 |
||
 |
Inhoudsopgave O |  |
 |
||
Maak uw keuze uit de hieronder getoonde lijst
Voluit: Ontwikkeling & Ontspanning. Tijdens de Eerste Wereldoorlog (1915) verscheen de ‘Zangbundel voor het Nederlandsche Leger' op last van het Ministerie van Oorlog. Het zangboek ging in de mottenballen en tijdens de mobilisatie van de Tweede Wereldoorlog werd de afdeling ‘Ontwikkeling & Ontspanning' (O&O) opgericht om de Nederlandse militairen te vermaken. De gezellige morele ondersteuning steun én polonaisestemming voor de troepen verliep vervolgens van de schlager ‘Rats, kuch en bonen' van ene Lou Bandy uit 1939 naar Centerfold, Erik Hulzebosch, Harry Slinger en T-Spoon in voormalig Joegoslavië en Cyprus e.v.a. In februari 2004 gaf cabaretier Freek de Jonge in Irak vijf optredens voor het daar gelegerde Defensiepersoneel en in diezelfde maand presenteerde Veronica-deejay Adam Curry een week lang zijn ochtendprogramma 'Ook Goeiemorgen' in het kader van ‘ Operation Iraqi Sunrise' vanuit het Iraakse As-Samawah. In augustus 2005 trad zanger Albert West op voor de Nederlandse militairen in Afghanistan.
De stappen van de verkorte analyse in het operationele besluitvormingsproces (OBP) die het O.T.V.O.E.M. hebben vervangen. Het toepassen van O.A.T.D.O.E.M. in plaats van O.T.V.O.E.M. lijkt geen wezenlijke veranderingen tot gevolg te hebben.
Zie ook: bevel, leidinggeven en O.T.V.O.E.M.
Afgekort: OP. In het Duits: Beobachtungspunkt. Voorbeeld van een zgn. perimeter defence. Een OP heeft een taak in het beveiligen als vooruitgeschoven waarschuwingselement ten behoeve van de eenheid. Een OP wordt op een zodanige locatie ingericht dat een voortdurende waarneming mogelijk is op aanwezige vijandelijke opstellingen of gebieden van vijandelijke groeperingen.
Links een observatiepost tijdens de missie UNFICYP op Cyprus, rechts de OP 'T2' zoals die in gebruik was bij Dutchbat (UNPROFOR) in Bosnië-Hercegovina Waarnemingstaken vanaf een OP kunnen inhouden:
Een OP moet tenminste een (deel van de) Area of Operations (AOR) kunnen overzien. De primaire taakstelling in de waarnemingssector – met name bij blauw optreden: het tijdig signaleren vana activiteiten om calamiteiten te voorkomen ter vergroting van de veiligheid van de eenheid – vereist een breed gezichts- en schootsveld. Een OP wordt normaliter door minimaal 2 personen bezet. Een OP moet minimaal voldoende bescherming bieden tegen vlakbaan-, artillerie- en mortiervuur (versterkt onderkomen met tenminste drie rijen zandzakken rondom en bovenop, ± 75 cm dik). Daarnaast moet rondom de OP een rondombeveiliging gecreëerd zijn (bijvoorbeeld m.b.v. concertina’s en Friese ruiter), moet het observatieraam voorzien zijn van kippengaas (tegen handgranaten e.d.) en dient de OP een zigzag-ingang te hebben tegen vuur van kleinkaliberwapens. Op de OP behoren de volgende zaken aanwezig te zijn:
Een OP kan ook mobiel zijn, d.w.z. met de mogelijkheid snel te verplaatsen. Een dergelijke OP wordt ook wel mobiele observatiepost (in het Engels: roving OP) genoemd. Zie ook: perimeter defences, sangar en waarnemen.
Afgekort: O/T. Militair die vakkundig is in een specifiek functiegebied, in die hoedanigheid oefenende militairen observeert en coacht en hiertoe idealiter een opleiding heeft gevolgd. O/T’en is een randvoorwaarde voor trainingsondersteuning (TROST) aan zowel de operationele commandant als Exercise Control (EXCON). O/T wordt in het bijzonder ingezet in de opwerkperiode voor uitzendingen, inclusief de eindoefeningen. EXCON bestaat hierbij uit de oefenleiding, analisten en role-play. EXCON stuurt de te oefenen eenheden aan en coördineert de gesimuleerde acties. Het O/T-deel zorgt ervoor dat eenheden goed voorbereid kunnen worden uitgezonden.
De O/T, de verprofessionaliseerde opvolger van de hulpleider (HL), staat de oefenende troepen met raad en daad terzijde en levert daartoe advies en assistentie (A&A). Na afloop van een gesimuleerde actie wordt de deelnemende militairen een spiegel voorgehouden. De feedback uit de evaluaties levert leermomenten op, waarmee het leermoment wordt verhoogd. Herhaalde simulaties verhogen daarnaast het leerrendement. De O/T bewaakt de doorlopende leerlijn van de te oefenen militairen. Naast de algemene oefenlijn wordt per specialisme geobserveerd en, indien nodig, getraind. Zo wordt de oefening van militair geneeskundig personeel ondersteund door de beschikbaarheid van geneeskundige Training Support Packages (TSP) – onder andere in de vorm van een oefengewondenspel – en geneeskundig opgeleide O/T’s. Voor de O/T is doctrine, zoals die is vastgelegd in doctrinedocumenten (voorschriften, leidraden en handboeken), een (hulp)middel, géén (trainings)doel. Hiertoe biedt onder meer de LD 8 (Opleiding en Training) een handvat. Het feitenmateriaal dat tijdens een oefening door O/T’s wordt verzameld, vormt de kern van een After Action Review (AAR). De AAR wordt door een O/T uitgevoerd in een open, vertrouwelijke sfeer, in een daartoe geschikte omgeving of ruimte, waarbij de oefening en/of operatie tijdelijk wordt stilgelegd. De inzet van O/T’s, analisten, instructeurs, oefenleiders en scenarioschrijvers van events moet leiden tot het doelmatig en doeltreffend organiseren van oefeningen en een verbetering van de geoefendheid van de te oefenen eenheden. Zie ook: Mobile Combat Training Centre (MCTC).
Het OCIO is verantwoordelijk voor de Algemene Militaire Opleiding (AMO) voor soldaten en korporaals bij de reguliere eenheden van de Koninklijke Landmacht én voor de Algemene Militaire Opleiding Luchtmobiel (AMOL) voor soldaten en korporaals bij de landmachtcomponent van 11 Air Manoeuvre Brigade. De opleidingen worden verzorgd bij de schoolbataljons:
Tijdens de AMO(L) worden de militaire basisvaardigheden ten behoeve van de militaire basiseisen aangeleerd. Na met succes de AMO(L) te hebben volbracht, vervolgt de rekruut zijn functie-opleiding, voor het vervullen van zijn toekomstige functie bij een parate eenheid, bij één van de specifieke opleidings- en trainingscentra. De AMO duurt 4 maanden, de AMOL 5 maanden. Slagen voor de AMOL betekent dat de geëxamineerde rekruut gerechtigd is tot het dragen van de rode baret. Aan het einde van de AMO(L) heeft de geëxamineerde rekruut in de regel de stand van soldaat der eerste klasse. Voorbeelden van functie-opleidingen zijn die van genist op het Opleidings- en Trainingscentrum Genie, radiobedienaar op het Opleidingscentrum Ede, rupschauffeur op het Opleidings- en Trainingscentrum Manoeuvre en artillerist op het Opleidings- en Trainingscentrum Vuursteun. In de regel ressorteren deze opleidings- en trainingscentra onder het Opleidings- en Trainingscommando (OTCO), dat is voortgekomen uit het toenmalige Commando Opleidingen Koninklijke Landmacht (COKL). Een uitzonderingspositie geldt echter de functie-opleiding voor geneeskundig (hulp)personeel aan het Opleidingscentrum Militair Geneeskundige Diensten (OCMGD), dat niet onder het OTCO valt. Het ‘paarse', joint opleidingscentrum valt onder het Militair Geneeskundig Facilitair Bedrijf (MGFB), dat op zijn beurt deel uitmaakt van het Commando Diensten Centra (CDC). Naast een taakstelling in het kader van opleiding & training, verzorgt het OCIO oriëntatietrajecten op scholen in de burgermaatschappij; ook organiseert het OCIO kennismakingsweken. Het einddoel van beide activiteiten is het werven van personeel om vacatures bij de parate eenheden op te vullen.
Organogram van het Opleidings Centrum Initiële Opleidingen
Sinds 27 juni 2007 heeft het Schoolbataljon Centraal opgehouden te bestaan. Sindsdien resteren er dus 3 schoolbataljons. Zie ook: drillkruid.
Binnen de U.S. Army (Field Manual 34-130, ‘Intelligence Preparation of the Battlefield’, 1993), een algemeen gebruikt acroniem en ezelsbruggetje waarin de militaire aspecten van het terrein worden geëvalueerd:
De genoemde factoren worden gewogen in het kader van:
O.C.O.K.A. is vergelijkbaar met het Nederlandse H.N.B.W.V., het terrein- en weeraspect van het O.T.V.O.E.M.
Kortst mogelijke definitie: nabootsing van de werkelijkheid, d.w.z.. crisisbeheersings- en/of oorlogsomstandigheden. Volgens het Algemeen Militair Ambtenaren Reglement (AMAR, artikel 54A, onderdeel M) en het Burgerlijk Ambtenaren Reglement Defensie (BARD, artikel 30A, onderdeel K) is de definitie: ”Elk door defensiepersoneel in praktijk brengen van onderwezen bekwaamheden teneinde aldus de bedrevenheid in het uitvoeren van aan de krijgsmacht opgedragen operationele taken te verwerven, te vergroten of te onderhouden.” Volgens kolonel der artillerie b.d. Leo J.J. Dorrestijn (‘Vuur geëindigd!', pagina 109) zijn de zaken die op oefening echt nodig zijn goede verbindingen, tijdige planning, voldoende nachtrust en ingewerkte onderofficieren.
De vaardigheidsbaan bestaat uit een aantal moeilijk begaanbare hindernissen, die moeten worden genomen zonder gebruik te maken van hulpmiddelen. De hindernissen zijn:
De vaardigheidsbaan wordt genomen door een groep cursisten, waarvan één oefengewonde liggend en opgebonden op een draagbaar. Het nemen van de hindernissen kan worden bemoeilijkt door de opdracht te laten uitvoeren onder tijdsdruk en/of zonder met elkaar te mogen spreken.
Ezelsbruggetje dat wordt gebruikt voor het fixeren van een slachtoffer op een draagbaar wanneer het slachtoffer in slecht terrein of oorden moet worden vervoerd. Bij het opbinden van het slachtoffer door middel van de kruismethode, worden ter hoogte van "OEKE" halve steken gemaakt om het touw dat langs de draagbaar loopt:
OERLIKON KBA, 25 MM SNELVUURKANON Na het uitfaseren van de mitrailleur .50 inch Browning M2 HB, medio 1977/'78, is de Oerlikon in de bewapening gekomen.
YPR-PRI met in de geschutskoepel het snelvuurkanon Oerlikon KBA (© website 42 Pantserinfanteriebataljon Regiment Limburgse Jagers) Het (lucht)verdedigingswapen van de Zwitserse fabrikant Oerlikon Contraves doet dienst op de YPR-Pantser Rups Infanterie (PRI), waar het in de geschutskoepel is aangebracht. Met de Oerlikon kan automatisch worden gevuurd op zowel grond- als luchtdoelen. Specificaties:
Militair met de rang van tweede luitenant of hoger. Binnen de Koninklijke Landmacht worden de volgende officiersrangen onderscheiden:
Zie ook onderofficier en titulatuur.
Afgekort: OKP. In het Duits: Dienstaufsichtsbeamter. In het Frans: officier de permanence. In het Engels: duty officer. Ook genaamd: officier van kazernedienst; officier van piket; officier van (de) wacht. Bijgenaamd: paniekboer, waakhond. Militair die buiten de diensturen het directe toezicht uitoefent op de naleving van de handhaving van de orde en rust in de kazerne. In een aanwezigheidsdienst (piket) op de kazerne is hij bijvoorbeeld verantwoordelijk voor het handhaven van het in 2004 ingevoerde Reglement ORD (Orde, Rust en Discipline). Voor zijn taakstelling kan de kazernedienst van de OKP de beschikking hebben over een op afroep beschikbare troep. De OKP is verantwoording verschuldigd aan de commandant van de Lokale Facilitaire Dienst (LFD). Voorheen rustte op de schouders van de OKP ook de verantwoordelijkheid voor de veiligheid op de kazerne; hij moest zich afvragen wat de zwakke plekken in de vredesbewaking waren en wat er mis zou kunnen gaan. De OKP moest genomen veiligheidsmaatregelen regelmatig in twijfel stellen om na te gaan of zij nog afdoende waren en moest zich afvragen wat te doen als zich een calamiteit voordeed.
Ezelsbruggetje dat wordt gebruikt voor de handelingen die achtereenvolgens moeten worden toegepast bij het maken van krijgsgevangenen:
Bij het "scheiden" moet worden gedacht aan het scheiden van personeel van materieel, combattanten van non-combattanten, mannen van vrouwen, officieren van onderofficieren en manschappen. Zie ook krijgsgevangene en paragraaf 4 (De behandeling van krijgsgevangenen), hoofdstuk 9 (Inlichtingen en militaire veiligheid) van het Handboek KL-militair (VS 2-1352).
De opleiding is bedoeld voor korporaals die hun functie zullen vervullen als plaatsvervangend groepscommandant. Hoofdonderwerpen van de OLK zijn commandovoering, instructiebekwaamheid en leidinggeven.
Betekenis: Onderwijsleermiddelen. Middelen die, direct of ondersteunend, kunnen worden aangewend voor het geven (door de instructeur) én ontvangen (door de leerling) van activiteiten gericht op het aanleren, bestendigen en/of verbeteren van kennis, skills en drills. Onderwijsleermiddelen zijn algemene goederen die behoren tot de klasse IV. Eindverantwoordelijk voor de aanvraag van onderwijsleermiddelen is de sectie 3.
Ook mensen kunnen fungeren als onderwijsleermiddel, bijvoorbeeld bij het beoefenen van gespreksvormen.
Typisch geneeskundige onderwijsleermiddelen: linksboven een fantoomarm t.b.v. infusie-instructie, linksonder een torso-fantoom t.b.v. intubatie-instructie, rechts een Resusci Anne-pop t.b.v. reanimatie-instructie Zie ook: kerngedragingen instructeur, klasse en praatje / plaatje / daadje.
In het Engels: media awareness. Cursus die onder andere wordt gegeven in het kader van de Missie Gerichte Opleiding. De cursus leert hoe - desgevraagd - correct, tijdig en in het belang van de Defensieorganisatie de pers kan worden geïnformeerd. Perscontacten, public relations en voorlichting over de Defensieorganisatie zullen in eerste instantie weliswaar lopen via de Sectie Communicatie van de eenheid, voorlichters van het betreffende krijgsmachtdeel en de Directie Voorlichting van het Ministerie van Defensie, of in uitzendgebieden via de Contingentscommandant (Contco) of Senior National Representative (SNR), het kan voorkomen dat de individuele militair wordt geïnterviewd door journalisten. Daarbij is het zaak dat de individuele militair doet wat hij mag en nalaat wat hij niet mag, waartoe de Instructiekaart (IK) 2-1251 een praktisch format is:
Het format van IK 2-1251 – vastgesteld door de Bevelhebber der Landstrijdkrachten, voor deze Hoofd Legervoorlichting, bij briefnummer COMM/2001/68371 – zorgt ervoor dat de individuele militair vertelt wat hij wil vertellen, zodat achteraf teleurstelling wordt voorkomen als hij het interview terughoort, -leest of –ziet. Overigens begint een goede benadering van de pers met een correct militair voorkomen wat betreft tenue, taalgebruik en attitude. Omdat de pers graag een primeur (scoop) wil brengen, hanteert zij een format bestaande uit vijf A's:
Zie ook: embedded journalism, oorlogscorrespondent, operational security en psychological operations.
Een militair voertuig dat binnen een militaire operatie tot dezelfde bondgenoot- of vriendschappelijke (geallieerde) troepen behoort, wordt rondom – d.w.z. aan de voor-, achter- en zijkanten (portieren) – voorzien van een grote omgekeerde V, die wit is gekleurd. Zie ook: marker panel.
In het Duits: Umlaufzeit. In het Engels: turnaround (cycle) time. In het Frans: période de circulation. Tijd- en ruimtefactor die de periode aangeeft die een transportmiddel nodig heeft om een totale afstand heen en terug te verplaatsen. In deze periode wordt uitgegaan van een gemiddelde snelheid, welke wordt berekend aan de hand van het langzaamste verplaatsende transportmiddel. De omlooptijd is een essentiële factor van invloed bij de locatiebepaling van gevechtssteun- en gevechtsverzorgingssteuneenheden. De omloopstand beïnvloedt direct de omlooptijd, maar is evengoed afhankelijk van verschillende externe factoren:
Voor de geneeskundige ondersteuning is de omlooptijd van levensbelang: het golden hour is hier direct van afhankelijk. Te allen tijde dient rekening te worden gehouden met het ter beschikking houden van capaciteit om het gevecht te kunnen blijven volgen, in het bijzonder bij het hoge tempo en de grote diepte van het aanvallend gevecht. De omlooptijd – die de wijze van optreden dicteert (bij afwezigheid of kleiner worden van de omlooptijd zijn de patiënten het snelst bij een geneeskundige inrichting) – mag niet te groot worden, waarbij moet worden uitgegaan van het worse case-scenario van de afwezigheid van helikopters ten behoeve van de afvoer van patiënten. Toegang tot het militaire gezondheidszorgsysteem moet planmatig in de nabijheid zijn van de potentiële plaats van gewond raken, anders is de eerste bedreiging die van een snel oplopende omlooptijd tussen de plaats van gewond raken en de geneeskundige inrichting. Het behoud van aansluiting met gevechtseenheden en het naasthogere niveau van zorg heeft prioriteit. Indien zo ver mogelijk voorin kan worden ontplooid (gewondennest, MEDPUP) is – planmatig – de doelmatigheid optimaal en de omlooptijd minimaal.
Omtrekkingen kunnen dus zowel langs één flank (enkele omtrekking) als langs beide flanken (dubbele omtrekking) plaatsvinden. Weerstanden die zich blijven verzetten en NBC-besmette gebieden worden in de regel omtrokken. Het misleidings- en verrassingseffect van de omtrekking is optimaal, zeker in combinatie met abominabele weersomstandigheden (mist, sneeuwval, storm). De vijand wordt met een correct voorbereide en uitgevoerde omtrekking uitgemanoeuvreerd. Zie ook: achtervolging.
Eisen van een omvatting:
Zie ook: aanvallend gevecht.
In het Engels: dead space. Een gebied dat weliswaar binnen het maximale bereik van radar, waarneming of wapen ligt, maar niet kan worden bestreken door effectief vuur en/of waarneming vanuit een bepaalde positie. De redenen hiervan kunnen divers zijn: tussengelegen obstakels, aard van het terreindeel (geaccidenteerd, bergachtig), kenmerken van krombaanvuur of juist vlakbaanvuur of beperkingen van het wapen. Het beste om van een onbestreken een bestreken ruimte te maken is het verbeteren van de eigen positie.
Zowel de bestreken als de onbestreken ruimte in beeld gebracht
De kreet "onbewust bekwaam" is de vierde fase uit de theorieën van de Amerikanen Paul Hersey en Kenneth H. Blanchard ('Management of organizational behaviour. Utilizing human resources', 1968). De theorieën zijn onder andere gemakkelijk toepasbaar bij de opleiding en training (O&T) binnen de Koninklijke Landmacht, omdat zij de fases markeren binnen het kennis- en leerproces. Het model van Hersey/Blanchard is dat van het situationeel leidinggeven. De vierde fase geeft aan dat de leerling/recruut op de automatische piloot, zonder er verder acht op te slaan, zich zaken (bijvoorbeeld skills en drills) volledig heeft eigen gemaakt. De leerling/recruut is nu in staat zaken te delegeren:
De blanco recruut bij het schoolbataljon is zich niet bewust van zijn onbekwaamheden, de onbewust-bekwame soldaat of korporaal bij de parate eenheid handelt daarentegen - althans, als het goed is - instinctief en drillmatig op de juiste wijze.
Betekent: Onderdeels Aanvullingssysteem. Personeelsaanvullingssysteem waarbij het pelotons- of compagniesgewijs afzwaaien van de oudste lichting dienstplichtige militairen wordt opgevolgd door het opkomen van de nieuw op te leiden of al opgeleide lichting dienstplichtige militairen. De oudste lichting wordt achtereenvolgens met klein verlof gestuurd, (twee maanden later) met groot verlof gestuurd en tenslotte ingedeeld bij een mobilisabele eenheid. In het dienstplichttijdperk was het ONDAS in het bijzonder van toepassing op manoeuvre-eenheden, terwijl staf- én gevechtsverzorgings- of logistieke eenheden vooral op individuele basis werden gevuld.
In het Engels: suppressive fire. Uitbrengen van vuur op de vijand met als doel die te dwingen dekking te zoeken en aldus zijn mogelijkheid om het vuur te beantwoorden of naar een andere positie te verplaatsen te reduceren. Het eigen vuur, bijvoorbeeld afkomstig uit een ingerichte vuurbasis bij een aanval op een vijandelijke positie, overstemt het vuur van de vijand. Karakteristieke wapens voor het afgeven van onderdrukkingsvuur zijn artillerie en machinegeweren, die – omdat ze relatief onnauwkeurig zijn – niet in de eerste plaats worden aangewend om de vijand te verslaan maar eerder als psychologisch middel. Zie ook: spray and pray.
Alle handelingen die aan en ten behoeve van goederen moeten worden verricht om deze in bruikbare staat te brengen of te houden. Er bestaan verschillende soorten onderhoud:
Onderhoud bij de parate, operationele eenheden moet het onderhoud aan materieel aan de volgende voorwaarden voldoen:
Het 1 ste-echelons onderhoud, ook gebruikersonderhoud genoemd, is het onderhoud dat de gebruiker moet uitvoeren. Het omvat zowel correctieve als preventieve onderhoudshandelingen. Het 1 ste-echelons onderhoud kan worden verdeeld in:
Het 1ste-echelons onderhoud staat omschreven in
Bij het correctieve en preventieve onderhoud aan voertuigen en voertuigmaterieel speelt de Sergeant-Majoor Onderhouds Diagnosticus (SMOD) een belangrijke rol.
Een onderofficier een militair die lager in rang is dan een officier, maar hoger dan de manschappen (soldaat der tweede klasse, soldaat der eerste klasse, korporaal en korporaal der eerste klasse).
Sommige hoogwaardige specialisten in de Koninklijke Landmacht zijn ook onderofficier, bijvoorbeeld verpleegkundigen en sportinstructeurs. Onderofficieren worden vaak, en terecht, de “ruggengraat van de landmacht” genoemd of, zoals de Amerikaanse generaal en president Dwight D. Eisenhower treffend zei: “The sergeant is the army”.
Het domein van de onderofficier met bijbehorende rangen in beeld gebracht De positie van de onderofficier is tegenwoordig zelfs ingeschaald op het niveau naast dat van de commandant. Was eerst alleen de Compagnies Sergeant-Majoor, als “moeder van de compagnie”, de hoogst aanwezige onderofficier op compagniesniveau, tegenwoordig telt de KL vele stafadjudanten op naasthogere niveaus. De onderofficiersrangen zijn :
* 1: bij artillerie en cavalerie: wachtmeester / * 2: bij artillerie en cavalerie: wachtmeester der eerste klasse / * 3: bij artillerie en cavalerie: opperwachtmeester Van de onderofficier wordt verwacht dat hij actief, creatief, mentaal weerbaar, opofferingsgezind, sportief, verantwoordingsbewust en zelfstandig is. De onderofficier is onder meer verantwoordelijk voor:
Zie ook: instructiebekwaamheid en officier.
Tijdschrift dat tienmaal per jaar verschijnt als vakblad voor alle onderofficieren van alle wapens en dienstvakken, uitgegeven door het Ministerie van Defensie. In 1959 verscheen het eerste nummer. Er bestond toen weliswaar al een blad voor de onderofficieren van het wapen der infanterie, ‘De Infanterist’ (opgericht in 1950), maar dat was in het bijzonder een vakblad voor de onderofficier van de infanterie en behandelde onderwerpen als instructie, tactiek, verbindingen en wapenleer.
Afgekort: OA. In het Duits: unerlaubt abwesend von der Truppe. In het Engels: absent without leave (AWOL). In het Frans: absent sans permission. Volgens de Wet Militair Tuchtrecht (WMT, artikel 7) is ongeoorloofde afwezigheid één van de gedragingen waardoor de militair zijn dienstverplichtingen niet nakomt. Wanneer de ongeoorloofde afwezigheid wordt aangemerkt als een strafbaar feit (misdrijf), geldt het Wetboek van Militair Strafrecht (WvMS, artikelen 96, 98 en 114). Een militair is ongeoorloofd afwezig wanneer hij zonder toestemming niet op het vereiste tijdstip aanwezig is op een militaire plaats waar dienst moet worden gedaan. In ruimere zin geldt dat een afwezigheid ongeoorloofd is wanneer voor de afwezigheid vooraf geen toestemming is verleend en de afwezigheid evenmin achteraf kan worden gerechtvaardigd (rechtvaardigingsgrond). Ook is afwezigheid ongeoorloofd wanneer een militair met toestemming afwezig is, maar het verleende verlof voor een ander doel wordt gebruikt dan waarvoor het is toegekend. Bij ongeoorloofde afwezigheid is de tijdsduur van belang, omdat na een aantal dagen, onder andere afhankelijk van vredes- of oorlogstijd, de ongeoorloofde afwezigheid kan overgaan van een tuchtvergrijp in een strafbaar feit. De grens tussen tuchtrechtelijke en strafrechtelijke ongeoorloofde afwezigheid is 4 dagen. Ongeoorloofde afwezigheid korter dan 4 dagen levert een tuchtvergrijp op, langer dan 4 dagen een strafbaar feit. OA is eveneens een strafbaar feit:
Als de opzettelijke of verwijtbare ongeoorloofde afwezigheid in tijd van vrede langer duurt dan 30 dagen of in tijd van oorlog langer dan 7 dagen, wordt gesproken van desertie. Nalatigheid in de ziek-thuisprocedure kan evenzeer tot gevolg hebben dat de militair als ongeoorloofd afwezig wordt aangemerkt. Bij het opleggen van een tuchtrechtelijke straf in het geval van OA heeft de tot straffen bevoegde meerdere (TSBM) de keuze uit een berisping, geldboete, strafdienst of uitgaansverbod. Het uitgaansverbod kan alleen worden opgelegd voor de tuchtvergrijpen OA en ‘niet opvolgen van een dienstbevel’.
In het Duits: Dislozierung. In het Engels: deployment. In het Frans: mise en place; déploiement des forces. Werkwoord: ontplooien. Ook genaamd: deployeren (oud-Nederlands). Eenheden, al dan niet in organiek verband of als verbonden wapens, die zich ontvouwen, over een grote uitgestrektheid verdelen, verspreiden. Tegengesteld: redeployment. Volgens H.M.F. Landolt behoort het ontplooien/de ontplooiing tot de zgn. evolutiën, d.w.z. “alle bewegingen, die gedurende het gevecht kunnen worden uitgevoerd”. De bewegingen hebben betrekking op het innemen dan wel verlaten van (op)stellingen. Landolt verdeelt de evolutiën in plaatsveranderende, frontveranderende en formatieveranderende. Zo beredenerend is de ontplooiing een plaats-, front- én formatievervangende evolutie (beweging).
Verlofvoorziening voor militairen volgens artikel 84, ‘Aanspraak op ontschepingsverlof’, van het Algemeen Militair Ambtenaren Reglement (AMAR, MP-bundel 31-101 / 1210), die inhoudt dat voor elke maand uitzending zo spoedig mogelijk na terugkeer het recht op één werkdag ontschepingsverlof geldt. Het maximale aantal verlofdagen dat op deze manier genoten kan worden is 20. Ontschepingsverlof dat niet binnen 12 maanden na terugkeer is genoten, vervalt. Niet opgenomen ontschepingsverlof wordt niet in geld vergoed. Zie ook: inschepingsverlof, recuperatieverlof en Ter Beek-verlof.
De principes voor opvang van personeel na een schokkende ervaring zijn al ontwikkeld tijdens de Eerste Wereldoorlog, met de bedoeling militairen die in emotionele shock (shell shock, stress) verkeerden zo snel mogelijk weer operationeel inzetbaar te maken. Deze behandelingsprincipes worden samengevat in het letterwoord O.N.V.E.E., dat staat voor: onmiddellijkheid, nabijheid, verwachting, eenvoud en eenheid:
Het behandelingsprincipe O.N.V.E.E. kan posttraumatisch stress-syndroom uitsluiten of verminderen.
Met 6.500 militairen is het OOCL verantwoordelijk voor alle ondersteuningstaken voor grondgebonden eenheden bij oefeningen en operationele inzet. In het OOCL zijn bijna alle specialistische functionaliteiten en middelen op het gebied van gevechtssteun en gevechtsverzorgingssteun (logistiek) ingedeeld die niet bij de brigades (13 en 43 Gemechaniseerde Brigade en 11 Luchtmobiele Brigade) zijn ondergebracht:
De staf van het OOCL – aanvankelijk ‘Ondersteuningstaakgroep’ genaamd – is in staat om op te treden als zelfstandig Command & Control-element voor het organiseren van deployments en redeployments; ook is de staf in staat zowel joint als combined op te leiden en te trainen; daarnaast draagt de staf zorg voor dat de tijdige en afdoende gereedstelling van alle eenheden binnen het OOCL. Het OOCL is geografisch verspreid over 26 locaties in Nederland, maar de belangrijkste militaire complexen zijn te vinden in ’t Harde, De Peel, Ermelo, Garderen en Wezep. Het OOCL krijgt onmiddellijk haar vuurdoop: de Landmachtdagen 2009 zullen door zorg van het OOCL op 6 en 7 juni 2009 worden georganiseerd op en rond de Bernhardkazerne in Amersfoort. Daarnaast is het OOCL aangewezen voor de redeployment van personeel en materieel uit Uruzgan in 2010. Symbool van het OOCL is de herrijzende feniks; haar motto is “Kracht door veelzijdigheid”.
De OODA-loop is het cyclische commando- en bevelvoeringsproces dat in schematische vorm is bedacht door de Amerikaanse U.S. Air Force-kolonel en strateeg John Robert Boyd (1927-1997). Tijdens de Koreaanse oorlog legde hij deze cyclus voor het eerst vast naar aanleiding van eigen waarnemingen in en vanuit zijn gevechtsvliegtuig. De OODA-loop bestaat uit vier overlappende en interactieve processen:
Uit de OODA-loop volgt onder andere dat "Information is the currency of command" . Het beslissingsmomentum valt, gezien de revolutionaire ontwikkelingen in commandovoering, steeds vroeger:
Stad, dorp, gehucht, industriegebied en de daarbij behorende infrastructuur. Zodra oorden in elkaar overgaan met de daaraan gerelateerde verkeersinfrastructuur wordt gesproken van een verstedelijkt gebied. Dit is het werkterrein voor het optreden in verstedelijkte gebieden (OVG). Zie ook: hindernis.
Strijd tussen twee of meer heersers, organisaties, religieuze gemeenschappen, staten of volkeren. Indien de strijd plaatsvindt binnen dezelfde natie is er sprake van een burgeroorlog. Indien de strijd door meerdere naties over de gehele wereld wordt gevoerd, wordt gesproken van een wereldoorlog. Oorlog is een toestand die het tegenovergestelde is van vrede, die normaliter wordt omschreven als de afwezigheid van oorlog.
Kenmerkend voor een (burger)oorlog is dat er gebruik wordt gemaakt van hevig fysiek geweld tussen combattanten enerzijds en/of op non-combattanten aan de andere kant. De onaangename aspecten van oorlog en oorlogvoering worden verhuld in naamgevingen als gewapend conflict, politionele actie of vijandelijkheden.
In het Engels: war correspondent. Persoon die tijdens een gewapend conflict beroepsmatig als cameraman, fotograaf, journalist of verslaggever werkzaam is, met als doel informatie te vergaren én te (doen) verspreiden, voor nieuwsuitzendingen op internet, radio of televisie, persbureaus en publicaties. De ‘war correspondent' volgens de Conventies van Genève:
De commandant van de militaire eenheid waaraan de oorlogscorrespondent is toegevoegd, kan verspreiding van de journalistieke productie verbieden als de veiligheid van de eenheid en/of missie in gevaar komt of dreigt te komen, maar ook om welke propagandistische reden dan ook. Sinds 1977 regelt Protocol I van de derde Conventie van Genève ook de bescherming van ‘gewone' of freelance journalisten tijdens een gewapend conflict: artikel 79 omschrijft de ‘Measures or protection for journalists'. Zij hebben dezelfde status als burgers, hebben ook een persaccreditatie en vallen in handen van de vijand dus evenzeer onder de Conventies van Genève. The First Casualty. From the Crimea to Vietnam: The War Correspondent as Hero, Propagandist and Myth Maker is het standaardwerk over de geschiedenis van oorlogsverslaggeving en propaganda. Het is geschreven door de Britse historicus Philip Knightley en voor het eerst gepubliceerd in 1975. Sindsdien is het boek enkele malen gereviseerd met hoofdstukken over de Falklandoorlog, de Golfoorlog en de oorlogen in voormalig Joegoslavië. De titel van het boek is afkomstig uit 1917 in een citaat van de Amerikaanse senator Hiram Johnson (1866-1945): “The first casualty when war comes is truth” (“Het eerste slachtoffer van de oorlog is de waarheid”). Echte Nederlandse oorlogsverslaggevers waren enkel werkzaam in de Korea-oorlog (1950-'53) en Eerste Golfoorlog (1990-'91). Tijdens de Korea-oorlog trok oorlogscorrespondent en –fotograaf Wim Dussel (1920-2004) in opdracht van de Legervoorlichtingsdienst met de militairen van het Nederlands Detachement Verenigde Naties (NDVN) op tot in de voorste linies. Over deze periode schreef hij Tjot. Nederlanders in Korea (1952). Daarvóór, in Nederlands-Indië, trok hij als Marinierscorrespondent op met de Mariniersbrigade, waarover hij Dat was jij, marinier! De geschiedenis van de Mariniersbrigade (1945-1949) (1950) schreef. Met name de tv-zender CNN gooide aan het einde van de 20ste eeuw hoge ogen in haar aandeel oorlogscorrespondenten. Peter Arnett werd hét gezicht van de Eerste Golfoorlog, terwijl ook Christiane Amanpour opzien baarde.
Van links naar rechts: Wim Dussel, Christiane Amanpour, Peter Arnett en Arnold Karskens Vandaag de dag kent Nederland oorlogscorrespondenten als Arnold Karskens – auteur van het standaardwerk Pleisters op de ogen, pleister op de mond. De Nederlandse oorlogsverslaggeving van Heiligerlee tot Kosovo(2001, ISBN 9029069120) – en opkomend talent Martin Roemers (1962), die onder andere fotoboeken vervaardigde over de laatste dienstplichtigen van 101 Tankbataljon in Amersfoort ( De laatste lichting, 1996), Nederlandse militairen op de Balkan (Tussen vijandige buren, 2000) en Nederlandse militairen tijdens de missie ISAF in Afghanistan (Kabul, 2003).
Zie ook: embedded journalism, omgaan met media, operational security en psychological operations.
Ook genoemd: humanitair oorlogsrecht. Deel van het internationaal recht dat regels stelt met betrekking tot oorlogvoering in ruime zin én bescherming biedt aan mensen en goederen in tijd van oorlog. Alle onderwerpen van het oorlogsrecht strekken er in meer of mindere mate toe de invloed van oorlog(voering) te beperken. De regels van het oorlogsrecht gebieden rekening te houden met situaties die (kunnen) ontstaan bij handelingen die plaats hebben in een gewapend conflict tussen twee of meer volkeren, in een natie of staat, of tussen twee of meer naties of staten. Het oorlogsrecht staat alleen toe dat militaire doelen worden aangevallen: objecten waarvan het elimineren in de gegeven omstandigheden bijdraagt tot verzwakking van de militaire kracht van de tegenpartij. Géén militair doel zijn onder andere:
De onschendbaarheid van culturele goederen onder algemene of bijzondere bescherming kan enkel worden opgeheven in zeer uitzonderlijke gevallen van onvermijdelijke militaire noodzaak, en dan nog alleen door een divisiecommandant of hoger. Verachtelijke handelwijzen zijn niet toegestaan, krijgslisten wél. Uitzonderingen binnen het oorlogsrecht zijn het recht op zelfverdediging of gewapenderhand optreden in opdracht van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties. In dezen zijn de artikelen 51 en 107 van het Verdrag van de Verenigde Naties de ontsnappingsclausules:
Binnen het oorlogsrecht geldt het neutraliteitsrecht. Dit is erop gericht het gebied waarbinnen het gewapend conflict zich afspeelt af te bakenen én de buiten het conflict staande partijen zoveel mogelijk tegen de gevolgen ervan proberen te beschermen. Het is dus niet zo dat in de krijg het recht zwijgt, zoals de Romein Cicero stelde (“Silent leges inter arma”). Volgens de Pruisische generaal en strateeg Carl von Clausewitz is oorlogsrecht een contradictio in terminis: “Oorlog is zo'n gevaarlijke zaak dat fouten die voortkomen uit humaniteit de ergste zijn”. De klassieke, romeinsrechtelijke terminologie maakt onderscheid tussen het jus ad bellum, jus bellandi en jus in bello:
JUS AD BELLUM Dit is de eerste, principiële vraag: wat is de – al dan niet toelaatbare - reden om ten strijde te trekken? JUS IN BELLO De tweede vraag, in de realiteit van het oorlogvoeren, is: wat zijn tijdens de strijd de juridische en morele normen en waarden? Deze beperken - of maken in elk geval minder gemakkelijk mogelijk – dat bepaalde wapens (CBRN-wapens, landmijnen) worden gebruikt en de oorlog op een bepaalde manier (aanvallen op burgers en non-combattanten) wordt gevoerd. Het ius in bello benadrukt bijvoorbeeld het onderscheid tussen combattanten en non-combattanten, en geeft aan dat alle militairen - in plaats van alleen de commandanten (command responsibility) - verantwoordelijkheid dragen. Deze verantwoordelijkheid betreft dus ook het begaan van oorlogsmisdrijven en misdaden tegen de menselijkheid. Tot vóór de Kosovo-oorlog (1999) én de Amerikaans-Britse interventies in Irak tijdens de Eerste en Tweede Golfoorlog (1991 en 2003), was gebruik van oorlogsgeweld uitsluitend gewettigd binnen de kaders van het Handvest van de Verenigde Naties. Sindsdien heeft het internationaal recht zich gestort op de vraag of het toelaatbaar gesteld kan worden dat één of meerdere landen ten strijde trekken buiten de context van het VN-Handvest. Met andere woorden: of het jus ad bellum van toepassing is. Tot het einde van de 20ste eeuw golden oorlogen veelal als een instrument van nationale politiek. Oorlogen eindigden traditioneel met een vredesverdrag, al dan niet voorafgegaan door een wapenstilstand of capitulatie (overeenkomst tot overgave). Gevolgen van schendingen van het oorlogsrecht kunnen zijn:
De meest bekende geschreven regels zijn die van de Conventies van Genève en de twee Additionele protocollen: I over internationale gewapende conflicten, II over niet-internationale gewapende conflicten. Onder I valt ook de bevrijdingsoorlog: een volk dat zijn zelfbeschikkingsrecht uitoefent tegen koloniale overheersing, racistisch regime of vreemde bezetting. CHRONOLOGIE VAN HET OORLOGSRECHT
De grondslag van het moderne oorlogsrecht (Laws of Armed Conflict, LOAC) zijn nog altijd de Eerste en Tweede Haagse Vredesconferentie én de Conventies van Genève, maar feitelijk bestaat er niet zoiets als een allesomvattend oorlogsrecht. Invulling en naleving van het oorlogsrecht hebben, behalve met de internationale wet- en regelgeving, onder andere ook te maken met:
Na de Eerste Wereldoorlog (1914-1918) heeft de leer van de gerechtvaardigde oorlog snel terrein verloren. Hiervoor was het zelfs mogelijk om een aanvalsoorlog te rechtvaardigen, bijvoorbeeld als die diende om eigendommen, levens of rechten te verdedigen.Arbitrage in het oorlogsrecht wordt toevertrouwd aan het International Court of Justice (Internationaal Gerechtshof), het belangrijkste gerechtelijke orgaan binnen de Verenigde Naties. Dit is gevestigd in het Vredespaleis in Den Haag. Hierbij gaat het vaak om (grove) schendingen van het oorlogsrecht, in hoeverre zaken in strijd zijn met het oorlogsrechts en – in extreme situaties – zelfs of het oorlogsrecht al dan niet van toepassing is. Sinds 2002 is in Den Haag ook het International Criminal Court (Internationaal Strafhof) gevestigd, ter berechting van oorlogsmisdaden, misdaden tegen de menselijkheid en genocide. Oorlogsmisdrijven worden onderscheiden van misdaden tegen de menselijkheid, welke laatste ook buiten oorlogsgebied kunnen worden begaan. Beiden vallen onder de rechtspraak van het Internationaal Strafhof. Zie ook: combattant, Conventies van Genève, humanitair oorlogsrecht, huurling, krijgsgevangene en non-combattant.
OORLOGVOERING, PRINCIPES VAN MODERNE De formule van beknopte principes van oorlog als een basis voor het gedrag van strategie en tactiek is een 20 ste-eeuws fenomeen. Vóór 1921 – toen de principes voor het eerst werden gepresenteerd in het Britse trainingshandboek ‘Field Service Regulations’ van kolonel John Frederick Charles Fuller (1876-1966) – werd militaire wijsheid vaak vervat in vaak volumineuze, wijdlopige boekwerken van filosofen en de stelregels van grote commandanten. Na oorlogservaring te hebben opgedaan in de Tweede Boerenoorlog en geplaatst te zijn geweest in Brits-Indië, bleef J.F.C. Fuller tijdens en na de Eerste Wereldoorlog – waarin hij onder andere bij het Tank Corps diende – publiceren over de gevolgen van technologische ontwikkelingen en dan met name de motorisering en mechanisering van legers, voor de aard van de moderne oorlogvoering. In zijn publicaties verwierp hij de massale dienstplichtlegers die in starre fronten vergeefs op elkaar beukten, zoals in de jaren 1914-1918 was gebeurd, en pleitte hij voor kleinere, gemotoriseerde en gemechaniseerde beroepslegers. Deze legers zouden, dankzij de moderne techniek en wetenschap in staat zijn tot manoeuvre-oorlogvoering en zouden oorlogen in kortere tijd tot een beslissend einde kunnen brengen. Fuller, één van de toonaangevende militaire denkers van zijn tijd, stond in de jaren ’20 niet alleen in zijn ideeën. Geestverwanten vond hij in de Brit Basil Henry Liddell Hart, de Fransman Charles de Gaulle en de Duitser Hans von Seeckt. Fuller had al in 1918 een soort Blitzkrieg voorgesteld om Duitsland in één klap te verslaan. Omdat de Duitsers nauwelijks tankeenheden bezaten voor een tegenaanval, had een dergelijk plan kans van slagen. Na de oorlog werd Fuller bekend door het propageren van mechanisering in het algemeen. Zijn principes van moderne oorlogvoering zijn:
Bron: VS 2-1386 (Gevechtshandleiding).
OPDRACHTGERICHTE COMMANDOVOERING Afgekort: OGC. In het Duits: Führen in Auftrag. In het Engels: mission (oriented) command. De gewenste commandovoeringstijl en leiderschapsvorm die bij het operationeel besluitvormingsproces (OBP) wordt gehanteerd is de opdrachtgerichte commandovoering (OGC). Karakteristiek voor de OGC is het denken in doelstellingen, waarbij het sturen op het gewenste resultaat centraal staat. De manier van werken hierbij is om met behoud van eenheid van inspanning een zo groot mogelijke vrijheid van handelen te geven aan ondercommandanten (lijnfunctionarissen). Commandanten geven doelen aan en stellen randvoorwaarden.
Voorwaarde bij de OGC is:
De voordelen van de OGC zijn:
Afgekort: OSINT. Inlichtingen die worden verkregen uit open bronnen en worden aangeboden aan analisten. Voorbeelden van OSINT zijn de informatie die kan worden verkregen uit (inter)nationale vaktijdschriften, dag- en weekbladen, bibliotheken, conferenties en symposia, databanken, internet (bijvoorbeeld profielsites), persagentschappen, politieke manifesten, radio e.v.a.
Zie verder: Area of Operations (AO). Zie ook: 1 Legerkorps (1 LK).
Afgekort: ORT. Soort van alarmoefening (ORT-alarm), waarbij deelmaatregelen van een algeheel alarm moesten worden uitgevoerd. Werd in de dienstplichttijd, tot 1996, met name beoefend bij manoeuvre-eenheden van bataljonsgrootte, die volledig beladen, met alle voertuigen en alle personeel in colonneverband naar een verzamelgebied in de omgeving van de kazerne moesten verplaatsen. In het verzamelgebied – een oefenuitwijkgebied, omdat het daadwerkelijke uitwijkgebied geheim was – werd de eenheid vervolgens getest op het verblijven in een verzamelgebied.
OPERATIONEEL BESLUITVORMINGSPROCES Afgekort: OBP. Het besluitvormingsproces binnen staven (secties) draait om drie dingen:
Voor het OBP geldt hetzelfde als voor alle andere oefening: de snelheid en de kwaliteit van de besluitvorming nemen toe met het beoefenen ervan. Het OBP kent vier fasen:
ANALYSE VAN DE OPDRACHT Het is zaak de volgende zaken onder de loep te nemen:
Daaruit volgen de feiten en veronderstellingen (aannames) die moeten worden geverifieerd met de brigadecommandant in de zgn. Richtinggevende Stafbespreking (RSB). In deze RSB spreekt de brigadecommandant zijn persoonlijke ideeën uit over het uit te voeren besluitvormingsproces, zowel inhoudelijk (over het resultaat van de analyse van de opdracht) als procedureel (over het verdere verloop én de diepgang van het besluitvormingsproces). Tot slot wordt een initieel brigadewaarschuwingsbevel uitgegeven. EVALUATIE VAN DE FACTOREN VAN INVLOED Met name de Sectie 2/3 (terrein, weer en vijand) van de brigade houdt zich hierin bezig met de Inlichtingen Voorbereiding van de Operatie (IVO). Maar ook de overige secties en specialistische stafofficieren, bijvoorbeeld de brigadearts, inventariseren alle factoren die van invloed kunnen zijn op:
Tot slot moet een goed beeld van de eigen middelen ontstaan: een complete en zo actueel mogelijke situatieschets van de eenheid, inclusief inzet(on)mogelijkheden en aan- cq. afwezigheid van materieellogistieke middelen. BESCHOUWING VAN DE EIGEN MOGELIJKHEDEN In deze fase worden de eigen mogelijkheden (EM) ontwikkeld. Met andere woorden: op welke verschillende manieren kan de opdracht worden uitgevoerd als worden vergeleken:
Daarna volgt de operatie-analyse. In een zo breed mogelijke deelname van de secties volgt de zgn. Besluitvormende Stafbespreking (BSB) over:
NEMEN VAN HET BESLUIT Ten slotte volgt het besluit van de brigadecommandant: wat gaat de brigade, of eenheden van de brigade, doen? Zijn staf legt het genomen besluit vast in een bevel. Elementen van het besluit zijn:
Opmerkingen in het algemeen over het OBP: De brigade is binnen de Koninklijke Landmacht het laagste niveau waar sprake is van alle overige functies van militair optreden:
De brigade is dan ook het eerste echelon dat optreedt volgens het concept van de verbonden wapens. OBP vindt dus alleen plaats op niveaus van de geïntegreerde inzet van gevechts-, gevechtssteun-, gevechtslogistieke en commandovoeringsondersteuningseenheden wordt gepland en aangestuurd. OBP vindt dus niet plaats op bataljons- en compagniesniveau. Het OBP is sterk afhankelijk van de beschikbare tijd: hoe meer tijd, des te groter de rol van de secties. Zie ook: beoordeling van toestand (BVT), chef-staf, NAVO-5-paragrafenbevel en O.T.V.O.E.M.
De operationele gereedheid (OG) geeft uitdrukking aan het vermogen van een eenheid om de toegewezen taken uit te voeren. OG is gebaseerd op de personele en materiële gereedheid (PG en MG) alsmede de mate van geoefendheid (GO) van een eenheid:
De personele en materiële gereedheid alsmede de mate van geoefendheid van een eenheid, hangen nauw samen met het voortzettingsvermogen. De hamvraag is of een eenheid in staat is een bepaalde missie voor langere tijd (bijvoorbeeld 4 of 6 maanden) voort te zetten. Extreme hitte, stof én inspanningen hebben bijvoorbeeld invloed op het voortzettingsvermogen van een missie als SFIR in Irak. Elke vier maanden rapporteren de bevelhebbers van de krijgsmachtdelen over de operationele gereedheid; de operationele gereedheid van een eenheid wordt in (inzetbaarheids)rapportages uitgedrukt in de kleuren groen, geel, rood en blauw:
In plaats van en naast ´operationele gereedheid´ is ook het begrip ´operationele inzetbaarheid´ gebruikt. Daarbij werd ´operationele inzetbaarheid´ niet alleen gerelateerd aan een eenheid, formatie of schip, maar ook aan een wapensysteem of uitrustingstuk. Deze begripsbepaling sluit aan bij de NAVO-definitie van 'operational readiness', waarvan de NAVO-definitie luidt: "The capability of a unit/formation, ship, weapon system or equipment to perform the missions or functions for which it is organised or designed. May be used in a general sense or to express a level or degree of readiness". De mate van operationele gereedheid van een eenheid wordt – naast de personele en materiële gereedheid en de mate van geoefendheid – ook beïnvloed door:
Niveaus waarop binnen de (inter)nationale politiek, het Ministerie van Defensie en de krijgsmacht(delen) hiërarchisch te werk wordt gegaan. De niveaus vertalen zich in publicaties, zoals doctrines en beleidsdocumenten, binnen de verschillende de operationele niveaus, gerangschikt van hoog naar laag.
In het Engels: operational environment. Structuur van de voorwaarden, omstandigheden en invloeden die de ontplooiingsmogelijkheden van een strijdmacht tijdelijk of blijvend beïnvloeden. De onderverdeling van de operationele omgevingen is:
Het gevaarlijke aan de operationele, ( geo)strategische omgeving waarin een militaire operatie wordt uitgevoerd, is dat zij zeer dynamisch is en altijd in meer of mindere mate bestaat uit rationeel en emotioneel reagerende mede- en tegenstanders. Daardoor kan de operationele omgeving variëren van meewerkend tot vijandig, waardoor orde en gezag gedeeltelijk of zelfs geheel kunnen ontbreken. Gevaarlijke problemen kunnen ontstaan door een deels of totaal afwezig dan wel goed functionerend justitieel, politieel en/of (para)militair stelsel. Uitgaande van het militaire adagium “De enige zekerheid is onzekerheid” zal elke vreemde strijdmacht, in welke operationele omgeving dan ook, te allen tijde – bij escalatie (van stap tot stap ernstiger worden van een conflictsituatie) - voorbereid moeten zijn op een mogelijke aanpassing van taakstelling, uitrusting en opleiding en training ten behoeve van het tegenovergestelde: deëscalatie (verminderen van de ernst van een conflictsituatie door, met name bij controverses, de betrokkenheid, grootte, intensiteit of spanning te verminderen). Uiteraard geldt het bovenstaande ook vice versa.
Voluit: Opposing Forces. In het Nederlands: oefenvijand. Militaire eenheid die voor trainingsdoeleinden zo realistisch mogelijk een (oefen)vijand uitbeeldt. Meestal is dit gerelateerd aan het opwerkingstraject van een andere eenheid die zal worden uitgezonden. Sommige landen gebruiken gespecialiseerde OPFOR-eenheden om zo weinig weinig mogelijk potentiële scenario’s aan het toeval over te laten. Een tot op zekere hoogte realistische oefenmethode hiertoe is het gebruik maken van MILES: Multiple Integrated Laser Engagement System. MILES wordt bevestigd aan de echte bewapening (geweren, mitrailleurs, voertuigen) ter simulatie van een reële missieomgeving. In Nederland vervullen eenheden van de Nationale Reserve regelmatig de rol van OPFOR, voor zowel opleidingscentra als parate eenheden. Maar ook andere eenheden spelen voor de gelegenheid OPFOR. Het begrip ‘OPFOR’ speelt s inds militaire heugenis – aanvankelijk als “oefenvijand” – een niet mis te verstane rol in het bij militaire oefeningen onvermijdelijke conflict tussen de gefingeerde landen Blauwland en Groenland. Het scenario van zulke oefenoefeningen lijkt eeuwigdurend. Elke zichzelf respecterende eenheid vanaf compagniesniveau heeft ‘Blauw- en Groenland’ wel eens van de O&T-plank gehaald.
Afgekort: O&T. Twee belangrijke documenten in het kader van O&T zijn het ABOT (Algemeen Beleid Opleiding en Training) en het SBOT (Specifiek Beleid Opleiding en Training).
OPLEIDINGS- & TRAININGSCOMMANDO Afgekort: OTCO. Het toenmalige Commando Opleidingen Koninklijke Landmacht, sinds 1 juni 2003 Opleidings- & Trainingscommando (OTCO) geheten.
Richtte het COKL zich op het individueel opleiden van het personeel, het OTCO richt zich meer en meer op trainingsondersteuning aan de parate eenheden in de ruimste zin van het woord. Vanwege de veranderde taakstelling werd gekozen voor een nieuwe naam. Het onderscheid tussen opleiden en trainen was toch al steeds meer vervaagd, onder andere veroorzaakt door een versnippering van expertise en een afname van de doelmatigheid. Uiteindelijk is de schaarste aan personele en materiële middelen de druppel geweest tot efficiënter en effectiever opleiden en trainen. De kerntaak van het OTCO bestaat uit het ondersteunen van commandanten bij opleiding en training met als doel kwaliteitsverbetering om zo de juiste operationele gereedheid te bereiken. De operationele gereedheid kan worden gesplitst in:
Het OTCO verzorgt de meeste opleidingen binnen de Koninklijke Landmacht en is het grootste opleidingsinstituut van de Nederlandse krijgsmacht. Naast opleidingen levert het OTCO een groot aantal kennisproducten, zoals de documenten en studies die nodig zijn voor doctrinevorming. Een andere belangrijke taak is certificering van het militair onderwijs en het bieden van civiele scholing aan uitstromend KL-personeel. Tot slot vindt er Research & Development plaats voor opleidingen, specifieke militaire vakgebieden en nieuw te verwerven wapen- en commandosystemen . Het OTCO beschikt over Opleidings- en Trainingscentra in:
De staf van het OTCO is gevestigd in Utrecht. Zowel de officiersopleiding op de Koninklijke Militaire Academie (KMA) in Breda als het Opleidingscentrum Militair Geneeskundige Diensten in Hilversum vallen niet onder het OTCO. Alle militairen die werkzaam zijn bij het OTCO dragen het OTCO-embleem van Prins Maurits op de mouw.
Afkorting voor: Operatieplan. Plan van de commandant voor de voorbereiding, uitvoering en/of beëindiging van een operatie. In Nederland wordt onder andere onderscheid gemaakt met de operatieplannen 1, 10 en 15. Bekende operatieplannen in de hedendaagse (inter)nationale geschiedenis zijn:
Operatieplan 1 is de militaire basis voor het aanwijzen van de troepen voor de collectieve verdediging in het kader van de NAVO. De collectieve verdediging wordt ook Algemene Verdedigingstaak (AVT) genoemd. Dit is het oorlogsplan dat in het geval van een gewapend conflict door de Koninklijke Landmacht moest worden uitgevoerd. De vaststelling van het Opplan 1 vindt plaats in lijn met de aanwijzingen en richtlijnen van de politieke leiding van de NAVO. Het Militaire Comité van de NAVO wijst een strategische commandant aan, die op zijn beurt een operationele commandant aanwijst. Op grond van een activeringsorder van de Noord-Atlantische Raad van de NAVO wordt ook reservepersoneel, bestaande uit oud-dienstplichtigen en voormalig beroepspersoneel, onder de wapenen geroepen, waarna de troepen worden ontplooid en de operatie wordt uitgevoerd. Het optreden van de NAVO-troepen is onderverdeeld in Main Defence, Reaction en Augmentation Forces.
Operatieplan 10 beschrijft in Nederland de hulpverlening door Defensie bij de ondersteuning en hulpverlening bij de uitvoering van civiele overheid, d.w.z. bij militaire bijstand in het geval van een ramp of van ernstige vrees voor het ontstaan daarvan én bij militaire steunverlening in het openbaar belang. Omdat het leveren van cruciale maatschappelijke diensten één van de belangrijkste taken van de krijgsmacht is, moet indien nodig direct bijstand worden verleend, bijvoorbeeld bij wateroverlast. Voorbeelden van Opplan 10 in het recente verleden, laten zien dat het Ministerie van Defensie met name met de inzet van menskracht bijstand levert:
Zie ook: consigne en luisterplicht.
Operatieplan 15 beschrijft in het buitenland de inzet van Nederlandse troepen voor acute hulpverlening bij humanitaire noodsituaties, zoasl rampenbestrijding en vluchtelingenhulp. De Nederlandse regering kan besluiten om humanitaire noodhulp te bieden. Inzet in het kader van Opplan 15 valt in beginsel binnen het framework van het Noodhulpverkenningsteam (Disaster Assistance Response Team, DART) en de Militaire Humanitaire Noodhulp Eenheid (MHNE). Voorbeelden van Opplan 15 in het recente verleden, laten zien dat het Ministerie van Defensie met name bijstand levert bij rampenbestrijding en vluchtelingenhulp:
Operatieplan 17 beschrijft de inzet van Nederlandse troepen voor een Peace Enforcement Brigade (PEB). Een PEB zal bestaan uit één gemechaniseerde brigade dan wel 11 Air Manoeuvre Brigade op oorlogssterkte, aangevuld met onderbevelstellingen uit 1 Logistieke Brigade (voorheen: Divisie Logistiek Commando, DLC) en 101 Gevechtssteun Brigade, voorheen Divisie Gevechtssteun Commando (DGC) en Combat Support Command (CSC). De aangewezen eenheid voert in elk geval binnen 20 dagen een strategische verplaatsing naar het inzetgebied uit. Binnen 7 dagen zal een verkenningsparty (Advance Party) moeten kunnen vertrekken. Heeft een brigade normaal gesproken een sterkte van ± 3.000 militairen, de maximale personele sterkte van de PEB met onderbevelgestelde eenheden kan oplopen tot ruim 8.000 militairen. Zie ook: Peace Support Operation (PSO).
Voluit: Operational Security. In het Nederlands: Operationele veiligheid.
Verschillende posters die het belang van Operational Security (OpSec) aangeven Het door een lid van de krijgsmacht beschermen van de informatie waarvan kennisneming door derden de belangen van de krijgsmacht of de staat, zichzelf of collega's, familie, vrienden en kennissen in gevaar zou kunnen brengen of compromitteren. Het betreft alle informatie die leden van de krijgsmacht hebben met betrekking tot operationele inzet (bewegingen, locaties), en bij sommige eenheden (zoals Special Forces en C.I.S.-eenheden), meer specifieke zaken met betrekking tot opleiding & training, tactiek en uitrusting. OpSec is een verantwoordelijkheid van iedereen en vergt feitelijk alleen een andere manier van kijken naar ogenschijnlijk normale zaken. Goede OpSec belemmert het werk van personen die de krijgsmacht niet goed gezind zijn. Het is met name belangrijk niet in woord en geschrift gevoelige, vertrouwelijke en/of (on)gerubriceerde informatie naar buiten te brengen. Gerubriceerde informatie is herkenbaar aan de rubriceringen zijn ‘zeer geheim' (top secret), ‘geheim' (secret) en ‘confidential' (confidentieel). OpSec is een heikel punt met betrekking tot het omgaan met media (media awareness).
Zie ook: Emission Control (EMCON) en radiostilte.
Voluit: Operations Room. De Ops-room is als centraal punt op een compound de ‘oren en ogen’ van de commandant van een Area of Responsibility (gebied van verantwoordelijkheid). De Ops-room is 24 / 7 operationeel: 24 uur per dag, 7 dagen per week. In de Ops-room vindt al het interne en externe radioverkeer en verkeer van alle mogelijke andere telecommunicatiemiddelen plaats, zowel in klare taal als versleuteld (crypto). Alle meldingen en rapportages, zoals Firing-Close Reports, Incident Reports, Overflight Reports, Shooting Reports en Sitreps, komen hier binnen, worden geanalyseerd en gerapporteerd aan het (naast)hogere echelon. Idealiter bevindt het Comcen (Communications Center) zich dan ook in dezelfde ruimte. Ook wordt nauwgezet bijgehouden waar iedereen zich bevindt in de Area of Responsibility (AOR), zowel personeel als materieel; voertuigbewegingen worden intensief gevolgd. Indien nodig wordt hier het gevecht geleid en vindt (combined en/of joint) coördinatie plaats met neveneenheden en/of het (naast)hogere echelon. In geval van calamiteiten, ongevallen, rampen en overige crisissituaties fungeert de Ops-room als zenuwcentrum, waar alle (onder)commandanten zich a.s.a.p. verzamelen om zich van de jongste ontwikkelingen op de hoogte te stellen en te houden; zo vinden bijvoorbeeld de aansturing van de eerstehulpverlening en het uitrukken van de Quick Reaction Force hier plaats. Verantwoordelijk voor de gang van zaken op de Ops-room is de duty-officer, meestal een officier of een ervaringsdeskundige onderofficier. Idealiter is de Ops-room gevestigd in een gecontaineriseerde ruimte die met een verdedigingswal is beschermd. Zie ook: Comcen.
Voluit: operations vest. Engelse term voor de opvolger van het draagharnas. In het Nederlands: gevechtsvest.Binnen de KL in modulaire vorm ingevoerd ten tijde van de NRF-4 (2005). Het ops-vest, uitgevoerd in DPM-camouflage, heeft 2 grote binnenzakken die via een rits te openen zijn. Het modulair ops-vest kent losse opbouwtassen. Afhankelijk van de taakstelling van de gebruiker kunnen meer of minder opbouwtassen worden geplaatst. Het ops-vest is met name een aanwinst voor pantser- en luchtmobiele infanterie, verkenners (BVE en GGVE), Special Forces en geneeskundig personeel. Naast mok, veldfles en pioschop, biedt het ops-vest opbergruimte voor bijvoorbeeld:
Het modulair ops-vest kent de volgende opbouwtassen:
Hoewel het modulair ops-vest een verbetering is in het functionele draagcomfort, gebruikt menig infanterist een chestrig of ander chestwebbing.
Zie ook: blancoën.
OPTREDEN IN VERSTEDELIJKTE GEBIEDEN Afgekort: OVG. Andere benamingen: Fighting in Built-up Areas (FIBUA) bij de Britten, Military Operations in Urban Terrain (MOUT) bij de Amerikanen en Urban Operations binnen het Korps Mariniers. Het uitgangspunt bij militaire operaties oude stijl was dat verstedelijkt gebied moest worden vermeden. Het zo snel mogelijk doorstoten in de diepte werd van groter belang geacht dan het innemen van steden. Een poging daartoe betekent immers tijdverlies. Bovendien speelt de vrees voor veel burgerslachtoffers en grootschalige verwoestingen een belangrijke rol in deze overwegingen. Toch dient in heden en toekomst rekening te worden gehouden met een toename van het optreden in verstedelijkte gebieden: de Verenigde Naties verwachten dat in het jaar 2020 ± 60 tot 70% van de wereldbevolking in verstedelijkte gebieden zal wonen.
Voorbeeld van Optreden in Verstedelijkte Gebieden De Laws of Armed Conflict inclusief de Conventies van Genève zijn van toepassing. Binnen de Koninklijke Landmacht zijn de volgende oefenmogelijkheden voor OVG:
De basishuizen bevinden zich in:
Een aparte plaats in het kader van opleiding en training OVG neemt het Oefenrampenterrein in Crailo in. De meeste oorden ter wereld hebben westerse karakteristieken: een volgebouwd centrum met hoog- en laagbouw, en in de periferie achterstands- of buitenwijken met appartementen en winkelcentra. Rondom centrum en periferie liggen industrie- en recreatiegebieden. Verstedelijkte gebieden kennen naar inwonertal dorpen, steden, metropolen en megalopolen. OVG is een schoolvoorbeeld van asymmetrische en verticale oorlogvoering. Deze vorm van oorlogvoering vereist – behalve de sociale vaardigheden van de militair die in de gaten heeft dat zich in oorden ook burgers en media herbergen – een nieuwbakken type militair; deze is in staat tot straatgevechten, desnoods man-tot-man, maar ook tot het zuiveren van gebouwen. In zo'n gebouw moet elke ruimte op elke verdieping én elk trappenhuis na de zuivering worden verdedigd, en vergt zo veel personeel. In verticale zin moet bij OVG, naast de zuivering van etages, ook worden afgedaald naar afwateringsbuizen, ondergrondse parkeergarages, openbaar vervoer-stelsels, riolen en (schuil)kelders. Kenmerken van OVG zijn:
Ook in het buitenland bevinden zich tal van trainingslocaties voor OVG, zoals in Aspurlange (België), Hofenfels (Duitsland) en Salisbury (Groot-Brittannië).
Wat ook prima werkt als ORS (een tip van de commando's uit Roosendaal) is het drinken van lauwe cola zonder koolzuur. Cola doodt ziektekiemen en is een ideaal mengsel van suikers en zouten. Soms kan de aanwezigheid van caffeïne in de cola echter juist de diarree verergeren. ORS kan ook zelf worden gemaakt:
(theelepel = 5 ml) Bij aanhoudend braken of diarree heeft een volwassen persoon drie of meer liters ORS per dag nodig. Richtinggevend in deze is het boek 'Where There Is No Doctor. A Village Health Care Handbook' van David Werner, Carol Thuman en Jane Maxwell. Zie ook: dehydratie.
Deze kazerne, gelegen aan de Clement van Maasdijklaan in Schaarsbergen (gemeente Arnhem) , is de thuisbasis van het Schoolbataljon Luchtmobiel, 11 Infanteriebataljon Luchtmobiel Air Assault Garderegiment Grenadiers & Jagers en 12 Infanteriebataljon Luchtmobiel Air Assault Regiment Van Heutsz. De kazerne is vernoemd naar de Oranjekazerne in Den Haag, en de naamgeving ‘Oranje' is direct gerelateerd van de band van de krijgsmacht met het Koningshuis.
In het Duits: Ordonnanz. In het Engels: courier. In het Frans: courrier. Militaire koerier, meestal één van de manschappen, die belast is met het overbrengen van mondelinge en/of geschreven berichten, zoals bevelen, documenten, rapportages, sitreps en stafkaarten – of eenvoudige, vaak eenmalige opdrachten - van en naar zijn superieuren op de commandopost (CP) of het hoofdkwartier (HQ).
Moto Guzzi V50, zoals die jarenlang bij de landmacht in gebruik was ten behoeve van de ordonnans Tegenwoordig voert de ordonnans zijn taak vooral gemotoriseerd uit, binnen de Koninklijke Landmacht tot voor kort met de Moto Guzzi V50. Daarvóór werden ordonnanstaken ook te voet, te paard en per fiets uitgevoerd, of zelfs per postduif, zoals tijdens de Tachtigjarige Oorlog (1568-1648). Juist vóór de Tweede Wereldoorlog telde de Nederlandse krijgsmacht nota bene twee regimenten wielrijders die behalve beveiligings-, koeriers- en verkenningsdiensten ook ordonnanstaken verrichten. De meest bekende én fanatieke ordonnans was waarschijnlijk Pheidippides van Marathon; deze Griekse militair rende in 490 vóór Christus van Marathon naar Athene om te waarschuwen dat de Perzen waren binnengevallen. Zie ook: runner. De Belgische variant van het NAVO-5-paragrafenbevel is het ezelsbruggetje – of zoals de Belgen noemen: memotechnisch woord – OSMEALQ:
Zie ook: NAVO-5-paragrafenbevel.
Ezelsbruggetje dat wordt gebruikt voor een verkorte analyse van de essentiële aspecten in het operationele besluitvormingsproces van de commandovoering:
Zie ook: beoordeling van toestand (BVT), chef-staf, H.N.B.W.V., NAVO-5-paragrafenbevel, O.A.T.D.O.E.M. en operationeel besluitvormingsproces (OBP).
Out of area kent een aantal betekenissen:
De ORT-capaciteit wordt vanuit Nederland ingevlogen naar het missiegebied en werkt ter plekke samen met de civiele autoriteiten, World Health Organization (WHO) en de lokale gezondheidszorg. Wanneer de lokale militaire gezondheidszorgcapaciteit in het uitzendgebied de infectieziekte niet kan bestrijden, kan het ORT in actie komen. Ook kan het zijn dat het geneeskundig personeel in het uitzendgebied kwalitatief en/of kwantitatief niet toereikend is voor het bestrijden van infectieziekten:
Het besluit tot inzet van het ORT ligt bij de Commandant der Strijdkrachten (CDS), die hierover medisch inhoudelijk wordt geadviseerd door het Infectieziekten Bestrijdings- en Coördinatie Team (IBCT). Het IBCT bestaat uit medische en public health deskundigen van Defensie, aangevuld met externe deskundigen op het gebied van infectieziekten. Het CLAS draagt zorg voor het inzetgereed maken en houden van de zes ORT’s: 4 x CLAS (KL), 1 x CZSK (KM) en 1 x CLSK (KLU). Een ORT bestaat uit een arts (tevens commandant ORT), Algemeen Militair Verrpleegkundige (AMV’er), HPG'er en een (materieel)logistiek deskundige. De arts is het aanspreekpunt voor Nederland (CDS, DOC, IBCT e.d.). De verpleegkundige assisteert de arts, verpleegt de patiënten, doet medisch onderzoek en zorgt ervoor dat de ziekte zich niet verder verspreid. De HPG’er doet lokaal onderzoek, o.a. naar dierplagen, maakt monsters van bijvoorbeeld drinkwater en levensmiddelen, identificeert chemische en radiologische stoffen en voert preventieve maatregelen uit op niet-geneeskundig gebied. De logisticus zorgt er o.a. voor dat de monsters op de juiste manier verpakt worden en naar het laboratorium in Nederland worden gestuurd. Gezamenlijk draagt het team zorg voor bron– en contactopsporing, epidemiologisch onderzoek, alle medische aspecten van de beheersing van de infectieziekte, verslaglegging en geeft aanvullende informatie om onnodige uitbreiding van de infectie te voorkomen. Het team heeft daarnaast eigen uitrusting en verbindingsmiddelen.
Rapport dat vanaf een positie dient te worden opgemaakt bij overvliegende vijandelijke vliegtuigen en helikopters. Een overflight report wordt doorgegeven via de radio aan de OPS-Room op een compound. Op de OPS-ROOM komen alle rapporten met meldingen vanuit verschillende posities binnen, meest bij Peace Support Operations.
Afgekort: OOT. Eenheden kunnen zgn. Overige Operationele Taken hebben. In dit geval kunnen zij, indien nodig, daarin of daarvoor worden ingezet in een operatiegebied in andere dan een organieke taakstelling. OOT geldt met voor artillerie-, tank- en luchtdoelartillerie-eenheden. OOT komt erop neer dat het beheersen van het optreden te voet en het optreden in verstedelijkte gebieden essentieel zijn voor deze eenheden. Zie ook: Als de poep de ventilator raakt en Every soldier a rifleman.
In het Duits: Überleben. In het Engels: survival. In het Frans: survie. Rob Bredl, de "barefoot bushman", en Ray 'Bushcraft' Mears, Bear Grylls, Les 'Survivorman' Stroud en 'The SAS Survival Handbook' van John “Lofty” Wiseman zijn stuk voor stuk vertegenwoordigers van de survival-hype die de wereld overspoelt. Maar wanneer iemand werkelijk een calamiteit, oorlogsomstandigheid, ramp of andere eventualiteit moet doorstaan, is de enige vraag die ertoe doet – “Hoe blijf ik in leven?” - heel wat moeilijker in de uitvoering dan in boeken of op televisie.
In beginsel is overleven op het gevechtsveld (in het Duits: Überleben im Gefecht; in het Engels: combat survival; in het Frans: mesures de survie en zone de combat) bedoeld om krijgsgevangenschap te ontlopen wanneer iemand is afgesneden van eigen troepen en wil terugkeren naar de eigen opstellingen. Het Field Manual 21-76 (U.S. Army Survival Manual) hanteert het volgende ezelsbruggetje voor "survival" :
De overlevende ontwikkelt onder moeilijke (en in de regel steeds moeilijker wordende) omstandigheden, in een als onveilig ervaren omgeving, zeer snel een menselijke drang tot overleven. Daarvoor heeft hij, zeker wanneer hij diep in vijandelijk gebied verkeert, enkele basale overlevingsvaardigheden (survival skills) nodig: beschutting, drinkwater en vuur. Camouflage en munitie zijn de specifiek militaire vereisten. Overleven vraagt om hoge fysieke en mentale eisen. Overlevenden, die om zich heen gewonde en dode collega’s zien, kunnen eveneens door de vijand worden gevangengenomen of doodgeschoten. Alleen indien noodzakelijk zal de overlevende risico’s nemen en bijvoorbeeld terugvechten (doden voordat hijzelf gedood wordt). Daarom moet hij zich van tactieken bedienen om in leven te blijven. Deze tactieken zijn samengevat in het ezelsbruggetje “kauwgrind” (kiezelsteentjes om op te sabbelen zodat er, ook onder de droogste omstandigheden, speeksel wordt aangemaakt):
De tactisch bepakte rugzak bevat tenminste een betrouwbaar overlevingspakket (in het Duits: Überlebensausrüstung; in het Engels: survival kit; in het Frans: kit de survie). Zie ook: grabbag en parakoord.
Een in het terrein herkenbare (coördinatie)lijn waar de commandant het gevechtscontact laat overnemen. Vanaf de overnamelijn wordt het gevechtscontact:
Zie ook: doorschrijding.
Daarbij:
Bij het waarnemen hebben vijandelijke bewegingen en/of posities hebben eerste prioriteit. Op de positie staan de eenheden in een rondombeveiliging. Vanaf de overwatch gaan tactische eenheden, bijvoorbeeld een patrouille te voet, erop uit. Zij worden waargenomen en (middels boord- en overige wapens) beveiligd door de eenheid op de hoger gelegen positie. Genoemde eenheden wordt met een bepaalde reactietijd opgedragen de aandacht 24/7 op het voorste deel van de gevechtszone te richten waar de patrouille te voet zich bevindt. Ideale situatie van een overwatch:
De overwatch wordt tevens gecreëerd om overzicht te houden over het geheel tijdens het oponthoud van een konvooi én als rendez-vous in geval van een noodsituatie voor alle eenheden die zich in het voorterrein bevinden.
Laatste update:05.05.2010 |
