van een operatie – te denken valt aan het gewenste positieve effect van hearts & minds – geldt onverminderd het statement van luitenant-kolonel Omer Lavoie (commandant 1 Royal Canadian Regiment Battle Group, 2006-2007): “Soft knock by preference, a hard knock as needed.” Zie ook: soft knock.
Een evenement, object of persoon dat door zijn ontoegankelijkheid of onbenaderbaarheid moeilijk te treffen is. Hard targets zijn militaire en/of industriële doelen. Militaire en/of industriële doelen zijn met name grond- of oppervlaktedoelen, zoals brandstofopslagplaatsen, zich verplaatsende manoeuvreeenheden, verbindingscentra, verzamelgebieden van militair materieel en eenheden en vliegvelden. Kenmerken van hard targets:
Het tegenovergestelde van hard targets zijn soft targets.
Tactische korte golf-radio die gebruik maakt van een laptop-computer voor het verzenden van informatie. De HF7000 – een station met een radio van 20, 125, 400 of 1000 Watt – is niet alleen ontwikkeld als alternatief communicatiesystemen (met name voor de KL-VSAT), maar ook als primair verbindingsmiddel voor het overbruggen van grotere afstanden dan met de FM9000.
De HF7000 maakt zelfs wereldwijde verbindingen mogelijk. Het frequentiebereik is 1,6 MHz - 29,9999 MHz. Maximaal 5 radionetten per station zijn mogelijk, evenals Battle Scene Of Action (noodoproep) en beveiligd data- en spraakverkeer, onder meer dankzij frequency hopping. De Harris HF7000 is interoperabel met andere High Frequency- (korte golf) en enkelzijband (EZB)-systemen. Initieel zijn de Harris HF7000’s in 1994 bij de KL ingestroomd ten behoeve van de commandovoering met behulp van ‘rearlinks’ en verbindingen binnen het 1ste Duits-Nederlandse legerkorps en 11 Air Manoeuvre Brigade. De radio’s worden gefabriceerd door het Amerikaanse Harris (Rochester, New York). HF7000 is de vernederlandsing van de RF-5000 Falcon Series van Harris. Zie ook: FM9000, KL-VSAT, Multitel en radiotelefonieprocedure.
Opstand die plaatsvond op zaterdag 26 oktober 1918 (aan het einde van de Eerste Wereldoorlog) onder soldaten van het 2de en 3de bataljon van het 1ste Regiment Infanterie (1 RI) die waren ingekwartierd op het legerkamp in Harskamp.
Een soldaat op wacht bij de afgebrande barakken na afloop van de muiterij in de Harskamp (© foto: Nederlands Instituut voor Militaire Historie, NIMH). Op 23 oktober had de Opperbevelhebber van Land- en Zeemacht (OLZ), generaal C.J. Snijders, alle verloven ingetrokken omdat de zich terugtrekkende Duitsers zich door Limburg dreigden te verplaatsen. Nadat op 25 oktober de onrust onder de manschappen al was toegenomen door de te geringe hoeveelheid voedsel die werd uitgegeven èn enkele ruiten van bureaus en de officierskantine waren ingegooid, weigerden op die bewuste dag steeds meer soldaten dienst. Rond 15.00 à 16.00 uur heerste in het legerkamp totale anarchie, waarbij de muitelingen onder invloed van uit de kantine geplunderde sterke drank met scherp schoten, officieren met stenen bekogelden, barakken en de officierskantine in brand staken en de telefoondraden wilden doorknippen. Door heldhaftig en kordaat optreden van de eerste luitenant Vonk, de tweede luitenant Evers, de vaandrigs Reienga en Thijssen en 20 manschappen van de voortgezette opleidingsschool die in de lucht schoten, was het gezag op de legerplaats rond 21.30 uur hersteld. Het legerkamp in Harskamp was gezuiverd van de muitelingen zonder dat er slachtoffers te betreuren waren. De NRC schreef hierover: “De wondeplek in ons leger is door het gebeurde schril aan den dag gekomen”, terwijl Het Volk zich afvroeg bij wie de schuldvraag voor deze muiterij lag: “[…] bij hen, die de barakken verbrandden, of bij hen, die dit niet wisten te voorkomen.” De situatie in Harskamp was het gevolg van gedemoraliseerde troepen na 4 jaar mobilisatie. Door het intrekken van de verloven was de latente tuchteloosheid tot uitbarsting gekomen. Voeg daarbij de al heersende grieven (geringe en slechte voeding, de kantines, de ouderwetse mentaliteit van het officierskorps, de plaatsingen ver van huis, het gebrek aan democratisering en modernisering in het leger, het tuchtrecht en zowel machtsvertoon als willekeur van de legerleiding) en het was een verrassing dat de muiterij zo lang was uitgebleven. Ook in tientallen andere legerplaatsen was het dan ook verre van rustig, maar met het naderende einde van de Eerste Wereldoorlog was dat spoedig voorbij… Menigeen was in die dagen bang voor een revolutie in Nederland. SDAP-leider P.J. Troelstra trachtte de door de muiterij in Harskamp veroorzaakte onvrede en verwarring te benutten. Op 5 november vroeg hij in een debat in de Tweede Kamer om het vertrek van de OLZ. Een dag later kon de Minister van Oorlog, jonkheer George A.A. Alting von Geusau, weinig anders dan generaal Snijders te verzoeken zijn ontslag in te dienen. Terwijl de regering op 8 november een begin maakte met de demobilisatie van de land- en zeemacht, werd generaal Snijders een dag later eervol ontslag verleend. Op 11 november, de dag waarop de wapenstilstand van de Eerste Wereldoorlog werd getekend, werd luitenant-generaal W.F. Pop (sous-chef van de Generale Staf) benoemd tot waarnemend OLZ. Bronnen:
Zie ook: gevechtsbaan, Infanterie Schiet Kamp (ISK) en insubordinatie.
Vanwege de tarwebloem (zetmeel) bestaat 85% van de biscuit uit koolhydraten en vetten. Daarom zijn de hartkeks zeer voedzaam: één gram koolhydraten levert 4 kilocalorieën (17 kilojoule) energie, één gram vet 9 kilocalorieën (38 kilojoule). Naast het gegeven dat hartkeks een hoge voedingswaarde hebben, zijn ze hongerstillend. Door de neutrale smaak is de hartkek ideaal te combineren met zowel hartig als zoet beleg. Van hartkeks kan ook pap worden gemaakt.
Ezelsbruggetje dat in gebruik is ten behoeve van het niet vergeten van essentiële zaken wanneer wordt verplaatst in groepsverband (> 4 personen). Vertaling van het acroniem uit het Engels: "haverzakken". Van origine in gebruik bij het Korps Mariniers, maar steeds vaker gesignaleerd bij de Koninklijke Landmacht:
(Met dank aan: sm-vplk P.H., IDGO)
“De baaierd aan adviezen die staatshoofden in tijden van spanningen en conflicten krijgen, valt meestal in twee categorieën uiteen. Aan de ene kant staan de haviken: zij geven doorgaans de voorkeur aan krachtdadig optreden, zijn meer geneigd strijdkrachten in te zetten, en zullen eerder betwijfelen of het een goed idee is om concessies te doen. Zij ontwaren in het verre buitenland veelal onwrikbaar vijandige regimes, die maar één taal verstaan: geweld. Aan de andere kant staan de duiven, sceptisch over het gebruik van geweld, en meer geneigd om naar politieke oplossingen te zoeken. Waar haviken bij hun tegenstanders vrijwel uitsluitend vijandigheid waarnemen, wijzen duiven dikwijls op aanknopingspunten voor een dialoog.” (Psycholoog Daniel Kahneman (Nobelprijswinnaar voor Economie in 2002) en psycholoog Jonathan Renshon (onder andere auteur van ' Why Leaders Choose War. The Psychology of Prevention’ uit 2006) in ‘Over oorlog en vrede wordt niet rationeel beslist: waarom haviken vaak winnen van duiven’, NRC Handelsblad, 3 februari 2007, overgenomen uit Foreign Policy (‘Why Hawks Win’, januari/februari 2007).
HAZMATID PORTABLE CHEMICAL IDENTIFIER
Letterlijk: "harten en zielen" . De "battle for the hearts and minds" is een serieuze opgave voor moderne krijgsmachten. Immers: wie de harten van de lokale bevolking wint, wint hun mening en dus gemakkelijker hun steun. Door middel van hearts and minds-projecten zal moeten worden geïnvesteerd in een goede verstandhouding met de lokale bevolking, die tevens een waardevolle bron van informatie is wat betreft activiteiten die de eigen troepen kan benadelen. Uiteindelijk geldt: "To fight the battle for hearts and minds is to to win the hearts and minds of the local population." Ten behoeve van de (tactische) Force Protection is - naast goede inlichtingen, materieel en moreel van de troepen - ook de bevordering van de steun aan de bevolking door middel van hearts and minds-projecten belangrijk. Dat weten de Britten als gevolg van hun campagnes van de Special Air Service (SAS) in Borneo, Maleisië en Oman en leerden de Amerikanen in de Vietnamoorlog. Bij de SAS ontfermden de medics zich over de gezondheid van de lokale bevolking, peuterden intussen informatie uit hen los, leerden hun taal en gebruiken en gaven hen brandstof e.d. Een erfenis uit de Vietnamoorlog is PsyOps (psychologische operaties). In een poging om de hearts and minds van de Zuid-Vietnamezen voor zich te winnen, hielpen de Amerikanen oorden die zich afkeerden van de Vietcong. Maar PsyOps had een schaduwzijde: oorden die niet met de Amerikanen wilden samenwerken werden gestraft. Bij hearts and minds draait alles om de acceptatie van de aanwezigheid van een vreemde mogendheid op andermans grondgebied. Hearts and minds is dan ook, niet vreemd, een combinatie tussen CIMIC (Civiel-Militaire Samenwerking) en PsyOps. Hearts and minds-projecten zijn meestal kleinschalig en worden uitgevoerd door of onder leiding van CIMIC. Defensiematerieel of aangekocht civiel (bouw)materieel wordt aangewend ten bate van de lokale economie: bijvoorbeeld verbindingen, openbare voorzieningen, scholen en water- en energievoorzieningen worden verbeterd (door de genie) en medische hulp wordt geboden (door de geneeskundige dienst). Vaak raken hearts and minds-projecten het werkgebied van de ontwikkelingssamenwerking. Zie ook: inktvlekstrategie en W.H.A.M.
In de film ‘First Blood’ (1992) hecht John Rambo zelf met naald en draad, zonder verdoving, zijn gapende armwond nadat hij is gewond geraakt.
Wapen ten behoeve van de leden van het Korps Commandotroepen dat medio 2010 haar intrede deed ter vervanging van de Diemaco-karabijn C8A1GD (met geluiddemper of suppressor). De HK 426 is de kleinkalibervariant van de HK 417 (7.62 mm). Het wapen heeft een zgn. Quad Rail (gepantenteerd railsysteem van Heckler & Koch: Free Floating Handguard System), waarop alle accessories gemakkelijk aan het wapen worden gemonteerd (helderheidsversterker, infrarood, laser, richtmiddel, witlicht e.d.). Na onderhoud aan het wapen hoeft de Quad Rail met zijn accessoires niet steeds opnieuw te worden ingesteld. De HK416 beschikt over een verbeterde kolf met verschillende stelmogelijkheden, een bolle en holle schouderpad en opbergmogelijkheden voor bijvoorbeeld batterijen, inbussleutels, wapentoebehoren e.d. Vanuit het water kan het wapen onmiddellijk worden gebruikt, zonder het eerst droog te maken en te onderhouden. Daarnaast heeft het wapen allerhande ultramoderne noviteiten, zoals het gebruikmaking van alle gangbare types geluiddempers en de bevestiging van vertical foregrips. Voor het verschieten van brisante munitie op middellange afstanden kan de binnen de KL gebruikte granaatwerper van Heckler & Koch onder het wapen worden gemonteerd. Ook beschikt het wapen over een verbeterde kolf met zes verschillende stelmogelijkheden, een holle en bolle schouderpad en opbergmogelijkheden voor bijvoorbeeld een inbussleutel, batterijen of wapentoebehoren.
Specificaties:
Synoniemen: feestdronk, toost. Duits: einen Toast auf jemands Wohl aussprechen. Engels: drink a toast to somebody. Frans: porter un toast à quelqu'un.
Voorafgaand aan de heildronk wordt in front van de troep door de oudste officier in rang kort het woord gericht over op wie zal worden getoost. Het heffen van het glas moet met gebogen in plaats van gestrekte armen plaatsvinden, uit eerbied voor en gepaste nederigheid naar het Koninklijk Huis. Bij het uitbrengen van de heildronk wordt het glas vastgehouden bij de steel. Bij een heildronk op leden van de Koninklijke familie blijft het narichten achterwege en wordt vóór het drinken alleen op de uitbrenger van de toost gericht. Na de heildronk wordt het Wilhelmus ten gehore gebracht; hierbij staat iedereen in de houding (uiteraard zonder glas in zijn hand).
De Heimlichmanoeuvre kan op twee manieren worden uitgevoerd: KLOPPEN OP DE RUG:
DUWEN OP DE BUIK:
HELICOPTER HANDLING INSTRUCTOR Afgekort: HHI. Eindverantwoordelijke voor alle helicopter-handling op de grond: alle handelingen die nodig zijn om het optreden met helikopters uit zowel binnen- als buitenland, militair en/of civiel, zowel bij dag als bij nacht, voor alle betrokken partijen op een zo veilig mogelijke wijze te laten verlopen.
De HHI kan bij ernstinzet met helikopters deel uitmaken van een Mobile Air Operations Team (MAOT), dat vooraf landingsplaatsen verkend.
HELIKOPTERLANDINGSPLAATSUITRUSTING Uitrusting die nodig is bij het aan de grond zetten en/of laten wegvliegen van helikopters. De uitrusting bestaat uit:
Formeel: gevechtshelm, composiet, para. Duits: Gefechtshelm. Engels: helmet. Frans: casque.
De gevechtshelm, composiet, para (M95) De huidige Nederlandse helm - sinds de 15de eeuw één der oudste militaire beschermingsmiddelen - voor alle reguliere eenheden is de M95 (krijgsmachtbreed ingevoerd in 1995), die door de fabrikant het model Schuberth B826 wordt genoemd. Dit is een van origine Duitse helm, die wordt geproduceerd door Industrias y Confecciones (Induyco) in Spanje. De helm is de opvolger van de Amerikaanse M53, die in Nederland ruim 4 decennia dienst heeft gedaan; sinds de Eerste Wereldoorlog volgde Nederland achtereenvolgens de Duitse (Stahlhelm M16), Franse, Britse en Amerikaanse helmdracht. De M95 - een Personnel Armour System Ground Troop-helmet (PASGT-helm) - weegt, afhankelijk van de maatvoering, 1.350 tot 1.500 gram, is verkrijgbaar in de maten XS, S, M, L en XL en wordt geperst uit 16 lagen van de hoogwaardige kunststof aramide-fenol (Kevlar® ) en hars. De helmrand is verstevigd met twee ringen aramide-fenol. De M95 biedt hierdoor een optimale bescherming.
De M95 met camouflagepatroon desert
De RBH 303 AU-helm zoals die wordt gedragen door het Korps Commandotroepen De helm bestaat uit de helmschaal, het noppenbinnenwerk met draagnet, een instelbare lederen hoofdband en een driepunts kinriem die is voorzien van zowel snel- als veiligheidssluiting. Binnen de Nederlandse Special Forces wordt sinds 2004 de RBH 303 AU (Australian) van Rabintex Industries uit Israël gedragen. Deze helm, ook bekend als de Enhanced Combat Helmet (ECH), is niet door Defensie aangekocht maar door het Korps Commandotroepen. De helm weegt 1.300 gram en is verkrijgbaar in de maten S, M, L en XL. Redenen voor de aanschaf waren onder andere de integratie van communicatieapparatuur die met de reguliere helm onmogelijk bleek, het lichtere gewicht in verband met langdurig en veelvuldig optreden te voet en het feit dat de voorzijde (rand) van de helm de liggende schiethouding negatief beïnvloedt. De Kevlar® legerhelmen fungeren, behalve als ballistisch beschermingsmiddel, ook als geluidsversterker, zonneklep, oorbeschermer en bescherming tegen koude, regen en zon. Beide helmen voldoen aan de normen zoals die zijn vastgelegd in de STANAG 2902 (‘Criteria for a NATO combat helmet’). Medio 2011 zal binnen de krijgsmacht een (draag)comfortabele, lichtere helm instromen zoals die momenteel door de Nederlandse Organisatie voor toegepast-natuurwetenschappelijk onderzoek (TNO Integrated Head Protection van het Soldier Modernisation Programme) wordt ontwikkeld. Het beschermingsniveau hiervan kan worden opgeschaald met beschermingsstukken voor kin, nek en oren die op de nieuwe helm worden geplaatst. Daarnaast zal de helm geheel zijn aangepast aan het meenemen van nu nog losse onderdelen, zoals ballistische stof- of zonnebril, driedimensionaal kompas, earplug voor communicatie en nachtkijker.
In maart/april 2008 werd er nog hevig discussie gevoerd door vakbonden en sommige politici, omdat sommige militairen ten behoeve van de missie in Uruzgan zelf een helm kochten. De huidige, uit de jaren '90 stammende uitrusting zou niet berekend zijn op uitzending naar extreme gebieden als Irak en Afghanistan. De Commandant der Strijdkrachten, generaal Dick Berlijn, reageerde op 4 april 2008: “Ik zie veel mensen lopen met “non-government issued” zaken. Niet alleen laarzen, maar ook helmen, magazijnen, jassen en zelfs richtmiddelen worden zelf aangeschaft. En wat nog bijzonderder is, worden getolereerd.” […] “Het gras van de buurman is altijd groener”, luidt een bekend gezegde. Het feit dat anderen met andere spullen rondlopen, wil niet zeggen dat de eigen spullen slecht zijn. Een eenheid die er uitziet als een allegaartje, geen eenheid van tenue laat zien, boezemt geen gezag in.” […] “Als Defensie spullen voert die niet goed zijn, hebben we procedures om ervoor te zorgen dat er betere spullen komen. Het zelfstandig uitrusting aanschaffen en dat als commandant bovendien tolereren is niet goed. Help mij de goede zaken aanschaffen en handhaaf eenheid van tenue.”
Het toestel is door de grote achterlaadklep (ramp) niet afhankelijk van speciale be- en ontladingsfaciliteiten op luchthavens. Omdat de C-130 Hercules beschikt over een zeer ruime actieradius, een nuttige laadcapaciteit en prima Short Take Off & Landing (STOL-) eigenschappen, is het toestel bij uitstek geschikt voor de meest gevarieerde strategische luchtopdrachten. Specificaties:
Op 22 november 2005 heeft het Ministerie van Defensie het contract getekend voor de aanschaf van twee extra C-130 Hercules vliegtuigen. Het betreft de uitbreiding van de Hercules-vloot met een derde en vierde toestel. Zie ook: V.L.A.G.E.S.
In 1900 raakte hij in Transvaal verzeild in de Boerenoorlog: hij werd aangesteld als organisator van het Identiteitsbureau van het Rode Kruis, dat gegevens uitwisselde over gevangenen, gewonden en gesneuvelden van beide oorlogvoerende partijen. Sindsdien is het identiteitsplaatje algemeen in gebruik geraakt. Bij Ministeriële Beschikking van 10 mei 1905 neemt het Nederlandse leger het herkenningsplaatje in gebruik, uit overweging dat het “wenschelijk is dat de identiteit van in den oorlog gesneuvelde militairen beter vastgesteld kan worden.” Het huidige Nederlandse herkenningsplaatje is medio 1953 in gebruik genomen. Het is van chirurgisch staal, blijft daardoor onder alle weersomstandigheden degelijk, meet 57 mm (lengte) bij 50 mm (breedte) en is voorzien van voorletters, achternaam, registratienummer, nationaliteit (NL), geloofsovertuiging (ten behoeve van de Geestelijke Verzorging), bloedgroep en rhesusfactor. De informatie is in het metaal gestanst, terwijl de hoeken van het herkenningsplaatje zijn gerond. Het wordt gedragen aan een ±70 cm lange ketting die bij overbelasting op de schakels breekt. Het Gezondheidscentrum bestelt met een formulier voor bloedgroepbepaling (DF 3508002) het herkenningsplaatje bij de Militaire Bloedbank (MBB) en verstrekt het plaatje vervolgens door aan de drager. De draagplicht van het herkenningsplaatje is vastgelegd in de Landmachtorder (LAO) 53/15A: “Al het personeel in werkelijke dienst dient in het bezit te zijn van een herkenningsplaatje en dit op de voorgeschreven wijze (om de hals en op de blote borst) te dragen. Uitzonderingsbepalingen in vredestijd: indien het militaire uniform niet wordt gedragen is de verplichting niet van kracht. Voor personeel werkzaam aan machines of motoren met onvoldoende afgeschermde draaiende delen dient door werkplaats cq. eenheidscommandanten voor duur van die werkzaamheden een draagwijze te worden voorgeschreven die de bedrijfsveiligheid niet in gevaar brengt.” In Landmachtorder 15/3A van 29 juni 1998 is in punt 2B weergegeven: “Indien het dragen van het herkenningsplaatje om de hals risico’s met zich mee brengt, dient het te worden meegedragen in de linker borstzak.” Beide Landmachtorders zijn terug te vinden in VS 2-1100. Ook in hoofdstuk 5 (Inwendige dienst) van het HAMIL is de bepaling terug te vinden. Op de man wordt de ketting van het herkenningsplaatje dikwijls in een schoenveter geregen, wat het draagcomfort verbetert. In artikel 16 van het eerste Verdrag van Genève (1929) is bepaald dat de “bij een conflict betrokken partijen binnen de kortst mogelijke tijd alle gegevens moeten registreren welke van nut kunnen zijn om de in haar handen gevallen gewonden, zieken en doden van de tegenpartij te identificeren.” In artikel 17 van de tweede Conventie van Genève (1949) staat onder andere dat “de bij het conflict betrokken partijen er zorg voor dragen dat het begraven of verbranden der doden wordt voorafgegaan door een nauwkeurig onderzoek teneinde de dood en identiteit vast te stellen en een verslag mogelijk te maken. De helft van het tweedelige identiteitsplaatje, of het enkelvoudige plaatje in zijn geheel, zal daarbij aan het lijk bevestigd blijven.” Artikel 17 gaat uit van cremeren of begraven der doden. Hetzelfde geldt voor VS 10-12 (Gravendienst), dat spreekt van de Tijdelijke Militaire Begraafplaats (TMB); in hoofdstuk 6, punt 25D, staat dat de TMB “de ene helft van het herkenningsplaatje door zorg van het Gravendienstpersoneel wordt bevestigd aan een voorgenummerd grafteken en de andere helft om de hals van de dode blijft.” STANAG 2070 (Emergency War Burial Procedures) standaardiseert de procedures voor een noodbegrafenis (veldgraf) van een andere NAVO-lidstaat, de vijand en non-combattanten. Het geeft onder meeer aan dat, in geval van een noodbegrafenis, de ene helft van het plaatje op het lichaam blijft en de andere helft wordt afgevoerd met de persoonlijke bezittingen. Nederland wijkt hier echter vanaf: bij Nederlandse doden blijft het herkenningsplaatje tweedelig om de hals. Na identificatie volgt zo spoedig mogelijk repatriëring van het stoffelijk overschot naar Nederland. Het herkenningsplaatje blijft te allen tijde om de hals van de overledene. Pas indien de Gravendienst de zorg voor de overledene overneemt kan het scheiden van beide delen van het herkenningsplaatje plaatsvinden met behulp van de breekrand. Vervolgens kan het aan een grafmarkeringsteken (bijvoorbeeld een kruis) op een TMB worden vastgemaakt, die alleen geldt bij een noodbegrafenis:
Zonder herkenningsplaatje wordt de kans op identificatie aanzienlijk gereduceerd; ook patiënten moeten daarom altijd het herkenningsplaatje dragen. Tevens behoort, indien wordt gevlogen, de controle op aanwezigheid van het herkenningsplaatje tot de handelingen op afwachtings- en chalkverzamelpunt. Ook moet de baancommandant van een schietdag al vóór vertrek uit de vredeslocatie hebben gecontroleerd of iedereen het herkenningsplaatje draagt. (Met dank aan: sergeant majoor G.B.K. Jonker, Bergings- en Identificatie Dienst.) Zie ook: Militaire Bloedbank en meat tag.
Grenzen die worden toegekend aan de maximaal te benutten hersteltijd van defect materieel óf defecte maar herstelbare reservedelen per eenheid. De hersteltijdgrens voor de Sergeant-Majoor Onderhouds Diagnosticus (SMOD) bij de compagnie bedraagt 2 uur – de zgn. Battle Damage Repair (BDR). Binnen het bataljon – d.w.z. het herstelpeloton van de herstelcompagnie – bedraagt de hersteltijdgrens 6 uur. In het brigadegebied bij de herstelcompagnie is die hersteltijdgrens dezelfde. In het divisieachtergebied, bij de directe steun-eenheden van de divisie, is de hersteltijdgrens 12 uur. De hersteltijdgrenzen van 2, 6 of 12 uur maken het ideaal gesproken mogelijk om zo veel als mogelijk de goederenstroom in de richting van de voorste lijn eigen troepen (VLET) te kunnen continueren, juist ook wanneer het gevecht wordt gevoerd.
Voluit: HESCO Concertainer®. Vierkante, gegalvaniseerd stalen omhulsel met een stoffen bekleding van 2 mm dik geotextiel (ongeweven polypropyleen, vergelijkbaar met jute) die wordt volgestort met grind, puin of zand om een defence-wall (verdedigingsmuur) te bouwen ter bescherming tegen detonaties en blast. Het gepatenteerde ontwerp van de HESCO Concertainer® is voor het eerst gebruikt tijdens de Golfoorlog van 1990/’91.
De defence-wall is bestand tegen de impact van projectielen van kleinkaliberwapens, mitrailleurs en mortieren, maar in de regel niet (tenzij extra verstevigd, eventueel met zandzakken) tegen de impact van projectielen van artillerie en tanks. In missiegebieden met een hoog dreigingsniveau worden 20-voet-containers ommuurd met HESCO’s om bunkers en andere schuilplaatsen voor personeel en materieel te creëren. Door een bovendekking aan te brengen van hetzelfde materiaal, eventueel aangevuld met zandzakken, is sprake van een redelijke bescherming tegen artillerie- en tankvuur. Om een 20-voet-container te ommuren tot bunker is 170 kubieke meter (in VS en UK: 222 kubieke yard) vullingsmateriaal - grind, puin of zand - nodig. HESCO’s kunnen daarnaast onder meer worden gebruikt voor het construeren van:
De firma HESCO claimt dat het aantal manuren bij gebruik van de zeer snel te bouwen HESCO’s ruim zesmaal lager is dan bij het gebruik van zandzakken, zoals te zien in onderstaand schema:
Zie ook: prefab en vuurpositie.
Afgekort: hpvu. Ook genaamd: sproeivuur. Het afgeven van vuur tegen plotselinge doelen op korte afstand, waarbij snel vuur afgeven de voorkeur heeft boven gericht vuur afgeven. Met heupvuur kunnen al rennend 2 à 3 schoten worden afgevuurd, waarna in dekking dient te worden gegaan. Ideale wapens voor het afgeven van heupvuur zijn handzame (semi-)automatische kleinkaliberwapens, zoals de pistoolmitrailleur UZI en de Kalasjnikov AK-47.
HEUTSZ, JOHANNES BENEDICTUS VAN Nederlands officier, geboren te Coevorden in 1851 en overleden te Montreux in 1924. In 1873 meldt Van Heutsz zich aan bij het Koninklijk Nederlands Indisch Leger (KNIL); zijn eerste optreden in Atjeh leverde hem in 1876 als eerste luitenant de Militaire Willemsorde op. Vanaf 1896 slaagde hij erin - eerst als militair commandant en later als civiel en militair gouverneur - de slepende Atjeh-oorlog na harde strijd ten goede van het Nederlandse gouvernement te keren. In september 1897 werd hij chef van de generale staf in Batavia (Jakarta). Het veroveren én vestigen van het Nederlandse gezag in de Indonesische archipel - toentertijd pacificatie genoemd - kreeg aan het begin van de 20ste eeuw dankzij Van Heutsz een stevige impuls.
Zie ook: egelstelling en Voorschrift voor de uitoefening van de Politiek-Politionele Taak van het Leger (VPTL).
Afgekort: HPT. Ook genaamd: lucrative target; remunerative target. In het Duits: lohnendes Ziel. In het Frans: objectif à haut rendement. In het Nederlands: lonend doel. Een HPT is een High Value Target (HVT) dat succesvol zal moeten worden aangegrepen om de eigen opdracht tot een goed einde te brengen. Verlies van het doel door de vijand zal in belangrijk mate bijdragen aan het succes van de eigen wijze van optreden. HPT’s zijn doelen uit de lijst van High Value Targets die met prioriteit moeten worden opgespoord en bestreden, omdat er te weinig middelen zijn om alle geïdentificeerde High Value Targets te bestrijden.
Afgekort: HRF. De HRF bestaan uit een beperkt, militair essentieel gedeelte van de verschillende land-, lucht- en zeestrijdkrachten van de NAVO-lidstaten. Zij zijn in elk geval geschikt om binnen 90 dagen voor grootschalige operaties in het kader van artikel 5 van het Handvest van de NAVO (Collective Defense Operations) cq. non-artikel 5-operaties (Crisis Response Operations) te worden ingezet. De indeling van de gereedheidstermijnen binnen de NAVO is:
Zie ook: Forces of Lower Readiness (FLR) en Long Term Build-up Forces (LTBF).
HIGH READINESS FORCES (LAND) HQ 1 GNC Afgekort: HRF (L) HQ 1 GNC.
Onderdelen van HRF (L) 1 GNC:
Hoogwaardige en uiterst moderne technologische middelen. Binnen de moderne krijgsmachten neemt de behoefte aan hightech toe. Elke krijgsmacht wil graag een (hightech)oorlog kunnen voeren om door de hoogst mogelijke precisie zowel de lengte van het oorlogvoeren als de aangerichte nevenschade (collateral damage) zoveel mogelijk te beperken. Het militair-industrieel complex van de westerse landen is er dan ook veel aan gelegen om met steeds weer met verbeterde noviteiten op de markt te komen. Hightech kost dan ook veel geld, terwijl overheden liever bezuinigen op het defensiebudget, tenzij zich een nieuwe vijanddreiging aandient. Met name hightechwapens met een steeds betere trefzekerheid en een steeds hogere vuurkracht – zoals precisiemunitie en smart bombs (infrarode, GPS-geleide en lasergeleide bommen) – leveren op het gevechtsveld een belangrijke meerwaarde, maar in Peace Support Operations en zeker ook in irregulier optreden kunnen conventionele en traditionele middelen nog altijd een beslissende factor kunnen zijn. Met gezond verstand en logisch nadenken over lokale denkwijzen, kan wel degelijk militair succes worden geboekt. Voorbeelden hiervan zijn:
Zie ook: psychological operations. Terug naar BovenHIGH VALUE TARGETAfgekort: HVT. Vertaald: lonend doel. Duits: lohnendes Ziel, Schlüsselziel, Vorrangziel. Volgens STANAG 2484 (NATO Field Artillery Tactical Doctrine) een doel dat voor de vijand essentieel is voor het welslagen van zijn operatie en daarom van grote waarde. In de regel zijn HVT’s belangrijke, kostbare, kwetsbare of schaarse middelen, die door de vijand zijn ge-earmarked om te vernietigen of veroveren. Het verlies van HVT’s zal het functioneren van de vijand ernstig benadelen, in zowel aanvallende als verdedigende operaties. HVT’s worden bepaald in de inlichtingenvoorbereiding door de Sectie 2; zij leggen de methode van opsporing en bestrijding vast in een zgn. High Value Target List (HVTL), waarna het doelbestrijdingsproces van de HVT’s kan aanvangen. In het kader van de commandovoeringoperatie worden ook air manoeuvre-, inlichtingen- en verkennings-eenheden, commandoposten, verbindingscentra en verkeerscentra aangemerkt als High Value Targets. HILLEBERG KERON 4GT VIERPERSOONSTENT
Specificaties:
Duits: Hindernis. Engels: obstacle. Frans: obstacle. Een uitgebreide of gewijzigde terreingesteldheid dan wel constructie, waardoor vijandelijke troepenbewegingen worden gestopt, belemmerd, vertraagd of van richting veranderd. Een hindernis is natuurlijk of kunstmatig. Overzicht van natuurlijke en kunstmatige hindernissen die moeten worden doorbroken, doorschreden of overschreden:
Het gebruik van hindernissen bereikt pas een maximaal effect als de hindernissen:
Alle hindernissen zijn afgestemd op het optreden van de gevechtseenheden, maar tijdens gevechtsoperaties zal het overwinnen van hindernissen alleen plaatshebben als het noodzakelijk is. Zo komt het optreden van tank-eenheden optimaal tot zijn recht in relatief open terrein met weinig hindernissen: hindernissen zijn dan immers pantserremmend of -stoppend. Daarentegen zijn luchtmobiele eenheden juist zeer geschikt voor het overwinnen van hindernissen.
Een hindernis kan remmend of stoppend zijn:
In principe kan iedere hindernis worden overwonnen, afhankelijk van de factor tijd en de aanwezigheid van (organiek cq. specifiek) personeel en materieel. Indien een hindernis niet te omtrekken is, zal naar locaties worden gezocht waar de vijand het doorbreken, doorschrijden of overschrijden niet verwacht. Zie verder: Leidraad Geniesteun (LD 3). Zie ook: checkpoint, drakentandversperring, genie, Friese ruiter, H.N.B.W.V., obstacle belt, pantserremmend, pantserstoppend, parcours militair, roadblock, terreinoriëntatie.en verbonden wapens.
Officieuze afkorting: hiba. Duits: Hindernisbahn. Engels: obstacle course. Frans: piste d’obstacles. De hindernisbaan komt voor in de variaties 'standaard', die vijftien hindernissen telt, en 'internationaal', die twintig hindernissen telt. Voor de hindernisbaan gelden, onderverdeeld per functiecluster, de volgende maximale tijdseisen in het kader van de Militaire Lichamelijke Vaardigheid:
De hindernisbaan is de vredeslocatie-uitvoering van het verplaatsen door het terrein en het optreden in verstedelijkt gebied. Veelvuldig voorkomende functionele activiteiten als klimmen, klauteren, kruipen en verschillende vormen van springen komen aan bod in de hindernisbaan. De hindernissen moeten op de voorgeschreven wijze worden genomen, d.w.z. conform het Reglement ZMV 1998. Omdat de accenten bij het nemen van de hindernissen liggen op zowel techniek als veiligheid, wordt het afspringen tot een minimum beperkt en zo veel mogelijk gebruik gemaakt van de uithangtechnieken. Als de hindernisbaan met wapen wordt genomen, volgt het wapen dezelfde weg als de deelnemer. De hindernis moet opnieuw worden genomen als het wapen valt tijdens het nemen van de hindernis. Vrouwelijke militairen mogen gebruik maken van de opstapjes. Onderstaand de volgorde en officiële benaming van de hindernissen op de Johannes Postkazerne in Havelte:
De legendarische Griekse arts en filosoof Hippocrates (± 460 - 375/370 voor Christus), die leefde op het eiland Kos, wordt beschouwd als de Vader van de Geneeskunde. In zijn verzameld werk over verscheidene medische problemen, 'Corpus Hippocraticum', wordt de nadruk gelegd op de waarneming en de rationele verwerking ervan in relatie tot de natuurlijke invloeden op de menselijke lichaam en geest. Zijn werk geeft blijk van een wetenschappelijke en tevens praktische geest en bevat onder meer aanwijzingen voor de chirurgie van breuken en hygiënische voorschriften. In elk geval stelde Hippocrates de patiënt centraal en zocht hij de oorzaak van ziekten niet in bovennatuurlijke krachten, zoals in de Oudheid gebruikelijk was. De Eed van Hippocrates, die hij zijn leerlingen al liet afleggen en die ook nu nog altijd door artsen wordt afgelegd, kan worden beschouwd als de grondslag van de moderne ambtseed: hierin zijn de ethische en morele principes voor het uitoefenen van de geneeskunde vastgelegd. In de Eed van Hippocrate wordt de nadruk gelegd op:
De oorspronkelijke Eed van Hippocrates dateert van 1878 (vastgelegd in de Wet op de Uitoefening van de Geneeskunst uit 1865; in 1997 vervangen door de Wet Beroepen Individuele Gezondheidszorg) en is in 2003 vervangen door een moderne versie. In de nieuwe versie is toegevoegd dat de arts zijn medische kennis niet zal misbruiken, ook niet onder druk, welke toevoeging is gebaseerd op de Declaration of Geneva van de World Medical Association uit 1948 met als doel om misbruik van medische kennis, zoals dat tijdens de Tweede Wereldoorlog plaatshad, te voorkomen. De Eed van Hippocrates heeft strikt gezien géén juridische betekenis, maar het uitspreken van de belofte aan het einde van de universitaire artsopleiding wordt alom gezien als een belangrijk moment van reflectie. De nieuwe Nederlandse artseneed uit 2003 is nog altijd gebaseerd op de Eed van Hippocrates en luidt:
Het doel van deze verrassingstactiek is niet om controle te verkrijgen over het grondgebied van een getalsmatig grotere en/of kwalitatief sterkere krijgsmacht, maar om schade aan te richten aan een specifiek doel. Bij conventionele, symmetrische oorlogvoering wordt dezelfde tactiek toegepast door Special Forces, zoals het Korps Commandotroepen, maar ook door luchtstrijdkrachten bij het uitvoeren van een air raid (luchtaanval of airstrike). In deze vorm van guerrillaoorlogvoering duiken kleine groepen met kleinkaliberwapens en Improvised Explosive Devices vaak 's avonds, 's nachts of bij slechte weersomstandigheden op in stegen en tunnels om bijvoorbeeld, in of buiten een oord (zie ook: optreden in verstedelijkte gebieden), een hinderlaag te leggen voor een konvooi. Behalve dat het juist gebruikelijk is dat (delen van) de burgerbevolking meedoen aan de guerrillaoorlog, vallen er behalve militaire ook civiele slachtoffers. Hoewel hit-and-run acties militairen van hightech-krijgsmachten provoceert tot reactie en op de proef stelt, weten zij er géén gepast antwoord op. Zie ook: coup-de-main.
Ezelsbruggetje dat wordt gebruikt binnen het proces dat het beoordelen van de toestand (BVT'en) heet. Dit is een continue proces. BVT'en maakt deel uit van het OTVOEM'en. De "T" van O.T.V.O.E.M. neemt een uit te lichten positie in en is het meest gemakkelijk te onthouden aan de hand van het ezelsbruggetje "Henk naait Bep watervlug":
Bij de invoering van het O.A.T.D.O.E.M. is de I toegevoegd aan HNBWV: "Henk naait Bep inderdaad watervlug". Zie ook: hindernis, infrastructuur, O.C.A.K.A., O.A.T.D.O.E.M., O.T.V.O.E.M. en vuur- en zichtdekking.
Het acroniem H.O.L.K. voor bloedingen die zich voordoen aan slagaders die oppervlakkig en dus relatief onbeschermd liggen. H.O.L.K. staat voor hals, oksels, liezen en knieholten. Zoals alle slagaderlijke bloedingen zijn H.O.L.K.-bloedingen levensgevaarlijk, pijnlijk en stroomt het arteriële bloed stootsgewijs uit de wond. Zo’n ernstige H.O.L.K.-bloeding kan worden gestelpt met behulp van een drukpunt (halsslagader, ondersleutelbeenslagader, liesslagader). Handgrepen worden tegenwoordig NIET meer uitgevoerd; volstaan wordt met het aanleggen van een noodverband (snelverband) en/of wonddrukverband en drukpunten. Let wel: het uitvoeren van drukpunten is niet voorbehouden aan gespecialiseerd geneeskundig personeel. Na het controleren van een patiënt op de aanwezigheid van H.O.L.K.-bloedingen, wordt gekeken naar overige ernstige bloedingen en de pols gecheckt.
Zie ook: Combat Application Tourniquet (CAT), circulation, drukpunten, snelverband en Tactical Combat Casualty Care (TCCC).
De holle lading wordt met name toegepast bij antitankwapens, zoals Gill M.R.A.T., Hellfire, Maverick, Milan, Panzerfaust-3 en RPG-7. Uitvinder van de holle lading is de Amerikaanse chemicus Charles Edward Munroe (1888). De holle lading is voor het eerst militair gebruikt door Duitse para’s (Fallschirmjäger) bij de aanval op het Belgische Fort Eben-Emael op 10 mei 1940 (‘Fall Gelb’). De pantserkoepels van het verdedigingsfort ten zuiden van Maastricht, dat tussen de Eerste en Tweede Wereldoorlog werd gebouwd, waren géén partij voor de Duitse holle ladingen tot 50 kg.
Ongeleide tactische korteafstandsraket tegen gronddoelen, aanvankelijk met een bereik van 25 à 30 km. De schootsafstand is vrijwel gelijk aan die van het zware geschut van de veldartillerie. De raket – die na het afvuren een tevoren ingestelde baan naar het doel vliegt en niet meer kan worden bijgericht/gecorrigeerd – was ‘dual capable’: te voorzien van zowel een conventionele brisantlading als een nucleaire lading. Van de nucleaire lading, die onder Amerikaans beheer bleef, werd de uitwerking eerst geheim gehouden. De functie van de Honest John was het elimineren van troepenconcentraties, materiële doelen zoals veldartillerie en raketopstellingen, voertuigconcentraties, logistieke installaties en commandoposten. De Honest John is duchtig beproefd door de Amerikaanse krijgsmacht: in mei 1950 begonnen de aerodynamicaonderzoekingen op de basis Redstone Arsenal in Alabama, VS; in augustus 1951 werd de eerste raket afgevuurd in White Sands, de woestijn in de Amerikaanse staat New Mexico; en in januari 1953 nam Douglas Aircraft Corporation op grote schaal de productie ter hand. Uiteindelijk zijn tot 1965 ruim 7.000 Honest John-raketten geproduceerd, waarvan het merendeel naar West-Europa ging. De eerste versie van de Honest John was de M31. De compleet herziene versie, M50, werd vanaf 1960 geproduceerd. Nederland nam de Honest John in 1959 in gebruik (waarmee Nederland vanaf dat jaar meedeed aan de nucleaire wapenwedloop), in 1960 arriveerden de eerste Amerikaanse nucleaire raketkoppen in Nederland, in juli 1960 werd de eerste Honest John van de Nederlandse veldartillerie afgevuurd op het oefenterrein Grafenwöhr in Duitsland en op 1 september 1978 werd de Honest John buiten dienst gesteld. De Nederlandse artillerie heeft tussen 1959 en 1978 beide typen in de bewapening gehad bij 19, 49, 109 en 119 Afdeling Veldartillerie. In Nederland werd de Honest John opgevolgd door de Lance, met een bereik van ± 125 km.
De lanceerinrichting M289 voor de raket 762 mm was gemonteerd op een vrachtauto, 5 ton, 6x6, M139D (International) gemonteerd. Ten behoeve van het raketvervoer had de vrachtauto een aanhanger, 3 ton, M329A1. Een takelauto M62, 5 ton, 6x6 (International) takelde de raket op de lanceerinrichting. De M139D en M62 behoorden tot de M39-serie van de Amerikaanse fabrikant International, vrachtauto’s uit de jaren '50. De eerste eenheid die de beschikking kreeg over de Honest John was 109 Afdeling Veldartillerie van het 1ste Legerkorps. 109 Afdva had de beschikking over vier lanceerinrichtingen met de bijbehorende voertuigen, meteo- en verbindingsapparatuur. De vier lanceergroepen vormen samen één lanceerbatterij. Met twee batterijen was 109 Afdva hiermee een kleinere artillerieafdeling dan organiek het geval was: alle andere artillerieafdelingen bestonden uit drie geschutsbatterijen met vier stukken. Elke lanceerbatterij bestond verder uit een assemblage- en transportpeloton. De raketkoppen voor 19 en 49 Afdeling Veldartillerie in ’t Harde werd bewaard op de Special Ammunition Storage (SAS) in Doornspijk, die voor 109 en 119 Afdeling Veldartillerie in Havelte op SAS Darp. De raketkoppen waren en bleven onder beheer van de Amerikaanse strijdkrachten in Europa; terrein en gebouwen op het binnenterrein waren Amerikaans grondgebied en werden bewaakt door Amerikaanse militairen. De Nederlands militairen – op SAS Doornspijk 425 Infanteriebeveiligingscompagnie (IBC), op SAS Darp 434 IBC – beperkten zich tot het buitenterrein. Militairen van de IBC’n, beiden behorend tot het Regiment Van Heutsz, liepen hier wacht en patrouilles.
Naar verluidt duurde het 50 à 60 minuten alvorens een lancering kon plaatshebben. Dit is met inbegrip van het correct opstellen van de lanceerinrichting, het richten en scherpstellen van de raket en het uitvoeren van diverse correcties (barometer, kruittemperatuur, kracht van de grondwind, weersinvloeden e.d.). Het herladen van de afvuurinrichting duurde ± 80 minuten. De uitwerking van een nucleaire lading was echter zo groot, dat een afwijking in de koers van de raket niets zou uitmaken voor het te bereiken effect. Aangezien mobiliteit een eerste vereiste was, werd de raket afgevuurd vanaf een speciale carrier die met grote snelheid door geaccidenteerd terrein kon rijden. Omdat het afvuren van de raket gepaard ging met een op kilometers afstand waarneembare rook- en vuurontwikkeling, moest de lanceerinrichting binnen enkele minuten na de lancering een gecamoufleerd heenkomen hebben gevonden. Daarnaast speelde een rol dat vanwege het geringe bereik van de raket, deze dichtbij de vijandelijke linies moest worden afgevuurd Achter de lanceerinrichting stond een sector van 60 graden met een diepte van 600 meter aan vernietiging bloot; de lanceerinrichting en het voertuig liepen hierbij minimale schade op. Een oefenraket kostte ± 40.000 gulden (ruim € 18.000). Specificaties:
Scherflading nr. 269 met een niet-elektrisch slagsysteem nr. 270. De scherflading heeft een horizontale werking, vergelijkbaar met die van de claymore. Het HEW wordt op of boven het maaiveld geplaatst en kan dan tot op maximaal 300 meter worden bediend met behulp van het slagsysteem nr. 270; bijgevolg is het gebruik enkel mogelijk in door eigen troepen gecontroleerd gebied. Het slagsysteem nr. 270 reageert niet als iemand of iets het per ongeluk dan wel met opzet aanraakt. Het HEW is binnen de Koninklijke Landmacht ingevoerd in 1997 en primair bedoeld voor het bestrijden van vijandig personeel én ter voorkoming van het ruimen van zelfgelegde landmijnen. Daarom is het HEW vergelijkbaar met een beschermend mijnenveld. Met een beetje sluwheid kan het HEW evengoed worden gebruikt als storend mijnenveld: met een speciale ontsteker en een struikeldraad (trip-wire) is het HEW te gebruiken als anti-personeelsmijn. Zie ook: ammunition awareness, B.M.W., Bouncing Betty en Explosieven Opruimingscommando KL
Vergelijkbaar met de klokmethode zoals die bekend is uit de ezelsbruggetjes R.A.D.U.S.A. en V.E.I.T.O.N.O.
Omdat de zon te allen tijde dezelfde cyclus heeft, kan met behulp van het horloge gemakkelijk worden bepaald waar zich het zuiden bevindt:
Duits: Sanitäter. Engels: medic(al orderly). Frans: sanitaire. In militair jargon de benaming voor een hospitaalsoldaat, d.w.z. een geneeskundig militair die in een veldhospitaal werkt. Dit is de samentrekking van "hospitaal" en "pik" (mannelijk geslachtsdeel). De hospik is volgens deze definitie primair een man. Helaas heeft de naam hospik een gekscherende of minachtende gevoelswaarde voor de militair die behoort tot het Regiment Geneeskundige Troepen, dat bestaat sinds 1869.
Anderzijds heeft de hospik als geneeskundig krijger zich vanaf het begin bewezen als een onmisbare factor op het gevechtsveld, al is het alleen maar vanwege de toegevoegde morele waarde voor de manoeuvre-eenheden.
Gastlandsteun is ruwweg onder te verdelen in:
Nederland faciliteert bijvoorbeeld in het kader van een HSN-overeenkomst met de Verenigde Staten regelmatig de doorvoer (transit) van Amerikaans militair materieel en personeel via zijn luchtruim, zijn luchthavens en zijn havens.
Vaak wordt de gastlandsteun uitgevoerd door reservisten (NATRES).
Landingpoint, landingsite of landing zone (LZ) die door de vijand wordt bezet, door de vijand met vuur wordt beheerst (onder vuur ligt) en/of niet wordt beveiligd door eigen troepen.
Een hot LZ hoeft niet per se een “no go” te zijn. Dit is ondergeschikt aan de mogelijkheden er iets aan kunnen of willen doen én de aanvaardbaarheid van de risico’s. Wanneer de risico’s als te hoog worden ingeschat, zal worden uitgeweken naar een reserve of alternate LZ. Maar ook het uitwijken naar een niet vooraf verkende en onvoorbereide LZ houdt risico’s in. Indien mogelijk wordt een hot LZ wordt door eigen troepen gemarkeerd met een rode rookgranaat, terwijl een safe LZ kan worden aangeduid met gele rook.
Letterlijk: uur. Met ‘hour’ worden diverse aanvangstijdstippen van processen aangeduid die plaatsvinden in het kader van militair optreden:
Zie ook: data & tijden, datumtijdgroep en Zulu.
Duits: Haubitze. Engels: howitzer. Frans: obusier. Term uit het Boheems “houfnice” (“steenwerper”), in Duitsland bekend geworden door de Hussietenoorlogen (1419-1436) op het grondgebied van wat nu Tsjechië is. Getrokken of zelfbewegend artilleriewapen (kanon) met een relatief korte loop. Door de korte loop is de mondingsnelheid laag en de ballistische baan krom. Hierdoor kunnen houwitsers granaten verschieten die, in tegenstelling tot die van kanonnen (vlakbaangeschut dat projectielen bijna horizontaal afvuurt), ver weg gelegen doelen aangrijpen. Voordelen zijn dat doelen waarop géén direct zicht mogelijk is vanaf veilige afstand over de eigen troepen heen kunnen worden beschoten. Anno 21ste eeuw kunnen de doelen verder dan 30 km in de diepte liggen en dient te worden gevuurd op aanwijzingen van een voorwaartse waarnemer. De houwitser wordt in de moderne variant gebruikt vanaf de Eerste Wereldoorlog. Een schoolvoorbeeld hiervan is het M-Gerät (bijgenaamd “Dikke Bertha”), een voor het eerst door de Duitsers ingezette houwitser bij de verovering van de forten rond Luik. Het kaliber was 42 cm, het bereik minimaal 9 km.
Dikke Bertha. Ook de Nederlandse krijgsmacht maakt gebruik van houwitsers. De modernste is de zelfbewegende, gemechaniseerde 155 mm PZH2000-pantserhouwitser, die de M109 heeft vervangen en voor het eerst door Nederland is ingezet in Afghanistan in augustus 2006 ter ondersteuning van Operation Medusa. In de Slag om Chora, in juni 2007 (Operatie Troy), is de PZH2000 ingezet vanaf Kamp Holland in Tarin Kowt: de beschietingen moesten verhinderen dat de Taliban in een grootschalig offensief naar het centrum van Chora zou oprukken. Doordat van het kamp 40 km ten zuidwesten 21 maal met de PZH2000 is geschoten terwijl geen sprake was van een waarnemer in de frontlinie, zijn bij deze artilleriesteun hoogst waarschijnlijk onschuldige burgers gedood. De vuurleidingofficieren van de PZH2000 hebben dan ook een sleutelrol gespeeld bij het ondersteunen van vuurcontacten door grondgebonden eenheden.
Tactische uitstijgmethode. Het verlaten van een transporthelikopter door middel van een sprong terwijl het toestel een standvlucht maakt (laag boven de grond stil hangt). De troepen stijgen pas uit na toestemming van de loadmaster. Deze alternatieve manier van uitstijgen wordt uitgevoerd als de begaanbaarheid van het maaiveld landen onmogelijk maakt, omdat:
In geval van sneeuw (white out) of zand (brown out) zal zeer gereserveerd door middel van een hover jump worden uitgestegen, omdat de turbinemotoren sneeuw of fijn zand kunnen inzuigen en defect raken. De maximale (spring)hoogte is 2 meter (6 feet). Bij abseiling is dit maximaal 60 meter, bij roping down maximaal 30 meter. Zie ook: abseiling, brown out, roping down, white out.
Ter herinnering aan de schout-bij-nacht Karel Doorman (1889-1942) die in februari 1942 het bevel voerde over een geallieerde vloot ( Combined Striking Force) tijdens de Slag in de Javazee ("Ik val aan, volgt mij" ) werd na de Tweede Wereldoorlog het eerste en tot dusver enige Nederlandse vliegkampschip vernoemd. Overigens kwam Karel Doorman tijdens die zeeslag op 28 februari 1942 om het leven.
Zie ook: brown out en white out.
Role-1 geneeskundige inrichting.
In de Algemene Verdedigingstaak (AVT) richten de hulpposten op 3 tot 5 kilometer achter het front (voorste lijn eigen troepen) een locatie in. Vanuit de gewondennesten, die pal achter de frontlijn liggen, worden de gewonden en zieken met een geneeskundig afvoermiddel (YPR-765 GWT) afgevoerd op een hulppost. Ook kan een hulppost een andere hulppost, dan wel de verbandplaats (role-2 geneeskundige inrichting), ondersteunen door te coloceren.
Een hulppost voorziet dus in eerstehulpverlening, triage, resuscitatie en stabilisatie.
Zie ook: gewondennest en marsgewondenverzamelpunt.
Afgekort: HUMINT. Informatieverzameling door mensen vanuit mensen. Deze personen zijn niet alleen infiltranten, informanten of militairen in het algemeen. Ook vluchtelingen, medewerkers van NGO’s, koeriers, (oorlogs)journalisten, gevangenen, diplomaten et cetera kunnen zeer bruikbare informatie verschaffen. Feitelijk is HUMINT de software onder de inlichtingenverzamelprocessen. Nadelen van HUMINT zijn dat mensen week- en zwakheden hebben die niet altijd zijn in te schatten én dat informatiebronnen na verloop van tijd 'opdrogen'. Daarnaast zijn bijvoorbeeld niet correct geworven informanten of infiltranten in de verkeerde organisaties juist een gevaar voor HUMINT. Iedere militair in een inzetgebied heeft de plicht en verantwoordelijkheid om, vanuit inlichtingen- en veiligheidsbewustzijn, waargenomen bijzondere situaties door te geven aan de Sectie 2 van de eigen eenheid. De meest interessante bijzondere situaties zijn van culturele, demografische, infrastructurele, militaire en sociaal-economische aard. HUMINT wordt steeds belangrijker. Het is in het kader van force protection van groot belang om tijdig de juiste operationele, tactische en strategische inlichtingen beschikbaar te hebben. Een grondige kennis van de situatie in het inzetgebied is immers van levensbelang. Binnen de Koninklijke Landmacht is binnen 103 ISTAR-bataljon een Field HUMINT-peloton werkzaam. De NAVO splitst HUMINT op in: Overt Geüniformeerde activiteiten die openlijk en zonder noemenswaardig risico plaatsvinden. Elke individuele militair in een inzetgebied. Daarnaast kan een militair, vaak in opdracht van de Ops Room of de Sectie 2, optreden als sociale patrouille, Field Liaison Team (FLT) of Monitoring, Observation, Surveillance and Targeting (MOST) of Liaison Observation Team (LOT). De aard van de werkzaamheden richt zich in hoofdzaak op het onderhouden van contacten op lokaal niveau met lokale bevolking (locals), lokale autoriteiten en lokaal en regionaal optredende International Organisations (IO's) en Non-gouvernemental Organisations (NGO's). Discreet Geüniformeerde maar verhulde activiteiten die door daartoe geworven, geselecteerd, opgeleid en getraind specialistisch personeel worden uitgevoerd. Vaak gaat het hierbij om personeel dat binnen een Field HUMINT Team (FHT) gevoelige "low-profile" informatieverzameloperaties uitvoert ten behoeve van de operationele/strategische commandant. Het specialisme hierin is de zgn. Contact-Handling, die in een risicovollere omgeving wordt uitgevoerd binnen een per operatie vastgestelde werkwijze. Covert Operaties in burgerkleding of uniform die binnen het gegeven wettelijke kaders vallen van de Wet op de Inlichtingen- en Veiligheidsdiensten. De operaties zijn uitsluitend voorbehouden aan de Afdelingen HUMINT of Contra-Inlichtingen & Veiligheid van de Algemene Inlichtingen- en Veiligheidsdienst (AIVD) of de Militaire Inlichtingen- en Veiligheidsdienst (MIVD). Het specialisme van de Afdeling HUMINT is de zgn. Agent-Handling. De informatie via Covert Operaties wordt verkregen is hoogwaardig, niet voor iedereen toegankelijk en dus uniek. Gerelateerde werkgebieden van HUMINT zijn onder andere:
Verzameling regels die mensen in oorlogstijd beschermen. Er zijn regels ter bescherming van mensen die niet meevechten, zoals burgers, gewonden, krijgsgevangenen en zieken. Daarnaast zijn er regels die beperkingen stellen aan het gebruik van wapens (i.e. chemische wapens) en aan manieren van oorlogvoering (i.e. het verbod op het direct aanvallen van burgers en burgerobjecten én het verbod op aanvallen die ernstige schade toebrengen aan het milieu). De kern van de regels van het humanitair oorlogsrecht wordt gevormd door de vier Verdragen van Genève uit 1949 en de Aanvullende Protocollen uit 1979, die oorlogvoering in zowel inter- als intranationale (lees: interne) conflicten aan banden legt. Vrijwel alle landen ter wereld, de Verenigde Staten incluis, hebben deze verdragen ondertekend en het leeuwendeel van de Aanvullende Protocollen is inmiddels bindend gewoonterecht geworden. De naleving van het humanitair oorlogsrecht is dan ook een verplichting: zo moeten strijdende partijen hulpkonvooien toelaten. Staten zijn verplicht om schendingen van het (humanitair) oorlogsrecht te voorkomen en te bestraffen. Elke individuele militair van een staat die de verdragen heeft ondertekend dient zich te houden aan de basisregels uit het humanitair oorlogsrecht. Zie ook: combattant, Conventies van Genève, huurling, krijgsgevangene, non-combattant en oorlogsrecht.
Afgekort: HPS. Computergestuurde simulatiepatiënt die een realistisch beeld geeft van de circulatie en respiratie van de (gewonde en/of zieke) mens. De HPS wordt geproduceerd door het Amerikaanse onderneming Medical Education Technologies Incorporated (METI), gevestigd in Sarasota, Florida, Verenigde Staten. De HPS kost € 135.000 per exemplaar.
De levensgrote HPS haalt adem (borstkas gaat op en neer), heeft een zachte huid met een voel- en zichtbare ribstructuur, kan geluiden maken en spreken, knippert met de ogen en reageert op toegediende medicijnen. Daarnaast kunnen de halsaders opzetten, kan de luchtpijp verschuiven en is de pols voelbaar. Tenslotte kunnen de menselijke lichaamsfuncties worden nagebootst: ademhaling, bloeddruk, lichaamstemperatuur en pols. Op het Opleidingscentrum Militair Geneeskundige Diensten (OCMGD) op de Korporaal Van Oudheusdenkazerne in Hilversum bevinden zich vijf exemplaren van de HPS. De high-tech oefenpop dient als onderwijsleermiddel binnen de diverse geneeskundige opleidingen. Omdat bepaalde handelingen – zoals de Heimlich-methode, de reiniging van mond en keel, het dichtdrukken van slagaders, het inbrengen van catheters en drains en reanimatie – bij een L.O.T.U.S.-slachtoffer behalve onplezierig vooral gevaarlijk zijn, kunnen deze veilig worden toegepast op een fantoompatiënt als de Human Patient Simulator. In het Duits: Mietling, Söldner. In het Engels: mercenary, soldier of fortune, dog of war. In het Frans: mercenaire.
Zie ook: close protection, combattant, Conventies van Genève, krijgsgevangene en non-combattant.
In het Duits: Husar. In het Engels: hussar. In het Frans: hussard. Via de van origine Servische spelling “khazar” overgegaan naar het Hongaarse “huszár” (vrijbuiter). De Hongaarse naamgeving is waarschijnlijk afgeleid van het woord “husz” (20), omdat van elke twintig soldaten er één ruiter moest zijn. Binnen de Koninklijke Landmacht is een huzaar de benaming voor een soldaat bij de cavalerie, zoals er ook commando’s, fuseliers, grenadiers, jagers, kanonniers en rijders zijn. Van oudsher was de huzaar lid van een eenheid lichte cavalerie, die opvielen vanwege hun sierlijke, bontgekleurde en nationale klederdracht. De huzaar draagt als hoofddeksel een kolbak, als jasje een dolman die rijkelijk is versierd met knopen en tressen (gevlochten band van goud- of zilverdraad), rijlaarzen, een sabel en een licht vuurwapen (karabijn of pistool). Aan de uniformen werd vanaf het begin veel aandacht besteed. Vaak was hun haardracht eveneens karakteristiek: grote hangende knevels en donkere lokken die voor hun ogen hingen. Van oorsprong kwamen de huzaren uit Hongarije, later ook uit Kroatië, Polen en Slowakije. In de tweede helft van de 15de eeuw gaf Matthias Corvinus Hunyádi – koning van Hongarije (1458-1490) – de naam ‘huzaar’ aan zijn lichte ruiterij. Onder zijn leiding namen de huzaren, bekend om hun grote paardrijkunst, deel aan de oorlog tegen het Ottomaanse Rijk in 1485. De van oorsprong nogal ruwe, bandeloze soldaten werden door Hunyádi omgevormd tot sterke, goed getrainde en gemotiveerde huzaren die succesvol bleken tegen zowel de Turkse Sipahi’s (cavaleriekorps) als de Bohemen en Polen. Voor een aanval legden de huzaren zich zo plat mogelijk tegen de hals van hun paarden, zodat zij moeilijker te ontdekken waren; vervolgens was de infanterie vrijwel machteloos voor de maaiende sabels van de huzaren. Na de dood van Hunyádi vluchtten veel huzaren naar andere Centraal- en West-Europese landen om daar de kern van gelijksoortige lichte cavalerieformaties te vormen. Zo werden in 1692 onder Lodewijk XIII huzaren in de Franse krijgsmacht geïntroduceerd. Oostenrijk huurde in de oorlogen tegen Lodewijk XIV op het einde van de 17de eeuw Hongaarse huzaren voor oorlogvoering tegen de Ottomanen. Toen de Pruisische cavalerieofficieren Von Seydlitz en Von Ziethen tot grote schrik van hun aartsvijanden hun huzareneenheden bleken te hebben geperfectioneerd, wilde iedere staat in Europa huzaren hebben. In de 18de en 19de eeuw werden zij dan ook ‘geïmiteerd’ in de rest van Europa, waarbij Frederik de Grote huzaren inzette tijdens de Oostenrijkse Successieoorlogen, Groot-Brittannië Duitse huzaren inhuurde voor de gewenste samensmelting met huurlingen uit Hesse en uiteindelijk zelfs huzaren in de Amerikaanse Onafhankelijkheidsoorlog vochten.
In Nederland zijn er tegenwoordig vier regimenten huzaren, die de bereden en getrokken tradities voortzetten:
Alle regimenten dragen een Nassau-blauwe halsdoek met het onderdeels- dan wel regimentsembleem. Ten behoeve van ceremonieel de bereden Cavalerie Ere-Escorte, die weliswaar is verbonden met het Regiment Huzaren Van Boreel, maar waarin ook cavaleristen van andere regimenten mogen deelnemen.
Eigenschappen:
Producent is Delft Sensor Systems, onderdeel van Thales. De HV-Richtkijker MUNOS WS-4 is in 1998 aangekocht door de Koninklijke Landmacht. HYGIENE EN PREVENTIEVE GEZONDHEIDSZORG
Bij het onderkennen van gezondheidsrisico’s tijdens een missie kan binnen het geneeskundig ondersteuningsplan een HPG-specialist een zeer nuttige rol vervullen. Daarom zal een HPG’er te allen tijde deel uitmaken van een verkenning (recce party) naar een missiegebied waardoor de gezondheidsrisico's nader kunnen worden gepreciseerd en aangevuld; daarbij neemt de HPG’er tevens alle aspecten van arbeidsomstandigheden en milieu onder de loep. De HPG’er doet onder andere metingen in de lucht, de bodem, het voedsel en het water. Als gevolg van de verkenning zal de HPG’er voor een missiegebied een toegesneden voorlichting kunnen geven waarin informatie wordt verstrekt over ziekten die in het missiegebied voorkomen en op welke manier dergelijke ziekten kunnen worden voorkomen. Het vakgebied van de HPG'er wordt niet voor niets meegenomen in de rapportages onder medische aspecten. Daarnaast kunnen zowel commandant als arts terugvallen op het specialisme HPG bij het onderkennen en beperken van besmettelijke aandoeningen als gevolg van HPG-aspecten. Hoofdonderwerpen van de HPG zijn dan ook:
Laatste update:09.02.2013 | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
