SERGEANT1 JEROEN IN URUZGAN
Terug naar de homepage
 

Sgt1 Jeroen in Uruzgan

Sergeant der eerste klasse Jeroen is van maart tot en met juli 2008 met het Logistic Support Detachement (LSD-6), onder leiding van de majoor Van Groen, uitgezonden geweest naar de Afghaanse provincie Uruzgan. Op deze webpagina zijn sfeerimpressies en foto’s…

28 juni 2008

Oranje, Baluchi en een geknakte laptop…

De oranjedwaasheid is weer voorbij... blij dat ik het allemaal niet in Nederland heb meegemaakt... Carnaval op tv oké maar dit is toch wel wat overdreven.. Hoe gek kun je zijn. Alhoewel, een biertje met m’n vrienden in de kroeg en dan lekker slap ouwehoeren over het voetbal is toch ook niet verkeerd.. Nog even geduld…Maar hier konden ze er ook wat van. Zet een groot scherm neer, prop daar ruim 300 uitgedoste Nederlandse militairen, een enkele Afghaan en Nepalees voor en het feest is ook compleet. Heb gehoord dat het ook in ons eigen landje op tv is geweest. Mij zul je er niet over horen, immers mijn elftal is al niet eens door de voorronden gekomen…

Zaterdag 21 juni ben ik samen met de Australische kapitein Darryl mee geweest met een konvooi, van onze jongens van transport o.l.v. sgt Daan, naar de Baluchi-vallei waar de Australische collega’s een kamp bouwen en waar een "all weather rivieroversteek" voor de lokale bevolking word gerealiseerd. ‘s Ochtends erg vroeg vertrokken met de force protection van de Aussies. Door Tarin Kowt waar het al erg vroeg een drukte van belang op straat was. Via een Afghaanse politiepost ga je de verharde weg af en dan word de weg al snel slecht. Onze vrachtauto’s houden zich erg goed (goed onderhoud). Het wrak van de auto waarmee een aanslag is gepleegd en waarbij Timo Smeehuizen is omgekomen ligt nog altijd als stille getuige langs de weg.. Niet herkenbaar als onderdeel van wat ooit een auto is geweest. Je bent de hele tijd al erg geconcentreerd maar dat drukt je nog wel even met de neus op het feit dat het eigenlijk elk moment en iedereen kan overkomen.

Onderweg er nog uit geweest om te searchen en voor de eigen beveiliging te zorgen. Zo om je heen kijkend in de woestijn geeft toch een heel vrij gevoel… Helaas loop je dan op zo’n moment wel met een scherfvest (12 kg), ops-vest met munitie (7 kg) en een wapen. En dat bij een temperatuur van meer dan 50 graden in de zon. Erg veel water drinken dus…Na alle zaken gedaan te hebben in de Baluchi-vallei aan het einde van de middag weer terug op de base. Al met al een erg indrukwekkende dag voor me geweest.
Die avond hadden we een BBQ met ons bevo- & transportdetachement. Voelde me niet erg lekker en ben eerst even over mijn nek gegaan (aan tafel waar iedereen bij zat) alvorens ik toch wat van de BBQ kookkunst van de Nepalezen heb kunnen genieten. Ben flexibel…

Vannacht 28 0200 L jun 08: beep beep, portofoon gaat… Opsroom, "Of we een kist kunnen leveren voor een gesneuvelde Amerikaanse collega". Naar Role-2 om een en ander te regelen. Staat er een Amerikaan (broek onder de modder en een redelijke baard) in geuren en kleuren uit te leggen aan een andere Amerikaan hoe hun collega is gesneuveld. Met alle open wonden details erbij. Net een scenario voor een film... Afijn, Role-2 was er mee bezig dus mijn taak zat er weer op. Half drie het mandje weer in.

En dan tja… mijn laptop.. wat zal ik daarover zeggen? De oorspronkelijke titel van deze bijdrage zou zijn "Oranje, Baluchi en een geknakte laptop….", ware het niet dat hij weer in actieve dienst is. Met dank aan de jongens van de helpdesk die er een nieuw intern geheugen in hebben gezet dat ze nog hadden liggen. Ongeveer het enige vertier hier op het kamp, buiten sporten, lezen of een spelletje, is toch wel de laptop. Een spelletje, foto’s voor thuis, de bijdrage voor deze site en uiteraard MSN. Mijn laptop draait voor behoorlijk wat zaken. Maar hij doet het weer… gelukkig.

Tot zover, over…

Terug naar Boven

Uitzicht vanaf Baluchi

Even wachten...

Lossen op Baluchi

Onderweg

Met collega

Tijdens het wachten...

Toen Oranje nog meedeed aan het EK

Terug naar Boven

24 mei 2008

NFI…

Het is alweer een tijdje geleden dat ik mijn laatste stukje had ingeleverd, tijd voor een nieuwe dus..
Zo zittend op mijn bed, zwoegend in de fitness, mijn taak in het hotel of op kantoor nadenkend over een titel voor dit stukje kwam continue hetzelfde naar boven. NFI…. Hier later meer over.

Laat ik eens wat over mijn bezigheden vertellen hier. Samen met de sergeant-majoor Roland zijn wij het eerste aanspreekpunt voor iedereen die iets op logistiek gebied gedaan wil hebben: het verplaatsen van een container, het brengen van water naar de diverse punten, het binnenhalen van jingle-trucks, het klaarmaken van netten met lading voor onder een Chinook, je noemt het en de sergeant-majoor en ik spelen er wel een rol(letje) in. Alle vragen die er op logistiek komen proberen wij te beantwoorden of we vinden er wel een oplossing voor. Is de vraag zo klaar als een klontje dan vertalen wij dit naar werkopdrachten richting de verschillende clusters. Clusters klasse1 (eten/drinken), klasse 2/4 (veldversterking, PGU, kantoorbehoeften, schoonmaakartikelen etc), klasse 3 (brandstof, onderhouds- en smeermiddelen) en klasse 5 (munitie).

We zorgen dat alle middelen die nodig zijn om de opdracht uit tevoeren op het juiste tijdstip op de juiste plek zijn. We werken 7 dagen per week en zijn 24 uur per dag bereikbaar via een portofoon. We zijn er dus altijd van. Mochten we er helemaal niet meer uitkomen dan rest ons niets anders dan te zeggen: “NFI”. Dit is nog niet voorgekomen en zal ook niet voorkomen. Hebben we zo 1, 2, 3 geen oplossing dan zoeken we net zo lang door tot we er eentje hebben.

Nu wil het dat er ook een hoop Aussies bij ons op het kamp zitten en die hebben ons sinds een paar weken ook echt gevonden. Deze jongens zijn druk met het bouwen van een brug/rivierovergang in de Baluchi-vallei. Om daar te kunnen bouwen moeten er spullen naartoe. Laten wij nu de middelen hebben om die spullen daar te krijgen. Dagelijks komt er dus geregeld een Australische kapitein bij ons om te vragen waar we hem mee kunnen helpen.

In ons meedenken met hem hoe hij al zijn spullen daar krijgt, stellen we hem dus ook wel eens een vraag. Meerdere keren kregen we als antwoord: “NFI”. De eerste keer dat hij dit zei moest hij waarschijnlijk de vraagtekens boven ons hoofd hebben gezien om ons daarna snel uit te leggen waar NFI voor stond. Als je het echt niet weet dan heb je NFI: “No Fucking Idea”. Ook hiervoor hadden we snel een antwoord: “RTFM”. Hij kon er wel om lachen, we hadden hem afgetroefd…

RTFM.
Denkt u de oplossing te weten stuur deze dan naar de webbeheerder van deze site en misschien verzinnen we wel een leuk presentje voor degene die het snelst het juiste antwoord weet te geven…

Terug naar Boven

Zandstorm

Afghaanse chauffeurs

Afghaanse kids

Observatiepost van de Afghan National Army in de buitenring

Begraafplaats

Burnpit

Met Afghaanse chauffeur

Kamp gezien vanaf de schietbaan

Spreekt voor zich...

Vlak na binnenkomst door de hoofdpoort

Terug naar Boven

25 april 2008

Ramp ceremony

Het is vrijdagochtend en dat betekent dat de week bijna voorbij is. Ik had mijn vorige bijdrage nog maar net ingeleverd of de situatie veranderde hier drastisch. Vorig weekend hebben we de aangrijpende gebeurtenissen betreffende de aanslag met een IED gehad waarbij 2 van onze jongens zijn gesneuveld en er ook nog eens 2 zwaargewond raakten.

De afscheidsdienst op zondag in de grote tent van de KLu was zeer indrukwekkend met een terugblik op deze 2 jonge jongens. Ik kende deze 2 jongens niet persoonlijk maar het deed me zeer zeker wat en ik denk met mij vele anderen. Aansluitend volgde de ramp ceremony zoals dat heet. Vanaf de Role2, het hospitaal, tot aan het vliegtuig op de airstrip stond een erehaag van militairen en enkele burgers. Aussies, Amerikanen, Afghanen burgers van de Echo’s en uiteraard wij Nederlanders, iedereen was er om de laatste eer te bewijzen aan deze 2 collega’s.
Indrukwekkend was het om te zien hoe de open 4-tonner met daarop de 2 kisten (bedekt met de Nederlandse driekleur) begeleid door een ere-escorte langzaam voorbij kwam. Het was muisstil. De stilte werd alleen onderbroken door de saluutschoten van een mortier.
Toen het vliegtuig bereikt was kwamen er 2 chinook transporthelikopters en een apache gevechtshelikopter overvliegen waarbij de missing-manformatie werd aangenomen (apache verlaat de formatie).

Hoop dat dit de laatste ceremonie was.

‘s-Middags kreeg ik te horen dat ik op wacht moest, in de gevangenis, tot de volgende ochtend 6 uur.  We zijn tenslotte flexibel... De Aussies brachten een paar gevangenen binnen. Het is een rustige nacht geweest waarbij we veel buiten hebben gezeten.

Rest van de week de normale werkzaamheden. Dinsdag was Boris (het zoontje van Sm Roland) jarig. De sergeant-majoor heeft uitgebreid aan de telefoon voor hem gezongen. Lachen…

Woensdag mocht ik weer voor 12 uur het hotel (zo noemen we de gevangenis onderling) in.
Overdag stijgen de temperaturen nu snel richting de 35 graden in de schaduw om over de zon nog maar te zwijgen. Ben dus ook lichtjes verbrand. Smeren dus..

Er wordt langzaam een begin gemaakt met het oplijnen van alle containers in Uruzgan. Als je nagaat dat er hier op het kamp al een paar duizend van die dingen staan dan weet je dat dat een klusje van formaat gaat worden. Over het algemeen veel containers laten verplaatsen, veel mensen op wacht gehad en uiteraard ook nog gesport. Hoop dat die cola light toch nog ergens goed voor is... Doe mij er maar een Bacardi bij voor de smaak...

Vandaag (zaterdag de 26e) wederom in het hotel gezeten en morgen zijn de sergeant-majoor en ik uitgenodigd voor een barbecue. De base-commandant neemt afscheid en wij zijn erbij. Uiteraard aan het light vlees i.v.m. ons gevecht tegen het gewicht hahaha…

Tot zover over……

Terug naar Boven

Logistiek wacht op de Mi-26 Halo

De Mi-26 Halo

Download hier de Factsheet MI-26T Halo helikopter (168 kB)

Beladen van de Mi-26 Halo

Black Hawk levert patiënt af

Eén van onze Apaches gaat op pad

Zonsopkomst

Terug naar Boven

13 april 2008

Sunday, brunchday…

Zondag, voor de meesten een low-ops dag, wat inhoudt dat de mensen wat langer op hun nest blijven liggen, van een uitgebreide lunch genieten en een bezoekje aan de bazaar brengen  om wat prularia te scoren voor thuis of op de fab. Not me today.. Vandaag gewoon op tijd begonnen (uitslapen is hier niet mijn sterkste punt), sergeant-majoor Roland ging fietsen in de gym dus ik ben lekker naar kantoor gegaan.

Het begon rustig maar ondertussen zijn er wat ontwikkelingen gaande met een voertuig dat vaststaat of -stond en dat schopt misschien een verplaatsing in de war die voor morgen gepland stond. Heb dus groepscommandant transport aan het jasje getrokken en een hrm (houd rekening met) gegeven. Zijn verplaatsing zou eventueel al vandaag kunnen plaatsvinden of morgen of zelfs overmorgen. We zijn flexibel.

Komt net de sergeant Daan binnen om te melden dat hij zich niet zo lekker voelt. Meestal als hij zoiets begint te roepen is het niet al te serieus en ook in dit geval blijkt dat niet zo te zijn. Hij had weer eens te veel vis bij de brunch gegeten… Samen even nog wat info uitgewisseld over de komende verplaatsing en hij wist al te melden dat het voertuig dat vaststond inmiddels uit z’n benarde positie was bevrijd.

Vandaag is er ook een volleybaltoernooi waar een hoop mensen aan meedoen en waar ik misschien nog wel even ga kijken als ik tijd heb. Eerst maar eens even de ontwikkelingen met betrekking tot de roadmove afwachten.
Inmiddels ben ik ook in mijn definitieve fab terechtgekomen en al aardig geïnstalleerd. Dankzij mijn laptop en de speakers van sergeant-majoor Roland kunnen we leuk film kijken in onze fab.

De fab heeft ook een aardige gedaantewisseling ondergaan en het rood knalt hard naar buiten zodat het “het lijkt wel een hoerenkeet” al aardig vaak geroepen is. Maakt niets uit, wij moeten erin leven en dat lukt ook aardig.
Tijd voor een bak koffie met cake want de base-HID (hoofd inwendige dienst) is 48 geworden.
Iemand aan de balie van TF66 (Aussie Special Forces) die iemand wil spreken. De mobiele telefoon biedt uitkomst en ik krijg iemand te pakken; zo gaat het vaak op zondag.

Deze middag even op pad geweest over de base en een bezoekje gebracht aan onze jongens van de overslag/expeditie. Gelijk maar even wat foto’s gemaakt van de omgeving vanaf hun ‘dakterras’. Het is vanmiddag wat rustiger al blijven er kleine dingen tussendoor komen.
Straks maar even op de kamer bezig om wat plankjes op te hangen. Altijd handig. Kom ik toch nog een beetje aan het klussen toe :-)…

Gelukkig is het de laatste dagen wat rustiger in de omgeving op het gebied van TIC's (troops in contact) en de gevreesde IED’s

Laten we dat vooral houden zo…

Terug naar Boven

Op Kandahar Airfield (KAF)

...

...

...

Sergeant1 Jeroen aan het werk in de fab

Prachtig avondzicht

Terug naar Boven

21 maart 2003

Het begin is er…..

Ik heb een tijdje zitten denken hoe ik mijn eerste bijdrage zou beginnen. Zou ik me eerst voorstellen, zou ik zo maar direct met de deur in huis vallen of zou ik eerst eens rustig wat indrukken op doen en vandaar uit een begin maken. Ik heb voor het laatste gekozen.. Zo sta je nog een kapstok aan de muur te boren en zo zit je in een zandstorm. Flexibel zijn…. Na een lange reis via de VAE (tussenstop bij Dubai, je weet wel dat met die kunstmatig aangelegde eilanden in de vorm van een palmboom en de wereld), aangekomen rond middernacht op Kandahar Airfield. Dit reusachtige kamp van ISAF (men zegt 16000 werknemers) was onze volgende stop. Hier kregen we onze wapens en hadden we tijd om even de luiken dicht te doen voor een korte nachtrust. Volgende dag halverwege de middag vlogen met een klein toestel met 30 personen door naar Tarin Kowt (vanaf nu TK). Na een vlucht van ongeveer een half uurtje landen we op de stoffige zandbaan op het kamp. De rest van de avond stond in het teken van een slaapplaats zoeken en wat administratieve zaken afhandelen.

De volgende ging het direct vol gas met info opsnuiven. Op een dag na ben ik nu een week op kamp Holland in TK. Het was me het weekje wel. Veel tijd om de boel eens rustig te verkennen was er niet want de eerste week zou in het teken staan van de Hoto (handover-takeover). Samen met sergeant-majoor Roland beman ik het logistieke hart van TK. Met z’n tweeën zijn wij voor iedereen het aanspreekpunt voor eigenlijk alles wat met logistiek te maken heeft. We hebben eigenlijk geen vaste werktijden, normaal gesproken beginnen we om half 8 en zijn zo rond een uur of 7 klaar, maar dat komt niet veel voor… het wordt vaak later.

Terwijl ik zo aan het knoppenbonken ben zit een collega zijn verhaal voor Hyves te tikken. We overleggen wat over wat er allemaal gebeurd is vandaag en ook over wat we wel en niet kunnen of mogen melden. Het onderwerp gaat namelijk over de zgn ‘Blackhole’ procedure waarbij hier op het kamp alle communicatie met de buitenwereld via onveilige kanalen (welfare telefoon, internet) tijdelijk wordt stopgezet. Dit om te voorkomen dat er eerder berichten in de media komen dan dat het thuisfront ingelicht bij eventuele incidenten. Jullie zullen ongetwijfeld horen wat de aanleiding was voor de black hole van vanavond.

Het tijdverschil met hier is trouwens 2,5 uur. We lopen dus voor… zo een laatste slok Senseo, ja we hebben een Senseo op onze kamer. Met dank aan de sergeant Jan-Willem. Deze sergeant is trouwens een verhaal apart maar daar later meer over…


Ik vergeet trouwens helemaal de entertainment van vanavond te melden. Ok, volgt wel…. Ik ga nog wat vakliteratuur lezen wat ik van de beheerder van deze website heb mee gekregen. Goed boek Marcel.

Terug naar Boven

Ergens over- of uitstappen...

Special Forces-monument in Kandahar

Overnachting (rest-over-night) in Kandahar

Positivo-goeroe Emile Ratelband in Uruzgan

Terug naar Boven