LEESWIJZER
Terug naar de homepage
 

Maak uw keuze uit de hieronder getoonde alfabetische lijst

Boeken gezocht!

 

PARA (THEATERMONOLOOG) - DAVID VAN REYBROUCK

titel

Para (Theatermonoloog)

auteur

David van Reybrouck

ISBN

9789023450443

jaar

2016

pagina's

80

uitgeverij

De Bezige Bij

 

 

 

Terug naar Boven

 

PETER VAN UHM: IK KOOS HET WAPEN - SANDER KOENEN

titel

Peter van Uhm: ik koos het wapen

auteur

Sander Koenen

ISBN

9789045025377

jaar

2014

pagina's

352

uitgeverij

Atlas Contact

 

Het brein zit eigenaardig in elkaar. Het eerste waar ik bij Peter van Uhm aan denk is niet zijn generaalschap maar zijn toespraak op de Dam op 4 mei 2013 bij de Nationale Dodenherdenking. De herdenking van alle Nederlandse oorlogsslachtoffers, met inbegrip van zijn eigen zoon Dennis. Zijn speech en het applaus dat daarop volgde, zorgden ook bij mij voor kippenvel.

Het tweede waaraan ik bij hem denk was zijn TEDx-talk 'Why I chose a gun' in 2011."Ik koos er niet voor de pen op te nemen, de borstel, de camera. Ik koos voor dit instrument. Ik koos het wapen", zei Van Uhm die op het podium zojuist een Colt in handen had genomen.

Waar ik aan denk bij Van Uhm is de mens achter de militair, hoe hij altijd oprecht menselijk overkomt en anderen inspireert door wat hij doet en zegt. Geïnteresseerd in anderen, als commandant veel aandacht voor de mens achter de militaire functionaris. Hij ontleende zijn autoriteit aan wat hij zei en deed.

Zijn inspiratie om militair te worden ontleende hij op zijn beurt aan zijn vader, die aan de oevers van de Waal had gevochten maar over een wapen beschikte waarmee hij de vijand aan de overkant van de rivier niet kon raken. En aan Churchill, die aan het begin van de Tweede Wereldoorlog de werkelijkheid niet mooier voorstelde dan hij was: "I have nothing to offer but blood, toil, tears and sweat". Peter van Uhm werd op de KMA aangenomen omdat hij vóór de democratie en tegen de Russen was.

Alles in deze biografie ademt hoezeer hij in hart en ziel militair was. Uit het boek walmt de aangename geur van integriteit en loyaliteit op waarmee hij vanaf 1972 op de KMA in aanraking kwam. Met als doel om uiteindelijk "met veertig kerels achter zijn kont aan door het bos [te] hollen".

Hij koos honderd procent voor het militair-zijn. Terugblikkend op een glansrijke carrière is het dan ook niet helemaal vreemd dat hij moest concluderen: "Er is maar één plek waar je onmisbaar bent en die plek is thuis" (p. 228). Het werd een van de zestig 'spelregels' die Van Uhm in de loop der jaren voor zichzelf verzamelde. Deze ene maakte hij zich niet helemaal eigen, al laat hij in dit boek open en eerlijk zien hoe zijn vrouw absoluut invloed had op beslissingen over carrièreverloop, uitzendingen e.d.

Blijkbaar viel Peter van Uhm al aan het begin van zijn carrière op als talentvol, want toen hij zelf aantrad tot de Bloedraad (Raad van Opperofficieren) bleek dat de notities die de generaals in de achterliggende jaren over hem hadden gemaakt teruggingen tot 1987, het eerste jaar na zijn Hogere Militaire Vorming. Toen al hadden de generaals in de gaten dat hij het ver zou schoppen.

De bakkerszoon uit Nijmegen-Oost schopte het tot Commandant der Strijdkrachten. Dat hij dit heeft bereikt, heeft niet alleen met geluk en toeval te maken. Zeker is dat van Uhm een absolute troepenman was en allesbehalve een rangenjager of carrièretijger. Een man met people skills.

De toenmalige kapitein Peter van Uhm werd van maart tot oktober 1983 naar Libanon uitgezonden als commandant van de Alfa-compagnie van 44 Pantserinfanteriebataljon.

Zijn standplaats was Yatar in het zuiden van Libanon.

Zijn zwakke(re) punten, althans volgens dit boek?
Misschien niet altijd even tactvol, soms een tikkeltje eigenwijs, wellicht af en toe te frivool, niet al te best met time-management. En wat voor bijna alle beginnelingen geldt, gold in ieder geval ook voor Van Uhm: hij was ietwat onstuimig. En soms stak hij zijn hoofd te ver boven het maaiveld uit.

Sander Koenen heeft met Peter van Uhm. Ik koos het wapen een prachtig boek over een prachtmens geschreven. Voor mij is Van Uhm een schoolvoorbeeld van een gepassioneerd militair, hard op de inhoud en zacht op de relatie.

Koenens boek is echter veel meer dan een biografie. Zijn boek is ook een interessant inkijkje in de werelden die krijgsmacht en Koninklijke Landmacht heten. Hoe zit de hogere legerleiding in elkaar? Wat is de Bende van 400? Hoe worden besluiten genomen? Hoe oefen je invloed uit op die besluiten? En last but not least: hoe kun je de krijgsmacht verbeteren?

Voor mij staat als een paal boven water dat Peter van Uhm de krijgsmacht alleen al heeft verbeterd door als mens en militair deel uit te maken van een "duidelijke structuur waar elke soldaat en elke officier op terug kan vallen":

Eerste alinea van hoofdstuk 9, 'De gouden zon'.

Terug naar Boven

 

PEUKVERHALEN. VIJF MAANDEN URUZGAN - INGEBORG TAKKEN

titel

Peukverhalen. Vijf maanden Uruzgan

auteur

Ingeborg Takken

ISBN

geen

jaar

2007

pagina’s

42

uitgeverij

Dienst Humanistische Geestelijke Verzorging

 

Leuk, zo’n boekje van Ingeborg Takken. De uitgave van de Dienst Humanistische Geestelijke Verzorging is een samenraapsel van de nieuwsbrieven die de humanistisch raadsvrouw tussen juli en december 2006 haar familie en vrienden haar vrienden en familie heeft gestuurd. Uit die gebundelde nieuwsbrieven komt het beeld naar voren van “lekkende tenten, minimale sanitaire voorzieningen en zelf in elkaar geknutselde fitnessapparaten als enige bron van vermaak.” De eerste eenheden in Uruzgan hebben het overduidelijk zwaar gehad, in vele opzichten. Sinds het einde van haar missie is er veel veranderd op Kamp Holland.

Overigens was menigeen zeer te spreken over de missie van de geestelijk verzorgster, die ‘gewoon’ meeging op patrouille, zoals ergens op internet valt te lezen: “Uit overtuiging. Omdat ze mee wil maken wat de jongens meemaken. Omdat ze erbij wil zijn.”

'Peukverhalen; 5 maanden Uruzgan' is een leuk boekje geworden met doordringende verhalen over de gevoelens, ervaringen en beleving van de Nederlandse militairen die als eersten naar Uruzgan zijn gegaan. Het prachtig uitgegeven maar veel te dunne boekwerkje laat zien dat de geestelijke verzorging van belang is bij de zware taak die de militairen ter plaatse hebben.

Terug naar Boven

 

PLEISTERS OP DE OGEN - ARNOLD KARSKENS

titel

Pleisters op de ogen, pleister op de mond. De geschiedenis van de Nederlandse oorlogverslaggeving van Heiligerlee tot Kosovo

auteur

Arnold Karskens

ISBN

9029069120

jaar

2001

pagina’s

376

uitgeverij

Meulenhoff

 

Er is geen embedded en unembedded oorlogsverslaggeving; er is domweg goede en ook armzalige, prutserige en slappe verslaggeving in oorlogstijd.

Met de kennis van nu is het moeilijk onbevangen een wat ouder boek van Arnold Karskens te lezen. Moeilijker, omdat hij zich in de loop der jaren steeds meer heeft ontwikkeld als het enfant terrible van de Nederlandse oorlogsjournalistiek, op gespannen voet staat met het Ministerie van Defensie, collega's en niet te vergeten de militairen zelf.

Arnold Karskens, door velen de enige echte Nederlandse oorlogsverslaggever genoemd, schrijft in ‘Pleisters op de ogen’ de unieke en bijna volledig onbekende geschiedenis van de Nederlandse oorlogsverslaggeving. Die begint niet bij de slag bij Nieuwpoort maar bij Heiligerlee, vierendertig jaar eerder.

Karskens’ waarheid is de discrepantie tussen feiten en geruchten, tussen non-fictie en het met de hulzen van de kalasjnikov bedekken van het WO II-adagium ‘Loose lips, sink ships’. In vogelvlucht tijgert hij in gedachten over de slagvelden van Napoleon, Nederlands-Indië, de Tachtigjarige Oorlog, de veldtocht tegen de Belgen, Boerenoorlog, WO I en II, Golfoorlog en de oorlogen in voormalig Joegoslavië.

De titel ‘Pleisters op de ogen’ verwijst naar het geforceerd aandoende onmacht van oorlogsverslaggevers om de waarheid onder ogen te zien. Geforceerd, omdat ze worden meegesleurd in de allesverslindende dynamiek van de oorlog en, vooral, in de propaganda van de legers die ze uitvechten. Hierdoor komt Karskens in dit boek vaak tamelijk bitter over en het is duidelijk dat hij elke vorm van censuur afkeurt.

Arnold Karskens vindt oorlogsverslaggeving “de belangrijkste tak van de journalistiek”. Clausewitziaans verwoord: verslaggeving in oorlogstijd is de voortzetting van de gewone journalistiek, maar met precies dezelfde middelen. En dan is het des Karskens om te vinden dat het grootste deel van je collega-oorlogsverslaggevers (te) snel partij kiest, propagandaverhalen van gene zijde domweg overschrijft en gemakshalve met de noorderzon vertrekt als er gevaar dreigt.

Maar: al is de toon vaak verbitterd, al met al Karskens heeft een noemenswaardig geschiedenisboek geschreven.

Terug naar Boven

 

POPPY - ROBERT KNOTH & ANTOINETTE DE JONG

titel

Poppy. Trails of Afghan Heroin

auteurs

Robert Knoth & Antoinette de Jong

ISBN

9783775733373

jaar

2012

pagina's

492

uitgeverijen

Ydoc Publishing en Hatje Cantz Verlag

 

Binnenkort op deze plek een recensie van bovenstaand boek! De enige nu afgebeelde ster zegt dan ook niets over een aan het boek toe te kennen waardering.

Terug naar Boven

 

PRATEND VOORWAARTS - EILDERT MULDER

titel

Pratend voorwaarts. Een Nederlandse militaire tolk in de chaos van Libanon

auteur

Eildert Mulder

ISBN

9789021142524

jaar

2010

pagina’s

266

uitgeverij

Meinema

 

Binnenkort op deze plek een recensie van bovenstaand boek! De enige nu afgebeelde ster zegt dan ook niets over een aan dit boek toe te kennen waardering.

Terug naar Boven

 

PRINS BERNHARD ALS BEVELHEBBER - BEN SCHOENMAKER

Naar de foto's uit 'Prins Bernhard als bevelhebber' - Ben Schoenmaker...

titel

Prins Bernhard als bevelhebber. Een buitengewone functie in een buitengewone tijd. September 1944 - september 1945

auteur

Ben Schoenmaker

ISBN

N.v.t.

jaar

2010

pagina’s

48

uitgeverij

Gemeente Wageningen & NIMH

 

Als ik aan Prins Bernhard denk, zie ik eerder een man in militair uniform voor me dan een lid van het Koninklijk Huis.

De schoonzoon van Koningin Wilhelmina, echtgenoot van dochter Juliana en prins-gemaal was de eerste bevelhebber van het naoorlogse Nederlandse leger: een intrigerend en onder niet-oorlogsomstandigheden al schier onmogelijk laveren tussen lid van het Koningshuis zijn en publiekelijk functioneren.

Zuiver militair gezien was zijn functie een lege huls; nooit commandeerde Bernhard een bataljon of brigade, laat staan eenheden als de Prinses Irene Brigade of No. 2 Dutch Troop die meetelden in de oorlogshandelingen in de nadagen van WO II. Als Bevelhebber der Nederlandse Strijdkrachten (BNS) heeft Bernhard hoofdzakelijk een representatieve, de-escalerende en verbroederende rol gespeeld.

Juist door zijn aangetrouwdheid met het Huis van Oranje en vooral door de prima verstandhouding met zijn immens populaire schoonmoeder (die zelfs het overtreffende opperbevelhebberschap al vanaf 1941 propageerde), kon Prins Bernhard in het Nederland van 1945 in belangrijke mate een bijdrage leveren. Niet alleen als de overal en altijd inspirerende mediator tussen de verschillende verzetsgroepen, ook als liaison met het binnenlands Militair Gezag onder leiding van generaal H.J. Kruls en de Amerikaanse, Britse en Canadese geallieerden - de echte bevelhebbers Eisenhower en Montgomery voorop. Uiteindelijk kon hij bij menigeen een potje breken, hoewel de verstandhouding met ‘Monty’ te wensen overliet.

Prins Bernard bekleedde de functie van BNS slechts een jaar, van september 1944 tot september '45. In dat jaar liet hij zich gelden als een regelaar en ritselaar die zich steeds op de juiste locaties en momenten kon laten vertegenwoordigen door de juiste mensen; was hij erin geslaagd de jarenlang opgekropte volkswoede tegen de Duitsers, NSB'ers, landverraders en andere 'fouten' in de juiste banen te leiden; en had hij laten zien hoe je als lid van het vorstenhuis binnen een constitutionele monarchie kon manoeuvreren.

Op 1 december 2010, op de meest recente herdenking van de sterfdag van Prins Bernhard, sprak Ben Schoenmaker van het Nederlands Instituut voor Militaire Historie (NIMH) in Wageningen een voordracht uit over de rol en betekenis van de prins in zijn functie van BNS. De lezing zal voor het nageslacht bewaard blijven in het flinterdunne boekje 'Prins Bernhard als bevelhebber'.

Dus wat mij betreft bouwt de historicus dit onderwerp uit tot een vuistdik boek, want met een beetje Google-gezoek kan al veel meer worden gevonden over Bernhard en zijn jaar bevelhebberschap.

Kijk HIER voor de foto's uit 'Prins Bernhard als bevelhebber'.

Terug naar Boven

 

WAT ZEGGEN DE STERREN?
Absoluut lezen
Een aanrader
Redelijk goed
Niet eerste keus
Beter nooit lezen*

(* troep, tinnef, rommel, bagger)

Terug naar Boven